23 mei 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Armoede

Armoede

Adriaan: “Ik geloof nog steeds in de voordelen van het kapitalisme. Minder dan vroeger, dat wel. Het socialisme heeft in Zuid Amerika een spoor van vernieling achter gelaten. Gratis geld is geen oplossing. Het enige wat je bereikt is dat mensen afhankelijk worden van anderen. Helaas heeft het doen en denken in extremen er wel voor gezorgd dat er hier nog veel te veel mensen in armoede leven.

In Colombia leven in de kustprovincies 33% van de mensen in bittere armoede. Die zijn niet zeker van 3 maaltijden per dag.
Nog steeds trekken er veel mensen naar de stad omdat er op het platteland geen werk is. Deze steden breiden zich elk jaar verder uit. Ze breiden zich uit in het zuiden. Daar groeien de sloppenwijken elke dag. Zonder waterleiding, riolering en elektriciteit. Zonder redelijke scholen en geneeskundige voorzieningen.
Daar ontstaan de jeugdbendes en ben je blij als ’s avonds met je familie gezond aan de tafel zit.

In het noorden groeien de steden ook. Met steeds luxere wooncomplexen. Compleet ommuurd, met beveiliging. Internationale universiteiten en een hypermodern ziekenhuis. Dat is de reden dat ik steeds meer twijfel aan het huidige kapitalistische systeem. Hoe is het mogelijk dat er in een land, waar 3 oogsten per jaar haalbaar zijn, zoveel mensen in armoede moeten leven. Colombia moet met gemak in staat zijn om in ieder geval ervoor te kunnen zorgen dat zijn eigen bevolking geen honger hoeft te lijden. Steeds meer grond wordt gebruikt om palmolie te produceren. Palmolie die wordt gebruikt om groene diesel te maken.

Er is echter geen een arme hier die daar iets aan heeft. Grond die wordt gebruikt om bananen, avocado’s, en koffie te produceren en die vervolgens te exporteren. Grond die wordt gebruikt voor de productie van vee met 2 koeien op een hectare. Die koeien worden vervolgens geëxporteerd naar het Midden Oosten. Ik gun het ze en ben blij dat ze in staat zijn te concurreren met de rest van de wereld. Maar dan moeten ze ook voor de armen in hun land zorgen. Er is meer dan genoeg werk voor ze te verzinnen.
Gewoon, nutsvoorzieningen aanleggen, scholen, wegen en recycling van het afval dat door iedereen gegenereerd wordt en dat nu voor het overgrote gedeelte in de natuur verdwijnt. Als mensen iets te verliezen hebben neemt de sociale controle vanzelf toe en dat zal zeker ook de veiligheid ten goede komen. Ik denk misschien te simpel maar dit moet toch worden opgelost.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Yasarah

Yasarah

Adriaan: “Dat is de naam van het meisje dat nu alweer bijna een jaar bij ons woont. Een intensief jaar, vooral voor haar maar ook voor ons. Ze was 11 jaar en ongelofelijk verlegen. Ze had nog nooit een gesprek gevoerd met haar ouders. Haar ouders zijn min of meer analfabeet en zijn voornamelijk bezig met het zorgen dat er eten op de tafel komt.
Een eigen mening is iets die je mag hebben als je op je eigen woont en voor je eigen kan zorgen. Tot die tijd heb je gewoon te luisteren naar diegene die het eten binnen brengt.

Dat gegeven was de eerste maanden dat ze bij ons was heerlijk. Ze had een stevige achterstand wat haar basiskennis betrof. De eerste 4 maanden hebben zij en ik heel veel uren samen een het bijbrengen van die basiskennis gewerkt. Ze ging naar school vanaf 6.30 uur in de morgen tot 14.30 uur in de middag. Een uurtje bijkomen en daarna studeren tot 18.30 uur. Verder elke zaterdag en zondagmorgen.

Dat is dan het voordeel van haar opvoeding. Geen enkele klacht kwam over haar lippen en ik hoefde maar naar haar studieboeken te kijken om haar aan het studeren te krijgen. We hebben haar naar een privéschool gestuurd en daar zitten verder geen arme kinderen op. Ze was vanaf het begin de beste van de klas. Ze werd zelfs aan het einde van het tweede semester tot beste leerlinge van de hele school gekozen.

We hebben ook vanaf het begin er samen met mijn vrouw aan gewerkt dat ze ook mee mag praten. Dat ze een van de drie is van ons gezin en dat haar mening er ook toe doet. Dat allemaal bij elkaar heeft een enorme metamorfose bij het meisje teweeg gebracht. Ze is nu vooral aanwezig. Ze praat meer dan een heel hok vol met kippen en er is bijna niet tussen te komen als ze aan het woord is.
Probleem is nog steeds wel het feit dat ik amper de helft van wat ze zegt kan verstaan. Ze komt van het platteland en daar hebben ze de gewoonte om een hele rits letters in te slikken. Daar moeten we nog aan werken.
Ze is in een jaar ook 6 kilo aangekomen en 8 centimeter gegroeid. De invloed van eenvoudige voeding naar gezonde voeding is duidelijk zichtbaar.
We hebben ook al de eerste aanvaringen al gehad. Dat was ook nieuw. Ze heeft steeds meer een eigen mening en die is nog al eens niet dezelfde als de mening van ons. Maar met een stevige discussie en een aantal afspraken zitten we weer helemaal op de goede weg. Haar zusjes zien de veranderingen ook en willen nu ook bij ons komen studeren. Zo krijgen we ons huis wel vol.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: arm en rijk

Arm en rijk

Adriaan: “Het is af en toe frustrerend om continu te moeten vechten om een betere toekomst voor de kinderen. Maar het is helaas niet anders, er is geen andere manier. De verschillen tussen het publieke en het privéonderwijs zijn zo enorm groot dat de verschillen tussen arm en rijk alleen maar groter worden. Het publieke onderwijs is er compleet op gericht om voor de mensen die er werken een goede toekomst te realiseren. De studenten zijn helaas een noodzakelijk kwaad.

De regering heeft gewoon nog te weinig zeggenschap en teveel andere problemen om hier verandering in te kunnen brengen. De publieke scholen trekken zich niets aan van wat het ministerie van onderwijs declareert. Er worden structureel 200 uur per jaar minder onderwijs gegeven dan dat de regering wil dat er gegeven wordt. De regering geeft af en toe studieboeken maar die worden niet gebruikt. De meeste leerkrachten zitten er al jaren en hebben nog nooit een bijscholingscursus gevolgd. De leerkrachten schrijven alles wat ze de kinderen willen bijbrengen op de schoolborden. De kinderen schrijven het vervolgens in hun schriften. Gevolg, de schriften staan vol maar ze begrijpen compleet niets van wat ze opgeschreven hebben.

Dat geld voor de lagere scholen en het voortgezet onderwijs. Zowel in de steden als op het platteland. Alleen de publieke universiteiten zijn van redelijke kwaliteit. Dit zijn er een stuk minder, ze liggen allemaal in de steden en zijn zo een beetje makkelijker te controleren.

We blijven er bij dat de lagere school de belangrijkste school is voor de kinderen. Daar krijgen ze het fundament mee voor het opdoen van kennis in de rest van hun leven. Maar we weten ook goed dat onze kinderen bij het verlaten van onze school opnieuw in een gat vallen bij het voortgezet onderwijs.

We hebben op zaterdag voortgezet onderwijs op onze school. Maar dat is meer voor kinderen die door omstandigheden dit nooit hebben kunnen volgen. De kwaliteit van het onderwijs dat daar wordt gegeven ligt een lichtjaar af van de kwaliteit dat nodig is. De meeste leerkrachten daar hebben niet de kwaliteit en de motivatie om goed middelbaar onderwijs te kunnen geven. Ook het aantal lesuren is veel te weinig. Goede en gemotiveerde leerkrachten. Minimaal 1000 lesuren en de hulpmiddelen die nodig zijn om dit onderwijs te geven. Dat is een droom waaraan we nog invulling aan moeten geven. Minder armoede, dat is wat we willen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Teveel

Teveel

Adriaan: “Op dit moment schat de gemeente Cartagena dat er minstens 45000 Venezolanen in de stad wonen. Ze kunnen niet veel anders dan een schatting maken omdat er heel veel zijn zonder papieren en deze melden zich niet aan bij de gemeentelijke instanties. Het houdt dan ook in dat de mensen zonder papieren eigenlijk geen gebruik zouden kunnen maken van de gemeentelijke instanties. In de praktijk wordt tot nu toe echter niemand weg gestuurd als ze bij het ziekenhuis, school, etc. aankomen.

De Venezolanen met een geldig identiteitsbewijs krijgen een tijdelijke verblijfsvergunning in Colombia. Maduro heeft echter een rem gezet op de uitgifte van deze bewijzen en voor veel mensen zijn ook de kosten te groot. Aan de grenzen wordt amper gecontroleerd. De douane is niet berekend op de stroom mensen die elke dag de grens oversteken en ze willen ze ook niet terug sturen. Het overgrote gedeelte van de Colombianen vindt dat de Venezolanen te alle tijden welkom zijn. Ze zijn buren, ze bevinden zich in nood en dus moeten ze worden geholpen. Maar het aantal Colombianen dat er niet blij mee is stijgt snel. Het is voor mij een wonder dat het er nog niet veel meer zijn die dit vinden. De ellende groeit per dag voor de vluchtelingen. Het wordt steeds moeilijker om aan eten en onderdak te komen. Je kan op dit moment geen honderd meter lopen zonder een Venezolaan tegen te komen die een lolly of een paar snoepjes wil verkopen. De trottoirs langs de doorgaande wegen zijn vrijwel compleet in beslag genomen door de mensen die handel aanbieden. Helaas heel veel van hetzelfde en dat zorgt ervoor dat de opbrengst elke maand iets minder wordt. Waren er voorheen elke dag een stuk of tien verkopers van bollys [ mais gekookt in water en gevulde met kaas ] nu zijn het er zeker dertig. De prijs is nu nog maximaal 1000 pesos [ € 0.30 ]. Een paar maanden geleden was dat nog dikwijls het dubbele. Het geweld onderling groeit, de prostitutie groeit en de vluchtelingenstroom wordt niet minder. De afgelopen weken zijn er tientallen regeringsleiders aan het woord geweest bij de Verenigde Naties. De problemen zou nu toch iedereen moeten onderkennen. Ik heb helaas helemaal niets concreets gehoord over oplossingen. De tolerantie onder de mensen hier is enorm. Ik heb ongelofelijk veel respect voor al die Colombianen die het beetje wat ze hebben willen delen. Maar hulp zal nodig zijn om die tolerantie te kunnen behouden.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Vrijwilligers

Adriaan: “Ik wil graag aandacht vragen voor een tekort aan vrijwilligers bij het Bolivia Comité Geldrop. Vooral een tekort aan chauffeurs om de Sinten en Pieten rond te rijden aan het einde van dit jaar. Waarom ik hier aandacht voor vraag? Omdat ik al heel dikwijls meegemaakt heb hoe ongelofelijk waardevol het werk is wat Bolivia Comité Geldrop doet.

Door het organiseren van bezoeken van Sinterklaas en Zwarte Piet bij gezinnen en bedrijven halen zij geld op. Geld dat wordt uitgegeven aan de opleiding van kinderen in Zuid Amerika. Dat zijn zonder uitzondering kinderen die anders nooit een mogelijkheid zouden hebben om te kunnen studeren.

Ik heb zelf al verschillende kinderen mogen begeleiden die via Bolivia Comité Geldrop de kans hadden gekregen om te studeren. Ik heb ook zelf mogen aanschouwen wat er met die kinderen is gebeurd na hun opleiding. En dat is [ op een uitzondering na ] heel veel. De kinderen die een universitaire opleiding hebben kunnen volgen hebben allemaal een goede baan gekregen. Zonder uitzondering helpen zij daarna hun familie met hun levensonderhoud.

Ik ben pas nog bij een moeder van een student geweest die me trots haar nieuwe slaapkamer met bed liet zien. Die had ze gekregen van haar zoon die, dankzij het Bolivia Comité, een studie heeft kunnen volgen en nu onderwijzer is. Het is een droom van alle armen in dit land dat hun kinderen een studie kunnen volgen. Maar dit is voor heel weinig kinderen weggelegd. De lagere school en het daarop volgende voortgezette onderwijs op de publieke scholen is bar slecht in Colombia. Toch zijn er, ondanks de moeilijke omstandigheden, elk jaar weer kinderen die met goede punten dit onderwijs afmaken. Dat is vrijwel altijd omdat de ouders het kind helpen en motiveren. Het zijn ook allemaal kinderen die vooruit willen en het zou eeuwig jammer zijn als ze geen kans zouden krijgen omdat niemand ze helpt. Deze kinderen willen wij graag helpen. Wij selecteren ze en stellen ze voor bij het Bolivia Comité. Wij controleren de kosten en kunnen garanderen dat er geen enkele eurocent verloren gaat.

Daarom een oproep mijnerzijds om dit werk te ondersteunen. U heeft hopelijk de oproepen gezien waarbij een goede uitleg wordt gegeven wat er van U verwacht wordt. Als U zeker wilt zijn dat Uw werk ten goed komt een de minder bedeelden in deze wereld, dan kan dit met dit werk. De kinderen zullen U hun hele leven dankbaar zijn.

Adriaan vertelt vanuit Colombia: AOW

AOW

Adriaan: “Onlangs heb ik de leeftijd bereikt om voortaan maandelijks AOW te mogen ontvangen. Van de ene kant mooi dat we dit krijgen van de andere kant wordt je wel met de neus op de feiten gedrukt dat ik aan mijn laatste etappe ben begonnen. We moeten nu elke dag een keer extra dankjewel zeggen dat ik nog geen stok nodig heb om me voort te bewegen.

Ik moet er al helemaal niet aan denken dat ik nog eens aan een incontinentieluier moet beginnen. Ik heb ze hier nog nooit gezien en ben bang dat ik ze zal moeten importeren. Maar voorlopig zijn we nog kei gezond. Voel ik me zo sterk als een os maar vooral voel ik me ongelofelijk bevoorrecht dat ik dat geld maandelijks krijg.

Hier is er ook een soort van AOW voor de ouderen. Maar dan mag je niets meer bezitten en het bedrag dat je krijgt is €60,00 per maand. Met dat bedrag kan je op het platteland nog wel iets doen maar in de stad stelt het niet veel voor. Hier is het normaal dat oudjes nog gewoon elke dag gaan werken. Als ze geluk hebben dan mogen ze dat tot aan hun dood doen. Hebben ze dat geluk niet dan zijn ze afhankelijk van hun kinderen en hun familie. Die nemen ze in huis op en dan ze zijn ze voor de rest van hun leven afhankelijk van hun liefdadigheid. Ik zie elke dag op heel veel plaatsen wat dat betekent. Meestal wordt het oudje elke morgen voor de deur in een stoel geplaatst en ’s avonds er afgehaald om naar bed te worden gebracht. Het eten dat ze krijgen is dikwijls het restant dat is over gebleven nadat de kinderen en de kostwinner hebben gegeten. Het niet hebben van een incontinentieluier heb ik ook al dikwijls mogen aanschouwen. Het is niet leuk om in je eigen ontlasting en stank te moeten gaan zitten. Er zijn hier geen verzorgingstehuizen en als de gezondheid achteruit gaat dan blijven ze tot aan hun dood bij de kinderen wonen. Hopelijk hebben ze geen medicijnen nodig omdat dit problemen op gaat leveren. Er zijn maar weinig kinderen die deze kunnen betalen. Iedere keer als ik dit weer zie dan weet ik weer hoe goed ik het heb. Ik hoef me niet druk te maken dat ik niet naar een dokter kan en ook niet dat ik geen geld meer heb voor een beetje ontspanning. Tenminste als ik mijn vrouw kan overtuigen dat we niet alles uit moeten geven wat er binnen komt. Zij wil alles wat we overhouden uit gaan delen aan de vele Venezolanen die hier elke dag in dikke armoederond moeten zien te komen. Kan die stoel nog zomaar voor de dag moeten komen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia : Referendum

Referendum

Adriaan: “Afgelopen week is er een referendum geweest waarbij de bevolking kon stemmen om een aantal punten in het politieke systeem te veranderen.

Het eerste punt was de verlaging van het loon van de kamer leden van 40 keer het minimumloon naar 25 keer het minimumloon.
Het tweede punt was het voorstel om corrupte kamerleden naar de gevangenis te sturen. [ die kregen tot nu toe meestal huisarrest ].
Het derde punt was openbare aanbestedingen openbaar te maken. [ vriendjespolitiek wordt dan een stuk moeilijker ].
Het vierde punt geeft de burger stemrecht bij overheidsbegrotingen.
Het vijfde punt moet er voor zorgen dat het Kamerlid aanwezig is bij de vergaderingen, zijn stem uitbrengt en inzicht geeft in zijn werk. [ nu is het normaal dat een gekozen Kamerlid meteen een huis koopt in New York en daar gaat wonen van zijn nieuwe salaris ].
Het zesde punt moet er voor zorgen dat er inzicht komt in de nevenbaantjes en overige inkomens van de kamer leden.
Het zevende punt is het voorstel dat een politicus maximaal 3 periodes verkiesbaar kan zijn. Het referendum was vooral belangrijk om een einde te maken aan de onaantastbaarheid van de politieke elite. Om het referendum rechtsgeldig te krijgen moesten minstens 12 ½ miljoen [ 33% ] mensen gaan stemmen.

Uiteindelijk hebben 12 miljoen mensen een stem uitgebracht waarvan 99% voor de voorstellen heeft gestemd. Laten we hopen dat het aantal uitgebrachte stemmen er voor gaan zorgen dat de veranderingen ook daadwerkelijk zullen worden doorgevoerd. Het is en blijft een punt van zorg dat er in de provincies met de grootste problemen [ de kust en de grensprovincies ] ook meteen de laagste opkomst was. Of dat nu aan het slavenverleden, het leven onder constante geweldsdreiging of het ontbreken van opleiding is, ik weet het niet.
Ik weet wel dat de corruptie de ontwikkeling van deze gebieden zwaar tegen houd. Pluspunt is wel dat veel mensen verschoten zijn van de verschillen in opkomst in het land. We kunnen nu alleen wachten totdat de politici zich daadwerkelijk in dienst van de bevolking gaan stellen, inclusief de informatievoorziening die nodig is dezelfde bevolking op te laten komen voor hun rechten.
Bovenstaande geeft wel aan dat er daadwerkelijk stappen worden gezet in Colombia om de corruptie en het politieke systeem aan te pakken. Dat kan van maar weinig landen in Zuid Amerika gezegd worden.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: “Eén vrouw terecht”

Een vrouw terecht

Adriaan: “Ik heb een paar weken geschreven over vier vrouwen die verdwenen waren tijdens hun zoektocht naar garnalen. Daarvan is nu een vrouw terecht. Zij is aangekomen in het dorp, in slechte gezondheid, depressief, zonder garnalen en al het geld is op.
Nu zal ik niet dood gaan van het geld dat ik kwijt ben. Ik maak me meer zorgen over de ontstane situatie met haar. Behalve het geld dat ze van mij had geleend had ze ook een bedrag geleend bij de bank. Die bank wil wel het geld dat ze daar geleend had. Zij dreigen nu haar bescheiden huisje [ waar ze haar hele leven voor gewerkt heeft ] openbaar te gaan verkopen. Dat zorgt ervoor dat de vrouw amper aanspreekbaar is. Als ik met haar wil praten om een oplossing te zoeken barst ze in huilen uit. Ik ben wel bang dat ze haar huis kwijt gaat raken. Maar het allerergste is dat het heel moeilijk voor haar gaat worden om nog iets te verdienen. De tussenpersoon die de garnalen bij hun zou bezorgen is onderweg dood geschoten. Het geld en de garnalen zijn verdwenen.

De situatie in het grensgebied tussen Venezuela en Colombia is in een oorlogszone aan het veranderen. Maduro heeft door zijn beleid ervoor gezorgd dat de prijsverschillen van een aantal producten extreem zijn geworden. Hij moet door subsidies de prijs van een aantal artikelen betaalbaar houden voor zijn bevolking. Dat zorgt ervoor dat de bijvoorbeeld de prijs van een liter benzine in Venezuela nog minder dan een eurocent is. Deze liter kost in Colombia € 0,70. Elke Venezolaan in de grensstreek probeert nu deze producten de grens over te smokkelen om zijn familie te onderhouden. Het leger en de politie proberen dit met alle middelen tegen te houden. Zij zijn compleet afhankelijk van de oliedollars van Maduro en willen hun baan behouden.

Daarnaast zijn er de nodige bendes actief die de beperkte smokkelroutes die er nog zijn onder controle te krijgen. Pas als deze routes onder controle zijn en je kunt het nodige smeergeld betalen zal er weer handel komen. Er zijn echter heel veel bendes.

Journalisten wagen zich niet in dit gebied en er komt maar mondjesmaat informatie uit het grensgebied.
De andere drie vrouwen zitten nog ergens in dit gebied. Zij durven helemaal niet terug te komen omdat ze hun geld geleend hebben bij lokale geldschieters. Die hebben weinig medelijden met personen die hun schuld niet kunnen of willen betalen. Voorlopig is de vrouw hier, veilig bij ons in huis. We zien wel hoe we het kunnen oplossen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia : vrouwen weg

Vrouwen weg
Adriaan: “We zitten in de visverkoop en een onderdeel daarvan is de inkoop. Hier is het garnalenseizoen als de regens beginnen. Dat duurt een paar weken en dan is de garnaal weer verdwenen naar de dieper wateren.
Dat probleem kennen ze niet in Venezuela. Daar is een diepe baai waar het hele jaar op garnalen kan worden gevist. Het zijn ook nog eens grote garnalen en die hebben ze hier het liefst. Deze garnalen worden al vele jaren gekocht door vrouwen die in de weg kennen in Venezuela maar ook in Colombia.
De garnalen worden ingepakt in piepschuimdozen met een inhoud van 80 kilo en vervolgens onder in de bus geladen. Het zijn lange afstandsbussen. Comfortabel en de stoelen kunnen in de slaapstand. Dat is ook wel nodig omdat je voor een reis van San Bernardo naar Maicao 13 uur in de bus moet zitten.

Het is altijd smokkel geweest en de vrouwen weten precies wie ze wat moeten betalen om de garnalen te kunnen kopen. Heel af en toe wordt er een doos garnalen in beslag genomen door een Colombiaanse politieagent die geld nodig heeft maar dat is een incident. Wij helpen al enkele jaren drie vrouwen die zo in het levensonderhoud van hun familie voorzien. Onze hulp bestaat uit het voor financieren van de garnalen en we helpen ze bij de verkoop. Ze doen dit al hun hele leven en weten precies waar de gevaren zijn. Dat is nodig ook omdat er behalve corrupte douane en politie ook nog de nodige bendes rond zwerven. Het transport is ’s nachts met bootjes waarna de garnalen in busjes worden geladen en vervolgens naar de bus worden gebracht.

Maar de situatie is de laatste tijd drastisch veranderd. Behalve de exodus van vluchtende Venezolanen is ook de relatie tussen Venezuela en Colombia snel aan het verslechteren. Het leger van Venezuela is afhankelijk van de oliedollars van Maduro en zij zijn bang dat aan die stroom wel eens een einde aan kan komen. Dus is de controle aan de grens sterk opgevoerd. Daar zijn onze vrouwen de dupe van geworden. Ze hebben de garnalen betaald en zitten in niemandsland te wachten op deze garnalen. Maar niemand wil de garnalen [ vanwege het gevaar ] vervoeren de vrouwen willen niet weg zonder hun garnalen. Ze zitten onder zeer beroerde omstandigheden [ zonder mogelijkheid van contact met de buitenwereld ] te wachten. Dat doen ze nu al 4 weken en ik begin me ernstige zorgen te maken om hun welzijn. Hun geld om eten en drinken te kopen moet allang op zijn.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: zelfstandig

Zelfstandig.

Adriaan: “We hebben in het begin van het schooljaar uitgebreid overleg gehad met de leerkrachten over wat we kunnen doen om het onderwijs te verbeteren. De allerbelangrijkste, wat ze er zelf aan kunnen doen. We hebben het tweede semester er opzitten en inmiddels worden de resultaten steeds beter zichtbaar. De leerkrachten werken zelfstandig en zijn gemotiveerd. Ze werken veel beter samen en ze werken planmatig. Er wordt geëvalueerd en ze zoeken naar oplossingen. De samenwerking is nog wel steeds te vrijblijvend maar we moeten ook iets overhouden om op te kunnen grommen. De mentaliteit van “land van geluk” is ook steeds minder aan het worden. In het land van geluk moet altijd iedereen tevreden zijn en ze zijn er steeds meer aan het achter komen dat dit ten koste gaat van het onderwijs.
Ze kwalificeren eerlijker en gaan de confrontatie aan met de leerlingen en de ouders. Dat moet nog veel beter maar het begin is er. Steeds meer ouders zien in dat hun kind niet altijd zo slim is zoals ze zelf denken. Als je maar genoeg communiceert dan komt er vanzelf het inzicht dat onderwijs heel wat meer inhoud dan ze zelf dachten. Dat is een enorm winstpunt en daar kunnen we verder op doorgaan. Ouders hebben hier altijd hun kinderen naar school gebracht met de instelling, en nu is het jullie zorg, en ik ben er voor een aantal uren vanaf.
Opleiding is de verantwoording van de leerkrachten en niet van ons. De rapportcijfers kunnen nu ook meer richting werkelijkheid gegeven worden. Als een kind in het verleden een slecht punt kreeg dan was dit dikwijls [ volgens de ouders ] niet de schuld van het kind maar van de leerkracht. De zelfstandigheid heeft er ook voor gezorgd dat ze naar pedagogische oplossingen zijn gaan zoeken.
Als je hier een kind, als vreemde, direct aanspreekt dan worden de meesten heel verlegen. Als je ze iets vraagt dan moet je heel goed luisteren om te verstaan wat ze zeggen. Dat moeten we zien te veranderen. Daarom wordt er meer in groepjes gewerkt. Zijn we veel meer bezig met presentaties, gemaakt en gegeven door de leerlingen.
In de vijfde klas geeft elke week een van de leerlingen een uur les aan de overige leerlingen. Ze moeten de les zelf voorbereiden en de leerkracht observeert en kwalificeert de uitvoering en de kwaliteit. Omdat we enkele donaties hebben gekregen vanuit Nederland zijn we nu ook begonnen met kleine experimenten in biologie. Beetje bij beetje komen we er wel.”