20 september 2021

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Jose David Gomez Morelo

Jose David Gomez Morelo. Geboren op 30-03-2004.

“Hij gaat nu naar de derde klas van de lagere school met zijn 14 jaar. Jose heeft zowat alles meegemaakt wat een kind niet mee zou mogen maken. Hij woonde op het platteland met zijn ouders en nog een broertje en zusje. Ze leefden van wat de grond opbracht en waren gelukkig. De ellende begon toen zijn moeder in verwachting raakte. Ze kreeg een infectie en is daar aan overleden. De vader raakte de weg kwijt en verwaarloosde zijn kinderen. Die werden op een gegeven moment uit huis gehaald en ondergebracht bij verschillende pleeggezinnen. Hij kwam in een gezin terecht waar hij de hele dag moest werken en hij sliep buiten onder een golfplaat. Daar werd hij naar verloop van tijd ook weer weggehaald en hij woont nu in pleeggezin nummer vier. Hij leeft bij een oom die 73 jaar oud is en Jose nodig heeft om aan eten te komen. Jose heeft tussendoor op verschillende scholen gezeten en kan lezen en schrijven maar daar houdt het bij op. Als hij uit de school komt dan moet hij bollies [ mais gekookt in een bananenblad ] verkopen. Hij mag terug komen als hij alles verkocht heeft. De pleegvader heeft de opbrengst nodig om eten te kopen voor hemzelf en Jose. Jose is blij als hij om de andere dag een ontbijt krijgt. Meestal moet hij het doen met 2 maaltijden per dag.

Onze school heeft zich ontfermt over Jose. Hij leeft nu onder een regiem met strakke regels en dat heeft hem doen opbloeien. Hij vertelde me dat hij voor het eerst in zijn leven gelukkig is en dat hij elke vrije minuut gebruikt om zijn huiswerk te maken. Hij gaat nu naar de derde klas en heeft alle zeilen bij te zetten om mee te kunnen. Hij had geen kleren zonder gaten en een derdehands studieboek. Dan zijn we blij dat er mensen zijn die extra geld overmaken. Dat kwam nu perfect van pas. Hij had ringworm en daarvoor hebben we eerst medicijnen gekocht. Die wormen bezorgen veel jeuk en daar heeft hij na drie dagen al een stuk minder last van. Hij heeft nieuwe kleren gekregen en we hebben een nieuw schoolboek voor hem gekocht. Jose heeft moeite om te lachen. Dat moeten we hem nog leren. Ik ben ongelofelijk trots op mijn leerkrachten. Ze hebben een hart van goud en ze zijn blij dat ze kinderen kunnen helpen die zonder hun hulp nooit uit de goot kunnen komen. Ik hoop met heel mijn hart dat ze Jose zoveel kunnen leren dat hij een kans krijgt op een betere toekomst.”