20 september 2021

Adriaan vertelt vanuit Colombia

Adriaan van der Velden woont en werkt in Colobia. Het vertelt geregeld vanuit dit Zuid-Amerikaanse land:

“ELN

Er komen de laatste tijd steeds meer berichten in het nieuws dat de regering weer een aantal leden van de guerrilla beweging ELN heeft uitgeschakeld. Vooral in het departement Bolivia. Dat is het departement waar wij wonen.

Heel veel jaren heeft de guerrilla huisgehouden in het midden en oosten van Bolivia. Honderden boeren met hun families zijn gedwongen geweest om te vluchten. Zij kregen de keus om te blijven werken en bijna alle winst aan de ELN te geven of de grond voor een belachelijk lage prijs te verkopen.

Er zijn in de afgelopen 25 jaar verschillende slachtpartijen onder de bevolking geweest. Ook zijn er vele illegale mijnen. In het gebied is behoorlijk veel goud, platina en zilver te vinden. En dat op slechts 70 kilometer van Cartagena. Een wereldstad met miljoenen toeristen.

Dat deze bendes er al die tijd de dienst uit hebben kunnen maken, kwam door de ontoegankelijkheid. Het is heuvelachtig gebied met een soort rode kleigrond. In de regentijd veranderen al die wegen in glijbanen en is er alleen maar te komen op de rug van een ezel. En aangezien het hier 7 maanden per jaar regentijd is, was er voor het leger en de politie weinig eer te behalen. Die zijn niet uitgerust om op de rug van een ezel de strijd aan te gaan met de drugsbenden. Dat is een betere benaming dan guerrillabeweging. Daar halen ze namelijk de winst uit.

De boeren die bleven werden gedwongen om papaver voor cocaïne te verbouwen. Nu hebben ze afgelopen week een van de meest gezochte leiders van de ELN naar de andere wereld geholpen. Dat hij zo gezocht was, had hij voor een gedeelte te danken aan het feit, dat hij in de jaren 90 een lijnvliegtuig van Avianca had gekaapt en daarna gedwongen had, om te landen op een verborgen landingsbaan in het gebied. In het vliegtuig zaten behalve een groot gedeelte normale passagiers ook een aantal leden van de ELN die naar een andere gevangenis werden getransporteerd.

Dat ze hem en een hele rits andere strijders de afgelopen maanden te pakken hebben gekregen hebben ze te danken aan het vredesproces van Santos met de Farc. Daarbij heeft hij een grote som geld gekregen. Geld dat ze gebruikt hebben om een hele grote groep boeren weer hun grond terug te geven. Geld dat ze ook gebruikt hebben om in het gebied verharde wegen aan te leggen. Nu de politie en het leger geen ezels meer nodig hebben zijn ze stevig aan de winnende hand. En dat moeten ze vooral zo houden.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Het gaat perfect !

Adriaan van der Velden woont en werkt in Colombia. Regelmatig laat hij wat van zich horen: “Het gaat perfect.

Vorige keer schreef ik dat we 8000 geïnfecteerde personen hadden. Dat is nu opgelopen naar 12.000. We zitten nu 8 weken binnen en het ziet er niet naar uit dat daar voorlopig een einde aan gaat komen. Het aantal geïnfecteerde in Cartagena loopt gestaag op en voor de problemen zijn nog steeds geen oplossingen gevonden.

Mijn buurman, die directeur van de gezondheidszorg in Cartagena was, heeft zijn ontslag aangeboden. Hij is nu al een week of 9 aan het dweilen terwijl alle kranen open staan. Maar er zijn nog steeds vrijwel geen hulpmiddelen voor de ziekenhuizen. Terwijl in de gemeente het ook niet voor elkaar krijgt om de armen van voedsel te voorzien. Dus die blijven massaal de straat op gaan om hun kostje bij elkaar te krassen. Het is niet anders en ik kan er zelf ook helemaal niets aan doen. We helpen wat we kunnen en moeten accepteren wat er gaat komen.

Maar gelukkig hebben we ook meer dan genoeg goed nieuws. In het dorp is nog steeds geen corona virus. De eerste regens zijn gevallen en er komt beetje bij beetje meer voedsel beschikbaar. Dus hopelijk gaan de prijzen nu ook een beetje zakken.

En het mooiste nieuws: het gaat geweldig met de school. Iedereen is enthousiast en we zitten nog steeds op 99% deelname van de kinderen. De ouders werken geweldig mee. Daar ben ik ongelofelijk blij mee. Het is niet meer van zelfsprekend dat de school verantwoordelijk is voor de opleiding. De leerkrachten werken veel met projecten en iedereen doet zijn uiterste best.

De leerkracht van groep twee heeft haar eigen blog. Als je wil zien hoe zij werkt kijk dan op sanbernardoliceo.blogspot.com . Het doet me ook heel goed dat de kinderen op de ingestuurde video’s netjes in de kleren zitten en er fris gewassen bijstaan. We hebben heel dikwijls gezegd, arm zijn is geen schande maar er arm uitzien is dat wel. Hoe arm je ook bent, je kan je altijd goed verzorgen. Dat kost geen geld alleen wat moeite.

 

 

Adriaan vertelt vanuit Colombia

Adriaan van der Velden woont en werkt in Colombia. Regelmatig laat hij wat van zich horen: Spannend

“Het begint nu toch spannend te worden in Colombia. We zitten nu op 8000 geregistreerde besmettingen. Ik zeg expres geregistreerde omdat er elke dag slechts 2500 personen gecontroleerd worden op Corona. Dat in een land met 50 miljoen inwoners en 10 keer groter dan Nederland. Dat cijfer geeft echt niet het werkelijke aantal besmette personen weer.

We zitten op 350 geregistreerde doden en daar geloof ik wel in. Het zullen er hoogstens enkele tientalen meer zijn. De gevallen waarbij de doctor zich vergist heeft in de beoordeling van de ziekte. Maar de bevolking laat zich met de dood van een naaste niet voor de gek houden. Deze cijfers zijn een compliment voor de regering, die nu 7 weken geleden, meteen voor een complete lock down kozen. Dat heeft een snelle verspreiding zoals in Brazilië, Ecuador of Peru voorkomen.

Maar ik had de hoop dat ze die tijd zouden gebruiken om de gezondheidszorg te versterken. Dat is dus bij lange na niet genoeg gebeurd. De meeste ziekenhuizen hebben nog steeds geen beschermingsmiddelen voor hun personeel; laat staan intensive care afdelingen. Dat is ook voor een gedeelte te danken aan het gebrek aan middelen. Een goedgekeurd mondkapje kost hier ook €9,00. Dat is in Nederland een betaalbare prijs maar hier is het een dagloon.

Vanuit het amazone gebied komen nu de eerste alarmerende berichten. Letitcia ligt in de uiterste punt van Colombia in de amazone. Het grenst aan Brazilië en Peru en het is logisch dat er vele onderlinge handel is. Er wonen 60.000 mensen met 2 ziekenhuizen en 12 bedden voor de behandeling van Corona. De laatste dagen komen er elke dag 40 besmettingen bij en die kunnen ze nu al niet verwerken.

Ik ben echt bang dat deze situatie nu zich ook voor gaat doen in de steden met sloppenwijken. We hebben in Cartagena nu 400 geregistreerde besmettingen en vrijwel allemaal in de sloppenwijken. Maar daar houden ze zich veel te weinig aan de quarantaine. Dat is daar ook vrijwel onmogelijk. Huisjes tegen elkaar aan en in elk kamertje minimaal 4 personen. Daar zijn ze gewend om op de straat te leven en dat kan daar ook niet anders. Daar leeft iedereen van dag tot dag en dus is iedereen op de straat aan het werk. Er wordt manhaftig geprobeerd om hulppakketten uit te delen. Maar we praten, alleen in Cartagena, over 500.000 inwoners die hulp nodig hebben. Ik houd mijn hart vast voor de komende weken.

We steken nu vrijwel elke avond een kaars en bidden dat het niet erger word. Dat is helaas alles wat we nu nog kunnen doen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: 11 mei

Adriaan van der Velden woont in Colombia en praat ons bij hoe het met hem gaat:

“6 weken zitten we nu al in een complete lock down. 6 weken opgesloten in ons eigen huis. Een keer in de 6 dagen mag ik naar buiten om me een halve breuk te sjouwen bij het kopen van onze boodschappen. Dat is dus echt niet het hoogtepunt van de week.

Wij wonen in een rijke wijk en dat betekend dat de politie streng controleert. Als ik de deur uit ga dan staat er bij de ingang van de straat politiecontrole. €160,00 boete als je geen vergunning hebt om naar buiten te gaan. Dus de straten zijn hier compleet leeg.

Dat in tegenstelling tot de arme wijken. Daar lopen de straten vol met verkopers en kopende mensen. De politie kan daar wel gaan controleren maar dat heeft totaal geen nut. Niemand heeft daar geld en dus kunnen ze boetes uitschrijven zoveel als ze willen maar die gaat echt helemaal niemand betalen. Daar moeten de mensen ook wel de straat op omdat ze gewoon honger hebben en geld moeten verdienen. Er is wel wat hulp maar dat is bij lange na niet genoeg.

Ik had me als vrijwilliger opgegeven om mee eten te bezorgen in de slopenwijken. Ik dacht me nog nuttig te kunnen maken. Ze waren heel enthousiast totdat ze zagen dat ik 67 jaar oud was. Ze hebben me heel hartelijk bedankt, want ik behoor tot de risicogroep.

Daarvoor ben ik dan al jaren elke dag minstens een uur aan het sporten. Dat is dus ook alleen maar voor het idee dat ik eigenlijk nog best mee kan. Daar wil ik nog helemaal niets van horen. Ik ben hier onder meer heen gegaan voor het weer en het leven op de straat en dat is nu al even verleden tijd.

We hebben er weer 2 weken bij gekregen en moeten nog binnen blijven tot 11 mei. Gelukkig mogen we sinds afgelopen maandag buiten weer een uur gaan sporten. Tussen 5.00 en 7.00 uur in de morgen. Nooit van mijn leven heb ik ooit een seconde gedacht dat ik blij zou zijn dat ik ’s morgens om 5.30 uur mag gaan hard lopen. Heerlijk die rust en die frisse lucht. Dit gaan we nooit meer vergeten, lege straten in een stad die anders 24 uur per dag bruist van het leven. In de baai vaart geen een enkele boot en een school dolfijnen heeft er nu hun speelplaats van gemaakt. Je zou bijna verlangen dat het zo mag blijven als je er langs loopt.

Maar dan ga je al meteen weer denken aan al die mensen die afhankelijk zijn van dit leven. Die nu zonder inkomen zitten. Voor al die mensen hoop ik dan meteen weer dat dit hopelijk niet heel lang meer gaat duren. Daar is het lijden van ons helemaal niets bij.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: we geven weer les..

Adriaan van der Velden vertelt:

“Heerlijk was het om na 5 weken de kinderen weer te zien en te horen. Het was zowat emotioneel zo enthousiast als iedereen was. Niet dat er iemand op school was. Dat zit er nog lang niet in. Alles ging via WhatsApp.

Het was het eerste uur net een vol kippenhok zo werd er door elkaar gepraat. De kinderen waren door het dolle heen dat ze elkaar weer hoorden. De verbinding viel nogal eens weg maar het werkt. Ze zijn hier zo gewend dat iets maar half werkt dat niemand er ook maar een seconde last van had.

Een groot compliment voor de leerkrachten dat ze het voor elkaar hebben gekregen om alle kinderen te kunnen bereiken. Daar is heel veel kunst en vliegwerk aan te pas moeten komen. De meeste mensen hier hebben wel een telefoon maar vrijwel niemand heeft een abonnement. Het is hier allemaal prepago, dat wil zeggen ze kopen een keer per week voor het laagste bedrag enkele minuten. Dat is hier 1000 pesos [ €0,25 ]. Daarmee kunnen ze dan de hele dag facebook en WhatsApp aan omdat deze gratis zijn. De ouders zijn ermee akkoord gegaan om dit nu 3 keer per week te doen.

Een aantal ouders die het geld niet hebben krijgen een bijdrage uit ons noodfonds zodat ze die minuten toch kunnen kopen. Ook hebben we met de ouders die geen telefoon hebben kunnen regelen dat ze die van anderen kunnen lenen zodat hun kinderen ook les kunnen krijgen. Ook de kinderen die in de achterbuurten wonen zijn online gedurende deze 3 dagen. Slechts 5 van deze kinderen krijgen ’s avonds alle informatie omdat er voor hen geen telefoon te krijgen was. De leerkrachten zijn nu 3 dagen online de lessen aan het uitleggen en de overige 2 dagen gebruiken ze om het huiswerk na te kijken.

Vanaf afgelopen maandag was het de bedoeling dat in het hele land virtueel les zou worden gegeven. Maar het is een groot zooitje, daar kwamen we al heel vlug achter. De regering had alleen maar aangegeven dat er virtueel les gegeven zou worden maar niet hoe. Ik verwacht dat tegen de tijd dat dit goed functioneert het corona virus wel onder controle zal zijn. Daarom ben ik apetrots dat onze leerkrachten het wel voor elkaar hebben gekregen. Van de 106 kinderen van de eerste tot en met de vijfde klas deden er 103 mee. Daar zijn ze een dikke week mee bezig geweest om dit voor elkaar te krijgen. Het is vrijwel zeker dat we niet de kwaliteit gaan halen die we hadden. Maar we geven weer les, dat is nu het belangrijkste!”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: 30 mei

Adriaan van der Velden woont in Colombia en vertelt over het leven daar:

“Een lock down tot 28 april hadden we verwacht, maar tegelijkertijd kwam het bericht binnen dat de scholen dicht blijven tot 30 mei. De regering gaf aan dat ze digitaal onderwijs aan gaan bieden. Dat is mooi maar ze hebben hier geen enkele ervaring met digitaal onderwijs. Ze boden het al aan en ik heb al verwoede pogingen gedaan om er inzicht in te krijgen. Tot nu toe is het alleen mogelijk door alles te downloaden. Verder zijn er geen toets en controle mogelijkheden. Ook geen uitleg mogelijkheden voor kinderen die de lesstof niet begrijpen. Daar is nog wel wat werk aan te verzetten. Niet dat we er dan iets aan zullen hebben. Op het platteland is er amper internet.

Ik geloof niet dat we 10 kinderen op de school hebben die thuis een computer hebben staan. Daarom zitten we met een groot dilemma. Hoe gaan we dit oplossen? Niemand mag naar buiten. Eén keer per 6 dagen is nu de regel. Van de andere kant, als de kinderen nu tot 30 mei geen les krijgen dan is dat eigenlijk niet meer in te halen in de rest van het jaar. Dat gaat heel veel kwaliteit van het onderwijs kosten. Maar dat krijgen we nooit aan de ouders uitgelegd. Daar zijn er maar enkele van die het benul hebben dat de kinderen bepaalde kennis opgedaan moeten hebben om met goed gevolg naar een volgende groep te kunnen gaan. En dan gaan we er van uit dat 30 mei weer les gegeven kan worden. Die kans is ook niet al te groot.

Van de andere kant, er is geen corona in het dorp en de achter gelegen gebieden. Dat gaat er ook niet makkelijk komen. Om het dorp binnen te willen komen moet je over een brug die geen 3 meter breed is. Daar stonden al menselijke stoplichten op. Zij geven door middel van vlagsignalen aan welke kant door mag rijden. Dat hebben ze nu uitgebreid door iedereen te controleren die het dorp binnen wil. Alleen essentiële producten en diensten komen het dorp, en daarmee ook het achterland, binnen. De schrik dat het virus binnen komt is veel te groot onder de bevolking.

De medische voorzieningen zijn belabberd en de ambulance is kapot. Die schrik maakt het moeilijk om een oplossing te realiseren. Eind april zou de school weer open gaan. Nu ben ik iedere dag met onze leerkrachten alle mogelijkheden en problemen door aan het nemen. De wil om eruit te komen is heel groot, de schrik ook. Het gaat een hele grote klus worden om de kinderen thuis te laten studeren zonder dat we kwaliteit inleveren. Zeker zonder internet en telefoon.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Machteloos…

Adriaan van der Velden vertelt vanuit Colombia: “Machteloos…

Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo machteloos gevoeld als nu. Overal om me heen zie ik de problemen groeien en ik kan er helemaal niets aan doen. De regering doet zonder meer zijn best maar hebben totaal geen controle op wat er gebeurt.

Er worden elke dag voedselpakketten uitgedeeld. Maar die komen bij veel te weinig mensen terecht. Tot nu toe hebben 69.000 mensen een voedselpakket gekregen. Maar er leven 300.000 mensen in Cartagena op of onder de armoedegrens. 80 % van de bevolking heeft een baan als onafhankelijke en krijgt geen uitkering. Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te kunnen zien dat dit fout moet gaan. De noodmaatregelen dat iedereen binnen moet blijven zijn tot 13 april.

In de afgelopen 3 weken is het aantal besmettingen opgelopen tot 1780 en hebben we 50 doden te betreuren. Dus is gelukkig nog niet veel maar het risico van uitbreiding zonder een functionerend gezondheidssysteem is veel te groot. Daarom is het vrijwel zeker dat de noodmaatregelen worden verlengd. En dat kan eigenlijk niet. Honger gaat heel snel een groter probleem worden dan het virus. Ik zie echt niet in hoe de regering de bevolking onder controle moet gaan houden. Er worden heel veel initiatieven ondernomen om geld en voedsel is te zamelen. Maar er zijn gewoon teveel mensen die hulp nodig hebben.

In het dorp en met de leerlingen gaat het gelukkig niet slecht. Daar wordt voedsel geproduceerd en daardoor zijn de prijzen een stuk lager. Maar we zitten in de droge tijd en de voedsel productie is nu op zijn laagst. Ook daar is er de verplichting om binnen te blijven. Daardoor konden we ons voedselprogramma voor de kinderen die thuis te weinig eten krijgen niet meer voortzetten. Die krijgen vanaf de quarantaine elke week een voedselpakket. Daar profiteren nu hun ouders ook van. Die hebben nu geluk. We geven normaal gesproken alleen hulp aan de kinderen. Daar hebben we de handen al meer dan vol aan. Maar de ouders zijn Venezolanen en die krijgen sowieso al vrijwel geen hulp van de regering.

We hebben zo ongeveer 2 miljoen Venezolanen in Colombia en hoe die op dit moment rond moeten komen daar wil ik gewoon niet aan denken. Daar wordt tot op dit moment nog geen aandacht aan besteed. De regering heeft al veel te veel werk om hun eigen bevolking deze crisis door zien te loodsen.

Terwijl ik dit schrijf krijg ik mee dat de quarantaine is verlengd tot 26 april. En ik hier maar binnen zitten….”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: “Niet dus…”

Adriaan van der Velden vertelt vanuit Colombia: “Niet dus… In mijn laatste bericht schreef ik dat de mensen luisterden naar de regering om binnen te blijven. Maar ik had mijn bericht amper verstuurd of de berichten stroomden binnen dat in de volkswijken iedereen weer buiten was. De regering had een dag eerder aan gegeven dat de lock down verlengd zou worden tot 13 april.

De eerste reacties van de mensen waren, dat kan de regering wel willen, maar wie geeft mijn kinderen te eten. Daar in de volkwijken heeft niemand ook maar een cent reserve. Daar leven ze van dag tot dag en moet er elke dag gewerkt worden om eten op de plank te krijgen. Dus waren alle brommertaxi’s weer aan het rijden en was de staat weer bomvol met verkopers.

De dag erop stond voor het politie bureau, bij ons langs de deur, alweer de koffieverkoper. De politie maakte hem duidelijk dat hij binnen moest blijven maar wel nadat ze voor hem geld hadden gecollecteerd.

Hals overkop werd er in de wijken duidelijk gemaakt dat er voedselpakketten uitgedeeld zouden worden. Maar dan moest wel iedereen binnen blijven. Inmiddels zijn de meeste gezinnen voorzien van een voedselpakket. Het is echt een overlevingspakket. Alleen maar droge spullen. Rijst, bonen, meel en zulke dingen. Ook heeft iedereen [ afhankelijk van het aantal kinderen en klasse ] een bedrag gekregen om de woonlasten te kunnen betalen. Geen groente of fruit, geen vlees of kip. Daar zullen deze mensen voorlopig niet aan kunnen komen.

Dat zou er anders ook niet ingezeten hebben omdat de prijzen van voedingsmiddelen omhoog vliegen. Dat is gekomen door de hamsterwoede van de rijke landen. Hier vooral voornamelijk door Amerika. De grote vraag uit die landen zorgt voor een grote export en dus voor de lokale markt minder aanbod. Hopelijk gaan de prijzen weer omlaag als er weer minder gehamsterd wordt.

Nu staat de teller op 906 besmettingen.

De regels om buiten de deur te komen zijn ook weer aangescherpt. Elke dag mogen alleen de mensen naar buiten met het laatste cijfer van zijn identiteitsbewijs dat is vrijgegeven. Elke dag twee cijfers en dat betekend dat elk volwassen gezinslid een keer in de vijf dagen zijn huis uit mag komen.

Alleen supermarkten, drogisterijen en banken zijn nog open. Of het de besmetting onder controle gaat houden dat zullen we af moeten wachten. Dat kunnen we alleen maar hopen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: “Lock down”

Adriaan v.d. Velden vertelt: “Ze luisteren!

Sinds afgelopen vrijdag is Colombia in een Lock down. De eerste dagen was alles dicht maar sinds maandag zijn de supermarkten en de drogisten weer open. Iedereen moest binnen blijven. Met verbazing heb ik gezien dat vanaf de eerste minuut ook werkelijk iedereen binnen is gebleven. Ook in de kust streek. Daar waar de niemand de betekenis kende van de woorden, gehoorzaamheid en discipline. Ja, er zijn hier ook wetten maar die waren er voor de buurman, niet voor mij.

Ik vond het normaal dat ik ’s avonds op mijn fiets, twee politieauto’s voorbij ging, zonder licht, door het rode stoplicht fietste en dat er niemand reageerde. Maar de straten zijn uitgestorven. Niemand gaat de deur uit. Ook niet in de volkswijken. Daar hebben ze alleen de eerste dag ’s avonds de stroom afgesloten. Maar dat kwam meer door het feit dat ze daar niet wisten dat ze niet meer naar buiten mochten. Hetzelfde gold voor de dorpen.

Inmiddels weet ik nu ook waarom iedereen zo gehoorzaam is. Ze stikken van de schrik. De gezondheidszorg is een lachertje en iedereen is doodsbang dat ze hun ouders infecteren met het corona virus. Familie is hier heilig en iedereen woont bij elkaar in hetzelfde huis. En ook wel omdat ze zelf geen enkel vertrouwen in het gezondheidssysteem hebben.

Onze buurvrouw is ook besmet met het corona virus. Haar man is doctor en had een patiënt onderhanden die besmet was. Deze patiënt was taxichauffeur [ hij is overleden ] die Italiaanse toeristen vervoerd had. De doctor en zijn personeel hadden niet in de gaten dat hij besmet was met het virus. Zijn vrouw woont langs ons in hetzelfde appartement gebouw. Ze zit in quarantaine, maar het blijft moeilijk uit te leggen aan de overige inwoners dat er geen risico is voor hun zolang ze zich maar aan de regels houden.

Die regels hoefde ik ze niet uit te leggen omdat ik die minstens 1000 keer heb kunnen lezen. Maar het gaat goed. Colombia heeft nu 376 besmette inwoners. Laten we hopen dat de maatregels door de regering effect hebben en dat ze de besmetting onder controle kunnen houden. Ik ben nu blij dat ik een oudje ben. Daardoor mag ik ’s morgens tussen 6.00 en 7.30 uur gewoon doorlopen in de supermarkt. Anderen mogen een voor een naar binnen en dat levert lange rijen op. Ik heb op you tube fitness lessen ontdekt en sta nu elke morgen en avond voor de televisie op en neer te springen. Je moet wat doen om de dag vol te maken.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Verkiezingen

Adriaan: “In oktober zijn er weer verkiezingen. Dit keer gaat het over de lokale en provinciale verkiezingen. Dan komt er weer een nieuwe burgemeester en een nieuwe gemeenteraad in alle plaatsen van het land.

In Zuid Amerika is het vertrouwen in de politiek bijna nul. Meer dan 80% van de bevolking denkt dat alle politici corrupt zijn en alleen maar voor zichzelf zorgen. Als je met de mensen in de straat praat over de politiek dan is het eerste wat ze zeggen, ze moeten ze allemaal opsluiten. Als ik dan de vraag stel of ze in de gaten hebben dat deze mensen wel verantwoordelijk zijn voor alles wat er in dit land op bestuurlijk gebied goed of fout gaat dan is meestal het antwoord, er gaat meer fout dan goed en daar moeten we het mee doen. Hier zien ze politici als een noodzakelijk kwaad van de democratie. We mogen stemmen maar het maakt niet uit op wie je stemt, ze zijn allemaal corrupt. Ik moet er wel bij vertellen dat het heel langzaam beter wordt, maar dan wel echt, heel langzaam.

Op het platteland is het compleet normaal dat mensen alleen gaan stemmen als ze daar geld voor krijgen. Daar willen ze er zeker van zijn dat ze iets terug krijgen voor hun stem en ze gaan er bij voorbaat vanuit dat dit niet gaat gebeuren als de verkiezingen voorbij zijn. 1 ½ jaar geleden waren er overstromingen in het dorp en de herinneringen daaraan zijn nog heel erg aanwezig. Iedereen weet nog heel goed dat de eerste hulp uit Nederland kwam, gebracht door een Nederlander die in het dorp woonde. Ik ben de afgelopen weken al 2 keer benaderd door politici die gevraagd hebben of ik lijstduwer wil worden voor hun. Daar willen ze me uiteraard een vergoeding voor geven. Het beste bod wat ik tot nu toe binnen heb is 75 golfplaten. Die zijn toch mooi een kleine 3.000.000 pesos [ € 900,00 ] waard. Ben ik op mijn oude dag nog steeds niet afgeschreven. Dat heb ik aan jullie hulp te danken.

Maar inmiddels is het enthousiasme van de politici een stuk minder geworden. Ik heb ze verteld dat ik ze wil helpen mits ze het mogelijk maken dat er iemand over hun schouder mee kijkt hoe de gemeente begroting besteed wordt als ze gekozen worden. De eerste reactie was, geen enkel probleem tot dat ik voorstelde om deze afspraken eerst notarieel vast te laten leggen zodat we later geen discussies zouden krijgen. Ik heb niets meer van ze gehoord en ik ben bang dat mijn voorstel er voor gezorgd heeft dat ik helaas toch niets meer waard ben.”