23 mei 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia : handel

Handel

“We zijn al weer een heel tijdje bezig met de verwerking en de verkoop van fruit. Ik heb geen idee hoeveel fruit we in die jaren verkocht hebben. Heel veel dat is zeker. Helaas is de verkoop in al die tijd stabiel gebleven. We hebben al een keer of 20 nieuwe verkooppunten opgericht maar er is er niet één die het langer dan een maand of vijf heeft volgehouden.
We hebben daar drie keer een diepvries voor gefinancierd. We hebben het geld daarvan terug gekregen maar dat heeft wel heel veel energie gekost.
Als het nu aan een ding lag dan kunnen we daar iets mee maar dat is het niet. De meeste keren lag de mislukking in het feit dat de verkopers al het geld wat ze binnen kregen meteen opmaakten en zodoende geen geld over hadden om nieuwe producten te kopen.

De eerste lading fruit kregen ze van ons als lening. Die lening staat in de meeste gevallen nog open en dat geld zijn we dus kwijt. Dikwijls lag het aan een verkeerde behandeling van de producten. De meeste verkopers schakelden iedere avond de stroom uit van de diepvries om ze op de elektriciteitskosten te besparen. Dat kwam het product niet echt ten goede. Ik kreeg het ook niet uitgelegd dat ze fruit niet samen met vis kunnen bewaren. Fruit dat naar vis smaakt is niet echt bevorderlijk voor de verkoop. Maar we zijn er aan begonnen en gaan gewoon door.
We zitten ook al een tijdje in de garnalenhandel. Dit gebeurd door Venezolanen die hier zitten. Zij kopen en verkopen. Wij financieren. Dat gaat uitstekend. Zij beseffen heel goed dat dit een unieke kans is om geld te verdienen en doen er alles aan om te zorgen dat we ons geld op tijd terug krijgen. We hebben nu een lening uitstaan bij een vrouw die opgepakt is. Het is namelijk allemaal smokkel. De familie heeft ons al een keer of zes gebeld dat we ons niet druk moeten maken om het geld. Dat komt terug.
Wij maken ons drukker om het welzijn van deze vrouw maar dat is terzijde.

Sinds kort zitten we ook in de kaashandel. Wij financieren de melk. Een Venezolaanse familie in ons dorp maakt er verse kaas van. Wij verdelen deze kaas hier onder een aantal Venezolanen die er hier mee langs de deur gaan in de volkswijken. Omdat we door deze aanpak de kosten heel laag kunnen houden kunnen we ook de verkoopprijs laag houden. De verkoop gaat als een speer.

Helaas is fruit een luxeproduct in de volkswijken en wonen de rijken in afgesloten woningen. Daar moeten we nog iets op zien te vinden.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: altijd goed weer

Altijd goed weer.

“Dat is iets wat wij hier zowat altijd hebben in Colombia. Hier schijnt de zon zowat 52 weken per jaar. De enige onderbrekingen zijn zo af en toe de stevige onweersbuien.
In ons dorp is het wat warmer dan in Cartagena. Dat komt omdat er daar minder wind waait. Ook is het in ons dorp iets vochtiger. De gemiddelde temperatuur is het hele jaar door een graad of 35. Tussen 12.00 en 15.00 uur kan dit nog een paar graden meer zijn.
Het is hier eigenlijk hetzelfde weer zoals de afgelopen weken in Nederland. Ik ben bang dat er nu een heleboel mensen in Nederland zijn die gaan zeggen, dan ben ik blij dat ik niet in Colombia woon.

Toch is het klimaat hier een van de belangrijkste redenen dat ik niet meer terug wil naar Nederland. Het klimaat hier is namelijk de belangrijkste oorzaak dat we hier een compleet andere cultuur hebben. Een cultuur waar een relaxts leven overgoten met veel muziek de basis vormt. De temperatuur zorgt ervoor dat je je manier van leven compleet anders inricht. De dag begint voor ons om 5.00 uur. Dan begint het licht te worden en is het ook nog niet warmer dan een graad of 25. Het geeft een heerlijk gevoel als je op je terras, in je onderbroek, om 6.00 uur in de morgen je krant kan lezen. Tussen 12.00 en 15.00 uur doen we niets. Dan is het veel te heet. Ik heb er aan moeten wennen maar het tempo van bewegen gaat me nu goed af. Een tempo waarbij je moet proberen om nog net niet te gaan sloffen. Dat moet je wel leren omdat je, als je wat sneller probeert te lopen, gegarandeerd begint te zweten als een otter. Dat zweten doe ik overigens toch wel maar het is toch een verschil of je met een nat hemd rond loopt of met een kletsnat hemd. Als je weet dat ik elke dag al snel een liter of 3 a 4 water naar binnen werk moet dat ook wel. De waaier hier is ook helemaal heilig. Die staat hier 24 uur per dag aan en is meestal niet verder van me weg dan een kleine meter. Airco moeten we niet, te koud en veel te duur in verbruik. We gaan vrijwel elke avond enkele kilometers wandelen. Heerlijk, met een graadje of 28 is iedereen buiten. De straten en de pleinen zijn stampvol met mensen die aan het fitnessen zijn, aan het buurten of van muziek aan het genieten zijn.

Dit is voor mij het perfecte leven en mochten er nadat de ergste hitte weer voorbij is in Nederland nog mensen zijn met heimwee naar dit weer.
Je bent hier van harte welkom. Ons huis staat open voor iedereen die ook een tijdje van het ideale leven wil genieten.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: meisjes

Meisjes

“Het geeft een heel goed gevoel dat de meisjes die we uit huis hebben laten halen zo tevreden zijn. Zoals het er nu uitziet is was het een perfecte beslissing om zover te gaan. Zelfs de moeder, die in het begin wanhopig opzoek was naar haar dochters, zegt nu dat het beter voor ze is. Ze ziet nu gelukkig in dat het leven wat haar kinderen hadden niet goed was. Ze kon niet voor hun zorgen omdat ze afhankelijk was van een man die zich absoluut niet druk maakte over zijn kinderen en zijn vrouw. Nu deze man in de gevangenis zit heeft ze haar leven drastisch moeten veranderen en het doet haar goed.
Was ze in het verleden gewend om te wachten of haar man eten mee naar huis zou brengen [ wat dikwijls niet het geval was ] nu heeft ze zelf initiatief genomen om eten op de plank te krijgen. Ze heeft nog drie jongens en die wil ze niet kwijt.

We hebben haar een startkapitaaltje gegeven om haar eigen negotie te kunnen beginnen. Ze verkoopt nu aardappelkoeken. Elke morgen om 4.00 uur begint ze te bakken. Ze brengt haar kinderen naar school [ dat deed ze voorheen nooit ] en gaat daarna langs de deuren met haar koeken. Iedereen die geld heeft koopt van mensen die langs de deur komen om iets te verkopen.
Ze is zonder meer in positieve manier veranderd. Ze stinkt niet meer en heeft zelfs zuivere kleren aan. Ze weet dat ze geld over moet houden om aardappels, bloem en olie te kopen en dat doet ze goed. De meisjes zijn terecht gekomen bij een vrouw die zelf het nodige meegemaakt heeft in haar leven. Zoveel dat ze niets meer van mannen moet hebben. Ze heeft nog een adoptiekind in huis dat seksueel misbruikt is. Ze is leerkracht en werkt halve dagen. Ze verdient net genoeg om de drie meisjes te kunnen onderhouden. Maar ze geeft ze heel veel liefde en de meisjes zijn heel gelukkig met hun nieuwe moeder. Ze willen onder geen enkele voorwaarde meer terug naar hun biologische moeder.
Dat vind ik wel merkwaardig omdat ze nu onder een heel strak regime leven. Waar ze voorheen de hele dag over de straat zwierven is alles nu georganiseerd. Ze weten wanneer ze moeten studeren, hoelang ze naar de televisie mogen kijken en hoe laat ze naar bed moeten. Ze komen geen meter meer op de straat als hun nieuwe moeder niet bij hun is en dat levert geen enkel probleem op. Ze zien er goed uit en zijn gelukkig. Ze zijn allebei de nodige kilo’s aangekomen en zien er goed uit en daar zijn we dik tevreden mee.

Dankzij een donatie uit Nederland hebben we ze nieuwe uniformen, een rugzak en de nodige spullen voor op school kunnen geven.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia : Farc

Farc

“Sinds er vrede is gesloten met het Farc is er heel veel gebeurd voor diegenen die van hun land waren verdreven door diezelfde Farc. Er zijn duizenden mensen terug gekeerd naar hun geboortegrond. Er hebben heel veel land herindelingen plaats gevonden. Honderden families hebben weer hun boerderij terug en zijn met hulp van de plaatselijke overheden weer aan het boeren.

Colombia is in enkele jaren een van de grootste exporteurs wereldwijd in avocado’s. Heel veel platteland dat leeggelopen was is weer bevolkt en biedt weer werk aan heel veel families. Een belangrijke steun daarbij zijn de plaatselijke volksvertegenwoordigers. Mensen die gekozen zijn door de bevolking en die hen verwoorden bij de onderhandelingen met de lokale overheden. Die zijn hard nodig en doen ongelofelijk goed werk. De teruggaaf van de grond heeft veel problemen mee gebracht. De infrastructuur is een drama. Wegen zijn er nauwelijks en gas licht en water zijn een luxe. Scholen moeten gebouwd worden en gezondheidszorg is er niet.

Maar sinds de dramatische verkiezingsnederlaag van het Farc is de veiligheid ook weer sterk afgenomen. Ze hebben tijdens de laatste verkiezingen amper stemmen gekregen en de gedroomde politieke toekomst is ver weg. Veel oud leden hadden zich al rijk gerekend met politieke baantjes en dat gaat dus niet door. Veel oud Farc strijders hebben zich aangesloten bij de lokale drugsbendes. Er is in 2017 48% meer bos gekapt dan in 2016. Het Farc heerst niet meer in de afgelegen provincies en er is ook geen toezicht De drugsbende clan de golfo kreeg zoveel nieuw leden dat ze het aandurfden om de regering uit te dagen. Daar is helaas niemand beter van geworden. De bendes proberen hun verloren terrein weer met geweld terug te krijgen. Sinds begin dit jaar zijn er al 180 volksvertegenwoordigers vermoord. Ik heb een ongelofelijk respect voor al die mensen die met gevaar voor eigen leven elke dag weer opkomen voor de behoeften van de bevolking. Ze moeten al leven in omstandigheden die al heel beroerd zijn. Daar komt dan het risico om vermoord te worden ook nog bij. De regering doet er alles aan om ze bescherming te bieden maar dat is bijna een hopeloze opdracht. De gebieden zijn afgelegen en de communicatie is moeilijk. Maar de mensen zijn een keer moeten vluchten en ze zijn vastberaden om dit niet nog een keer te doen. Daar steek ik graag een kaars voor op.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: veranderen

Veranderen

“Het gaat uitstekend met de school. We hebben het tweede semester afgesloten en geëvalueerd. De leerkrachten zijn gemotiveerd en hebben goed werk afgeleverd. Ze nemen steeds meer afstand van de gewoonte om een hoog cijfer te geven. Het cijfer komt elk semester dichter bij de werkelijkheid te liggen. De leerkrachten van de 2, 3 en 4 de klas zitten zo ongeveer op de werkelijkheid. De leerkrachten van de 1e en de 5e klas hebben nog wat meer tijd nodig. Dat is een enorme vooruitgang. Dan kan je bij een evaluatie praten over de echte problemen.
Je kan tegen een kind en zijn ouders niet zeggen dat hun kind niet voldoende zijn best doet als deze altijd hoge cijfers behaald. Dit is een weg die we op kousenvoeten moeten afleggen. Het zit er hier zo diep ingebakken dat de scholen goed onderwijs geven omdat hun kinderen goede cijfers behalen. In een stad als Cartagena is 75% van de ouders dik tevreden over het onderwijs. Terwijl alle statistieken aangeven dat het onderwijs op de publieke scholen aan de kust ongelofelijk slecht is. Dat komt voor een groot gedeelte omdat hier geen enkel ouder wil toegeven dat hun kind niet intelligent is. Ze zijn allemaal trots dat ze kunnen zeggen dat ze slimme kinderen hebben. Dat is ook de reden dat ik zo tevreden ben met het resultaat op onze school. Nu komt steeds duidelijker naar voren waar de problemen liggen. Het constant aanspreken op de verantwoordelijkheid van de ouders om hun kinderen te helpen begint steeds meer vruchten af te werpen.

Je ziet nu dat de kinderen die hulp krijgen duidelijk beter presteren dan de kinderen die het allee moeten uitzoeken. Dat zijn helaas wel vrijwel altijd de kinderen die in de krottenwijken wonen. Dat zijn ook de kinderen die voor 80% van de problemen op onze school zorgen. Maar het zijn ook de kinderen die zonder onze hulp gegarandeerd in de goot terecht komen. We hebben nu de afspraken gemaakt dat we deze problemen niet meer gaan negeren maar daadwerkelijk aan gaan pakken. Er komt een hele lijst met regels en maatregels die we willen gaan toepassen. Maar wel met de kousenvoet methode.

Ik heb voorgesteld dat ze kinderen en ouders die over de schreef zijn gegaan met minimaal drie leerkrachten te woord gaan staan. Dat geeft niet alleen meer gezag naar de kinderen en hun ouders maar is ook een stuk veiliger voor henzelf. Veel van deze ouders kennen geen argumenten, die lossen alles op met geweld.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: voetbal

Voetbal

“Zuid Amerika heeft voor even geen problemen meer. Het hele continent leeft mee. In Colombia is er nog maar een gespreksonderwerp en dat is het nationale team. Het enthousiasme grenst aan het onwaarschijnlijke. Het nationalisme krijgt weer een enorme boost. Tijdens het voetbal zijn er geen verschillen tussen arm en rijk. Dan gaan alle corruptieschandalen naar de achterste pagina’s. Geen enkele regering krijgt voor elkaar wat voetbal voor elkaar krijgt. Iedereen in het land staat voor de volle 100% achter het nationale team. Dan zie je honderden mensen op de televisie uit volle borst het volkslied meezingen terwijl de tranen over hun wangen stromen. In de krottenwijken, waar je normaal constant op je hoede moet zijn, ontstaan complete volksfeesten. Het bezit van een televisie is daar een luxe. De winkels en de kroegen hebben echter allemaal televisies hangen en trekken honderden toeschouwers tijdens de wedstrijden. Voetbal kijk je hier samen en de winst vier je hier samen. Niemand wil er ook maar een seconde aan denken dat er ook verloren kan worden. Vrijwel alle shirts van het nationale team zijn namaak en worden verkocht voor een euro of vijf. Daar komt geen merkfabrikant tussen.

De stadions in Rusland zitten vol met Colombianen. Het is jammer dat een paar sport commentatoren in Nederland, met een wel heel laag IQ gehalte, denken dat er niemand werkt in Colombia. Dat hier alleen maar geld verdient kan worden met drugshandel. Colombia heeft al jaren een snel groeiende economie. Dat zorgt voor vraag naar goed opgeleide mensen. Goed opgeleide mensen die ook een goed salaris verdienen. Helaas is het verschil tussen arm en rijk enorm groot. Dat zie je terug in de schoolgebouwen en in de kwaliteit van de leerkrachten. Dat zie je ook terug in de motivatie van de arme mensen. Zij zijn al zolang gewend dat ze niets hebben dat ze er niet aan denken om te veranderen. Daarom ben ik zo blij met het voetbal.

We vragen nu elke dag aan de kinderen en hun ouders wat ze er van zouden vinden als ze ook hun team in Rusland aan zouden kunnen moedigen. Dat willen ze allemaal. Dat is de ultieme droom. Dat kan in als ze leren en leren en nog eens leren. Nu moeten ze het nog doen met de beelden van de televisie. Als het team wint dan roepen we allemaal, wij hebben gewonnen. Helaas verloren. Maar gelukkig duurt het nog maar dik 1400 dagen tot het volgende WK.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: uitstellen

Uitstellen

“De gemiddelde Nederlander wil steeds meer dingen uitstellen. Ze hebben elke keer meer moeite om het nakomen van afspraken, aangegane verplichtingen en zichzelf opgelegde verplichtingen. Ik las ook dat een van de mogelijke oplossingen het maken van een goede planning is.

Mensen leggen zich steeds meer druk op en raken regelmatig in de stress. Dit kwam een paar weken geleden tegen op internet. Ik kan me er het een en ander bij voorstellen omdat ik het grootste gedeelte van mijn leven er zelf genoeg tegen aan gelopen heb. Gelukkig heb ik het wel altijd leuk gevonden. Ik schrijf dit omdat ik volgens mij een veel betere oplossing heb. De perfecte oplossing zelfs. Gewoon een jaar hier komen wonen. Ik woon nu lang genoeg hier om dit met zeer stellige zekerheid te kunnen zeggen. Hier mag je zoveel afspraken maken als je wil. Je mag je agenda vol schrijven. Je mag iedereen uitnodigen. Je mag alles beloven aan wie je ook maar wil. Je kan folders uitgeven hier waarin je gouden bergen beloofd. Je kan hier medicijnen verkopen die alle ziektes acuut doen genezen.

Niemand en dan ook helemaal niemand maakt zich druk over wat dan ook. Ik heb me er al lang geleden bij neer gelegd dat een afspraak hier compleet voor niets is. Of het nu met bekenden is of met het ziekenhuis dat maakt geen verschil. Mijn vrouw is nu al 4 keer naar het ziekenhuis gegaan voor een uitslag van een onderzoek maar is geen enkele keer terug gekomen met die uitslag. Het enige wat ze er van zegt is, dat de uitslag nog niet binnen was en dat ze volgende week terug moet komen. Ik heb het al lang geleden afgeleerd om een afspraak te maken met mijn bank hier. Die persoon is zeer waarschijnlijk op een andere afspraak. Gewoon kijken of deze aanwezig is, als je in de buurt bent, werkt veel beter. Ik vraag niet eens meer aan mijn vrouw, moeten wij niet naar de buren. Zij en de buren hebben niet in de gaten dat ze dat afgesproken hadden. Een planning of agenda heb ik hier nog nooit gezien. Wij en de rest van de bewoners zitten al meer dan een jaar te wachten op een schilder die zijn werk niet goed gedaan heeft en dit moet komen corrigeren. Hij komt maar wanneer dat is een verrassing. Je raakt hier je giftige stoffen wel kwijt. Je hoeft hier nooit in therapie voor wat dan ook. Je past je eigen aan en dan is het leven geweldig hier. Je doet alles wanneer het jou uitkomt. Morgen is er namelijk weer een dag en die gaat ook weer voorbij.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Venezuela

“Venezuela?
En de ellende wordt elke dag iets groter en er veranderd helemaal niets. Het enige wat veranderd zijn de leefomstandigheden van de Venezolanen in Colombia. Was er een jaar geleden nog wel wat geld te verdienen met het verkopen van allerlei artikelen in het centrum, dan is dat nu vrijwel niet meer mogelijk.

Het aantal dat iets wilde verdienen groeide te snel. Op een gegeven moment was het normaal dat je door drie personen tegelijk aan gesproken werd in het centrum van Cartagena. In het begin was het nog normaal dat heel veel inwoners iets kochten om de vluchtelingen te helpen maar dat werd door de snelle groei steeds minder. De overlast groeide ook te snel. Het was op een gegeven moment teveel van het goede.

Gevolg, de politie is gaan controleren op verblijfsvergunningen en de vergunning om straatverkoop te mogen doen. Geen vergunning betekend een boete en als je die niet kan betalen ga je de gevangenis in. Dat is in Nederland geen straf maar hier wel. Je krijgt hier 3 keer per dag maïspap en helemaal niets anders. Komt bij dat de gevangenissen overvol zijn. In een cel van 12 vierkante meter zitten al snel 8 gevangenen met een toilet. En die is niet afgesloten. Als je nu als toerist in Cartagena komt krijg je niet echt het gevoel dat Colombia overspoelt wordt door vluchtelingen uit Venezuela. Die zijn verhuist naar de volkswijken en daar komen geen toeristen. Maar de bevolking daar heeft zelf amper te eten.

Brayan Reales is een van de duizenden vluchtelingen uit Venezuela. Hij is 26 jaar oud en heeft zijn vrouw en 2 kinderen achtergelaten in Venezuela. Hij woont nu in de krottenwijk Bayunca en huurt daar een kamer voor 10.000 pesos [ €3,00 ] per nacht inclusief 2 maaltijden. Hij begint elke morgen om 6 uur aan zijn werk en daar gaat hij mee door tot 9 uur ’s avonds. Hij poets brommers die voor de stoplichten staan te wachten. Daarvoor krijgt hij 100/200 pesos. Het hoogste verdiende bedrag per dag de afgelopen maand was 22.000 pesos [ €7,00 ] Daar stuurde hij €3,00 naar zijn vrouw en kinderen die afhankelijk zijn van het geld dat hij hier verdient. Bij elke stoplicht staan 3 personen die bromfietsen poetsen en 7 personen die ramen poetsen van auto’s. Dat hebben ze onderling geregeld omdat er anders helemaal niemand iets verdiend. Als we gaan wandelen heb ik een broekzak vol munten maar het is niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat en het einde is helaas nog lang niet in zicht.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Jose David Gomez Morelo

Jose David Gomez Morelo. Geboren op 30-03-2004.

“Hij gaat nu naar de derde klas van de lagere school met zijn 14 jaar. Jose heeft zowat alles meegemaakt wat een kind niet mee zou mogen maken. Hij woonde op het platteland met zijn ouders en nog een broertje en zusje. Ze leefden van wat de grond opbracht en waren gelukkig. De ellende begon toen zijn moeder in verwachting raakte. Ze kreeg een infectie en is daar aan overleden. De vader raakte de weg kwijt en verwaarloosde zijn kinderen. Die werden op een gegeven moment uit huis gehaald en ondergebracht bij verschillende pleeggezinnen. Hij kwam in een gezin terecht waar hij de hele dag moest werken en hij sliep buiten onder een golfplaat. Daar werd hij naar verloop van tijd ook weer weggehaald en hij woont nu in pleeggezin nummer vier. Hij leeft bij een oom die 73 jaar oud is en Jose nodig heeft om aan eten te komen. Jose heeft tussendoor op verschillende scholen gezeten en kan lezen en schrijven maar daar houdt het bij op. Als hij uit de school komt dan moet hij bollies [ mais gekookt in een bananenblad ] verkopen. Hij mag terug komen als hij alles verkocht heeft. De pleegvader heeft de opbrengst nodig om eten te kopen voor hemzelf en Jose. Jose is blij als hij om de andere dag een ontbijt krijgt. Meestal moet hij het doen met 2 maaltijden per dag.

Onze school heeft zich ontfermt over Jose. Hij leeft nu onder een regiem met strakke regels en dat heeft hem doen opbloeien. Hij vertelde me dat hij voor het eerst in zijn leven gelukkig is en dat hij elke vrije minuut gebruikt om zijn huiswerk te maken. Hij gaat nu naar de derde klas en heeft alle zeilen bij te zetten om mee te kunnen. Hij had geen kleren zonder gaten en een derdehands studieboek. Dan zijn we blij dat er mensen zijn die extra geld overmaken. Dat kwam nu perfect van pas. Hij had ringworm en daarvoor hebben we eerst medicijnen gekocht. Die wormen bezorgen veel jeuk en daar heeft hij na drie dagen al een stuk minder last van. Hij heeft nieuwe kleren gekregen en we hebben een nieuw schoolboek voor hem gekocht. Jose heeft moeite om te lachen. Dat moeten we hem nog leren. Ik ben ongelofelijk trots op mijn leerkrachten. Ze hebben een hart van goud en ze zijn blij dat ze kinderen kunnen helpen die zonder hun hulp nooit uit de goot kunnen komen. Ik hoop met heel mijn hart dat ze Jose zoveel kunnen leren dat hij een kans krijgt op een betere toekomst.”