20 augustus 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Emotie

Adriaan: “Afgelopen week was een van die weken die je eigenlijk niet wil meemaken. Dat begon al op de eerste dag van de week. Dat was meteen ook onze eerste schooldag en die begon met zeven leerlingen. Dat was genoeg voor mij om meteen in oorlogsstemming te zijn. ik zal er nooit aan kunnen wennen, maar hier gaan de ouders pas reageren als ze andere kinderen naar school zien gaan. Zo van, ik geloof dat de school weer open is.
Na drie dagen zaten we op 75 leerlingen en ben ik ook weer gerust gesteld dat de school weer vol gaat lopen. Tussendoor hadden we met de leerkrachten al de afspraak gemaakt om de actuele gebeurtenissen in het land te gebruiken om de kinderen en de ouders het belang van onderwijs duidelijk te maken.

De afspraak was nog maar net gemaakt toen een krankzinnige een bom tot ontploffing bracht in een school voor politie kadetten. Het trieste daarbij was ook de dood van een jongen van 19 jaar die op onze school heeft gezeten en zowat buurjongen van ons was. Het leek wel of die bom in ons dorp was afgegaan. Het hele dorp was en is nog steeds compleet van slag.
Nu moesten onze leerkrachten helaas al heel snel aan de slag met de leerlingen. De rest van de week zijn ze bezig geweest met de kinderen over de oorzaken en gevolgen van deze daad. Hier is het gewoonte dat na zo een gebeurtenis de familie 9 dagen de deur van hun huis open stelt om de bevolking een blijk van medeleven te kunnen laten geven.
Elke klas is naar hun huis gegaan en de kinderen hebben met eigen ogen kunnen zien hoeveel leed zoiets met zich meebrengt voor de getroffene familie. Dat heeft heel veel indruk op hen gemaakt. Ik schat dat zowat het hele dorp een blijk van medeleven heeft afgegeven bij de familie. Er was ook een stille tocht georganiseerd tegen dit zinloze geweld. Honderden mensen hebben daar aan deel genomen. Het was indrukwekkend en zeer emotioneel.

Ik ben getroffen door het medeleven van de bevolking en de pijn die zoiets bij hen veroorzaakt. Laten we hopen dat al deze reacties een bijdrage gaan leveren tot minder geweld. Daarvan hebben deze mensen de afgelopen decennia al veel te veel van mee moeten maken.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Hoop en vrees

Adriaan : “Er heerst een sfeer van vrees en hoop in Colombia. In eerste instantie hoop. Hoop dat er eindelijk een einde komt aan het regiem van Maduro. Maar de Venezolanen in Colombia zijn voorzichtig in hun uitspraken. Ze hebben al heel lang met hoop moeten leven. Hoop dat er een einde zou komen aan de ellende waarin ze nu al zoveel jaren moeten leven. Die ellende is nog steeds niet voorbij en dat maakt ze voorzichtig.

De Colombianen niet. Die willen zo snel mogelijk een einde aan het regiem van Maduro en gaan er dan vanuit dat de straten weer van hun worden. Er wordt al een paar jaar ongelofelijk veel tolerantie van hun gevraagd. Een miljoen Venezolanen zijn een hele grote belasting voor een bevolking waarvan het grootste gedeelte zelf niet voldoende te eten heeft. Alle hoeken van de straten staan vol met verkopers. Dat zijn voor een groot gedeelte Venezolanen. Zij zijn blij met elke peso die ze verdienen en zijn daardoor geduchte concurrenten geworden voor de plaatselijke bevolking. Maar als Maduro vertrekt zijn de problemen nog lang niet voorbij.

Venezuela is een land dat compleet geruïneerd is. Niets en dan ook helemaal niets functioneert meer. De fabrieken zijn gesloten en de eigenaars zijn vertrokken. Alle internationale bedrijven zijn vertrokken. Die fabrieken gaan niet van vandaag op morgen weer aan het produceren. Alles wat met overheid te maken heeft is of corrupt of werkt niet meer. Een groot gedeelte van het leger en de politie is in de drugshandel en de smokkel gegaan. Venezuela heeft de grootste oliereserves van de wereld. Die zitten echter in de grond en er is niets meer om die naar boven te halen. De middenstand heeft het lang volgehouden. Maar ook zij, hebben hun laatste voorraden moeten verkopen omdat ze geen nieuwe handel meer konden kopen. De supermarkten zijn compleet leeg. Dat gaat nog heel veel moeite en tijd kosten voordat het land weer een beetje op eigen benen kan staan.
Dat zal ook nog eens moeten met mensen die jaren nooit hebben te hoeven werken omdat ze alles gratis kregen. Maar de hoop dat er iets gaat veranderen overheerst. Het is ongelofelijk dat er nog landen en mensen achter Maduro staan. Deze hebben nog nooit van menselijkheid gehoord. Die denken alleen maar aan macht en aan geld. Miljoenen lijden elke dag. Dankzij het beleid van Maduro. Ik heb niets tegen Maduro als hij maar naar een eilandje gaat waarop hij de enige bewoner is, en snel graag.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Schoolseizoen begonnen

Adriaan: “We beginnen dit jaar op 14 januari met het nieuwe schooljaar. Dat loopt hier van januari tot december. Het is ook het eerste jaar dat de leerkrachten alle planningen zelf gemaakt hebben. Ik heb zelfs geen idee wat, wanneer en hoe ze alles gaan uitvoeren. Daarvoor ga ik komende week een paar weken naar het dorp om me voor te laten lichten.

We gaan 14 dagen eerder open dan de publieke scholen en ook dat wordt spannend. We hopen dat de ouders hun kinderen al vanaf de eerste dag naar de school zullen sturen, maar dat is geen zekerheid. We hebben nog maar enkele inschrijvingen binnen maar dat is wel normaal.
De ouders moeten 30.000 pesos [ € 9.00 ] inschrijfgeld betalen en dat willen ze zo lang mogelijk uitstellen. Het is ook een zekerheidje dat de meesten dit geld niet hebben en een regeling willen treffen om dit geld beetje bij beetje gedurende de rest van het schooljaar te betalen.
We laten diegene die het echt niet kunnen betalen gratis komen maar dat brengt ook een hoop onbegrip met zich mee. Het blijft een moeilijk verhaal om te bepalen wie wel geld heeft en wie geen geld heeft. Maar we willen ook niet dat alles gratis is.

Onderwijs is de enige mogelijkheid om uit de armoede te komen en dat moeten we beetje bij beetje tussen de oren van de ouders zien te krijgen. Goed onderwijs kost inzet van alle partijen. Ouders, kinderen en leerkrachten samen. We hopen dat de eigen bijdrage iedereen aanspoort om een grotere bijdrage te leveren.

Maar wat ik nu opschrijf is wat de leerkrachten en ik wil bereiken. Ouders die de hele dag bezig zijn met overleven hebben ook andere zorgen en hun eigen prioriteiten. Dat korte termijn denken zit zo vastgebakken in de cultuur. Dat buigen we niet zomaar even om. Maar we zijn er van overtuigd dat iedere ouder die de waarde van onderwijs inziet zich ook zal gaan inzetten om dit nog beter te maken voor hun kinderen.

De eerste graadmeter hoe ver we zijn, krijgen we dit jaar. De 14 dagen eerder dan de overige scholen beginnen, gaat onze leerlingen niet enthousiast maken. Dat zullen de ouders moeten doen. Dit wordt vervolgd!”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: jaaroverzicht

Financieel jaarverslag 2018
In kas 1-1-2018 4.500.000 pesos
Sponsors van 76 naar 82

Inkomen
Sponsors €11850,00
Supersponsors €6500,00
Diverse donaties €1200,00 totaal €19550 x 3400= 66.470.000 pesos
Totaal 70.970.000 pesos € 20820.00

Uitgaven
Muur 5.200.000
Toiletgroep 3.100.000
Elektriciteit 13.470.000
Schilderwerk 1.100.000
Loon 5 leerkrachten 600.000 per leerkracht per maand is 3.000.000 per maand x 12 = 36.000.000
Klein onderhoud 1.380.000
Hulp aan ouders en kinderen in nood 4.760.000
Bijdrage leerkrachten school 1.200.000
Kosten elektriciteit, internet 1.845.000

Totale uitgaven 68.055.000 pesos € 20016.00

In kas per 1-1-2019 2.915.000 pesos

Normaal ontvang ik zelf 6.000.000 pesos huur voor de school. Dat geld gebruik ik vervolgens voor mijn eigen onkosten. Dat zat er het afgelopen jaar niet in maar gezien de vele verbeteringen zien we daar met heel veel plezier van af.

We zijn trots en tevreden dat we met de resultaten van het afgelopen jaar. Het geeft meer dan voldoende energie voor het komende schooljaar. We hopen ook dit jaar weer de nodige stappen te kunnen maken.
We gaan het loon van de leerkrachten met 20% verhogen. Van 600.000 naar 720.000 pesos [ € 212.00 ] per maand. Hiermee komen we weer een stapje dichterbij het minimumloon dat op 821.000 pesos ligt. We krijgen een eigen schoolband. De begroting inclusief uniformen ligt op 10.000.000 pesos.

We zijn ook blij dat we dit jaar weer af hebben kunnen zien om een grotere bijdrage aan de sponsoren. Die is ook dit jaar €125.00 voor een ondersteuning van een kind. Dat ligt voor een gedeelte omdat we meer pesos ontvangen per euro maar ook omdat we elke cent drie keer omdraaien voordat we hem uitgeven.

We verwachten een extra bijdrage in het komend schooljaar van stichting Een Aarde uit Asten van ongeveer € 4.000,00. Dat zou betekenen dat we aan vervanging van het dak kunnen beginnen. Dat ligt er al een dikke 40 jaar op en bestaat uit asbestplaten. Niet echt iets voor op een school alhoewel het in Colombia nog steeds heel normaal is.
Verder hopen we de hulpmiddelen op onze school weer uit te kunnen breiden zodat we nog beter onderwijs af kunnen leveren.
Dat is en blijft altijd onze grootste doelstelling.

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Planning

Planning

Adriaan: “De laatste vergadering met de leerkrachten was nieuw voor hen. Ze waren zo gewend om te vragen wat ik wilde voor het volgend schooljaar dat ze met de monden vol tanden stonden toen ze zelf met ideeën moesten komen. Ik heb ze duidelijk gemaakt dat het over hun toekomst gaat en niet de mijne. Ik ben met mijn laatste etappe in het leven bezig en daar kan je moeilijk een toekomst op gaan bouwen.

Ze hebben me zonder meer positief verrast. Op de eerst plaats van hun verlanglijstje stond uiteraard meer loon. Ze verdienen nu 600.000 pesos [€ 170.00]. Het minimumloon is hier 780.000 pesos.
Ik heb ze laten doorschemeren dat er mogelijk een sponsor bij zou komen maar dat extra loon zonder meer alleen maar mogelijk is met beter onderwijs.
Ze zijn zelf met het voorstel gekomen om het aantal lesuren te verhogen van 820 naar 990. Dat is het aantal uren wat de regering eigenlijk wil voor het lager onderwijs, maar geen enkele school komt dat na.
Ook de privéscholen niet. Daarvoor vragen ze een loonsverhoging van 120.000 pesos per maand. Dan komt het loon op 720.000 pesos [€205,00] per maand.
Ik hoop dat mijn sponsor niet afhaakt en heb dat toegezegd.

Met die verhoging van het aantal lesuren moeten we een aantal kwaliteitsverhogingen kunnen realiseren. Ze hebben een urenplanning ingeleverd met de doelstellingen die ze willen realiseren. Daar willen ze de geïnteresseerden ook bij gaan betrekken. Ze gaan deze publiceren in een blog dat ze zelf opzetten en gaan onderhouden. Het is de bedoeling dat de kinderen daar ook een rol bij gaan spelen. Dus vanaf volgend jaar kunt U de resultaten bijna life gaan volgen.
Ze gaan ook de Engelse les professionaliseren. Dat is hard nodig omdat dit tot nu toe een aanfluiting was.
We hebben een video Beam, internet en een computer. Op YouTube is meer dan voldoende aanbod. Ze gaan beginnen vanaf de tweede klas. Ik hoop dat ze op die leeftijd de uitspraak wat beter onder de knie krijgen. Van het Spaans naar het Engels is net zo moeilijk als van het Nederlands naar het Spaans. Ik krijg die R, J, G, H en nog een rits letters nooit meer helemaal onder de knie. Ze gebruiken hun tong hier anders dan wij en ik breek bijna mijn bek om ze goed uit te kunnen spreken. Hopelijk kunnen we, als we jong genoeg beginnen dit wel uitgeleerd krijgen. Complimenten voor de leerkrachten.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Fantastisch jaar!

Adriaan: “We hebben een fantastisch jaar achter de rug. De planning die we vorig jaar gemaakt hebben gemaakt was bij lange na niet optimistisch genoeg. Maar liever zo dan andersom.

We zijn begonnen met 107 kinderen en we zijn geëindigd met 103 kinderen. Dat wil zeggen dat we slechts 4 kinderen kwijt zijn geraakt in het afgelopen schooljaar. Dat aantal is nog nooit zo laag geweest. De ouders zijn meer betrokken, de leerkrachten communiceren beter en de organisatie is stukken verbeterd. Het is een dik compliment aan de leerkrachten. Het is ongelofelijk moeilijk om kinderen uit de armoede buurten in het gareel te krijgen en er discipline in te houden. Er zijn ook nog nooit zo weinig kinderen geweest die het schooljaar moeten overdoen.

We hebben ook heel veel verbeteringen aan kunnen brengen op de school. Nieuwe elektriciteit, nieuwe toiletten, nieuwe muur en nog heel veel andere kleine dingen. Dat heeft ook gezorgd voor een positieve en optimistisch sfeer op de school. Dat was af en toe wel lastig voor mezelf omdat de mensen dachten dat ik nu voor alles een oplossing achter de hand heb. Nog nooit heb ik zoveel aanvragen om hulp gekregen.

Een hele rits mensen hebben we kunnen helpen. Medicijnen, reiskosten, kleren, boeken, vrijwel altijd kleine bedragen. Maar voor de betrokkenen heel erg waardevol. Ik heb daarbij iedere keer uitgelegd dat ik dat alleen kon doen dankzij de hulp die we uit Nederland hebben gekregen. Heel veel keer heb ik de wens van de mensen hier meegekregen dat ik alle mensen, die geholpen hebben, heel erg moet bedanken en dat God aan hen zal denken.

Ik weet dat er veel mensen zijn die denken dat ontwikkelingshulp een bodemloze put is. Niets is minder waar. Er is in Colombia ongelofelijk veel gebeurd. Het land was een van de gevaarlijkste van de wereld en de mensen waren constant bezig met overleven.

Nu kan je in een heel groot gedeelte veilig over de straat lopen. Nu kunnen de mensen in een heel groot gedeelte aan een toekomst denken en werken. Ja, er moet nog heel veel gebeuren. We zijn er nog lang niet maar het gaat zonder meer de goede kant op. Dat zorgt ook voor de motivatie om met veel optimisme door te gaan.

Dat kunnen we echter niet zonder hulp vanuit Nederland. Wij zijn altijd op zoek naar mensen die een kind hier een kans willen geven op een beteren toekomst. Daarvoor zoeken wij nog steeds sponsoren die een kind willen ondersteunen. Wij zouden het op prijs stellen als jullie dit bericht willen delen met vrienden en bekenden. Voor €125,00 per jaar geven ze een kind de mogelijkheid om goed onderwijs te kunnen volgen. Wij geven elk jaar informatie over de resultaten van de kinderen en wij blijven U constant op de hoogte houden van het leven hier. Wij garanderen ook dat er geen cent verloren gaat. We hebben 0 eurocent overhead kosten en dat gaat niet veranderen. Elke cent komt waarvoor hij bedoeld is. Bij de kinderen.

Wilt U helpen mail naar adriaanvdvelden@hotmail.com.
Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond 2019 toe.
Leerkrachten, kinderen en ouders van San Bernardo del Viento.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: 2018

2018

“Het jaar is alweer voorbij. Een jaar waarin gelukkig het meeste goed is gegaan maar natuurlijk ook een aantal dingen verkeerd zijn gegaan. Het goede blijft hopelijk een welkome herinnering. Dat is bij mij bij lange na niet zeker. Het gaat allemaal zo razend snel dat ik het idee heb dat ik het meeste al weer vergeten ben. Zo heb ik het ook het liefste. Van alles wat er verkeerd is gegaan, analyseren waarom, en opslaan.

Hopelijk kunnen we het de volgende keer wel goed doen en we gaan ons best doen om het goede gewoon weer over te doen. We hebben nog zoveel op het wensen lijstje staan dat ik gegarandeerd niet lang genoeg leef om er alleen nog maar aan te denken.
Maar we beginnen met de ouders het belang van onderwijs duidelijk te maken. Kan ik ze ook meteen uitleggen dat de corruptie blijft bestaan omdat ze het zelf toelaten. Dat ze ook moeten stoppen met van alles in de natuur te dumpen. Dat ze meer respect voor alle leven moeten hebben en niet alles moeten opeten. Dat is genoeg voor de ouders. De rest bewaren we nog even anders worden ze helemaal gek van me.

Dezelfde riedel gaat ook naar de leerkrachten die het vervolgens bij de kinderen tussen de oren moeten zien te krijgen. We gaan proberen de kwaliteit van Engelse les op te voeren en dat geld ook voor informatica. We willen de grammatica van de kinderen nog een stuk verbeteren en we gaan ons inzetten om ze meer plezier in lezen te geven. We gaan er ook voor zorgen dat enkele leerkrachten een bijscholing krijgen.

Het dak van de school is van asbest en minstens 40 jaar oud. Dat is ook aan vervanging toe. We gaan een harmonie met de kinderen oprichten en die moet van instrumenten en uniformen worden voorzien.
Als we tussendoor de gemeente duidelijk kunnen maken dat het niet hebben van riolering, af en toe water uit de kraan, iedere dag wel uitval van stroom, niet normaal is, dan is dat mooi meegenomen.

Zelf wil ik mijn kennis van de Spaans en de Engelse taal het komend jaar nog een stuk verbeteren. Ik wil eigenlijk nog veel meer opschrijven maar als ik bovenstaande punten aan het einde van 2019 af heb kunnen vinken, met resultaat natuurlijk, dan zijn we tevreden.
We moeten ook nog iets over houden voor 2020.
Het leven is geweldig en we hopen van ganser harte dat dit voor iedereen mag gelden in 2019.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia wordt beperkter

Adriaan: “Het is al weer 8 jaar geleden dat mijn stukjes die ik wekelijks schrijf ook werden gepubliceerd in de Middenstandsbelangen. Daar was ik mee overeen gekomen dat ik met enige frequentie een oproep voor hulp aan de mensen hier zou plaatsen.

Nu is er echter een nieuwe redactie en die heeft als filosofie dat ze geen oproepen tot hulp met rekeningnummers willen plaatsen. Ik schrijf echter niet voor mezelf maar voor de kinderen hier. Daarom heb ik aangegeven dat ik stop met schrijven voor hun blad.

Dat heeft ook wel een aantal voordelen. Ik ben niet meer verplicht om een column van 375 woorden te schrijven. Ik ben niet meer verplicht om op een vast tijdstip een column te schrijven en ik kan nu schrijven als ik echt iets te vertellen heb.

Maar het heeft ook wel nadelen. De oproepen in het verleden hebben altijd een bijdrage geleverd in de realisatie van de vele verbeteringen die we in al die jaren hebben gerealiseerd. Ik ben er nog een van de oude stempel die niet is meegegaan in de nieuwe ontwikkelingen op communicatie gebied. We hebben een Facebook pagina maar gebruiken hem eigenlijk te weinig. We gaan volgend jaar wel met een blog beginnen maar dat zal voor een groot gedeelte ingevuld gaan worden door de leerkrachten en de kinderen.

Daarom een oproep aan jullie om met ideeën te komen hoe we voldoende mensen kunnen bereiken die willen en kunnen helpen. We werken nu eenmaal in een land met heel veel problemen. Problemen die we heel dikwijls met heel weinig middelen op kunnen lossen. Maar die middelen moeten er wel zijn. Ik ben nog steeds 100% overtuigd dat ik het mooiste klotewerk heb wat er bestaat. Iedere keer weer loop ik tegen heel veel ellende aan. Ellende waarbij ik denk, dat zou niemand mogen overkomen. Maar heel dikwijls kunnen we met de hulp vanuit Nederland heel veel hulp bieden. We zouden heel graag nog veel meer problemen op willen lossen en we hopen dat jullie daar ons bij willen en kunnen helpen. Daarom, graag jullie ideeën hoe we meer mensen in Nederland zouden kunnen bereiken. De mensen hier zullen jullie eeuwig dankbaar zijn. adriaanvdvelden@hotmail.com .”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: kinderen

Kinderen

Adriaan : “Een miljoen Venezolanen. Dat zou het aantal vluchtelingen alleen al in Colombia zijn. Maar ik ben bang dat de schatting aan de lage kant is. Ook in ons dorp zijn veel Venezolanen terecht gekomen. De meesten omdat ze hier kennissen hebben. Probleem voor deze vluchtelingen is dat ze niet geregistreerd zijn. Daarvoor moet je bij de vreemdelingenpolitie zijn en die zitten in de stad. Dat betekend dat ze eigenlijk geen recht hebben op gezondheidszorg en dat de kinderen ook niet naar school kunnen. Tot nu toe zijn ze nog niet voor gesloten deuren komen te staan maar dat is wel aan het veranderen. Zo ook met een aantal kinderen in ons dorp die niet welkom zijn op de publieke scholen. Dan is het een geluk dat we zelf een school hebben en ik heb dan ook meteen gezegd dat elk kind welkom is op onze school. Ik heb een hekel aan risico lopen maar daar ga ik nu toch echt niet aan denken.

DSC09143De moeder heet Mayra Muñoz, haar dochter Estefany Paola Jaramillo Muñoz en haar zoon Ismael Jaramillo Muñoz. Ze zijn een week geleden aangekomen en wonen in bij haar moeder. Zij is al eerder aangekomen en heeft haar dochter met haar kinderen over laten komen. Haar moeder had in Venezuela een inkomen als verkoopster van huishoudelijke artikelen die ze in een kraam voor haar huisje verkocht. De ellende in Venezuela heeft er voor gezorgd dat ze alles kwijt zijn geraakt. De moeder probeert nu door deur aan deur huishoudelijke spullen te verkopen een inkomen bij elkaar te krijgen. Ze hebben elke dag te eten maar daar is dan ook echt alles mee gezegd.

DSC09155Het rechtse meisje heet Yisbel Anthonel Feria Aponte en het linkse heet Crisbel Margarita Feria Aponte. Ze worden vergezeld door hun oma Energida Muñoz Vasquez. De ouders van de meisjes wonen nog in Venezuela maar ze hadden niet genoeg inkomen om aan eten te komen voor hun kinderen. Daarom hebben ze hen naar hun oma gestuurd in ons dorp. De problemen die de meisjes al hebben mee gemaakt hebben er voor gezorgd dat Yisbel niet meer wil praten. De oma heeft, terwijl de tranen over haar gezicht liepen, de hele situatie uitgelegd. Haar man heeft geen vast werk en ze kunnen zelf ook maar amper voor haar kleinkinderen zorgen.

DSC09156Deze kinderen hebben geluk dat er een Nederlandse vrouw een genereus bedrag heeft overgemaakt om hulpbehoevenden te kunnen helpen. De kinderen gaan volgend jaar naar onze school, krijgen een uniform en alle schoolspullen die ze nodig zullen hebben. Inclusief boeken. We gaan er ook voor zorgen dat ze zich gaan registreren om zo aanspraak op gezondheidszorg te kunnen maken. We hebben een kennis die psychiater is. Zij gaat het meisje helpen om haar spraakvermogen weer terug te krijgen. De oma huilde haar hart leeg van geluk toen ik haar het haar vertelde. Dat zijn de momenten dat ik me een begenadigd mens voel dat ik dit werk mag en kan doen. Ria heel hartelijk bedankt. Je geld gaat ongelofelijk goed besteed worden.
Er zijn helaas nog heel veel kinderen die hulp heel hard nodig hebben. Wilt u helpen mail dan naar adriaanvdvelden@hotmail.com
Wij garanderen dat er geen cent verloren gaat.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Dag van de onafhankelijkheid

Adriaan: “Dag van de onafhankelijkheid.

Die dag wordt al dik 100 jaar aangegrepen in Cartagena om een volle week te feesten. Een volle week waarin je ook niet heel veel anders kan doen dan mee feesten. Alles en iedereen die op een of andere manier een inkomen krijgt van zijn bedrijf of overheid is vrij. Alleen de kleine winkeltjes en straatverkopers werken, maar die werken altijd.
Dit is ook de week waarin alle wijken hun gekozen koningin aan de lokale bevolking presenteren. Die zijn al enkele maanden geleden gekozen. Dat is hier een bloedserieuze aangelegenheid. Honderden meisjes melden zich hier voor aan. Dat gaat met volledige medewerking van de ouders. Het is een hele grote eer als je dochter tot wijkkoningin wordt gekozen. De wijken organiseren feesten en loterijen om de kleding en de make-up van de gekozen koningin te betalen. Vooraf aan de grote optocht heeft elke wijk zijn eigen optocht. [ met bijbehorend feest. ] Tijdens de grote optocht zijn alle gekozen wijkkoninginnen samen te bewonderen.

Bewonderd en aangemoedigd door zeker 100.000 inwoners en toeristen. Een vriend van ons die bij ons was tijdens de optocht noemde het, een eindeloze optocht van mooie vrouwen. Dat ligt wel aan je interesse van je seksuele voorkeur. De meeste vrouwen sluiten hun ogen echt niet bij al het mannelijk schoon wat voorbij trekt. Het klimaat hier zorgt er namelijk voor dat kleren alleen voor meer zweet zorgen. Zweet dat meer dan genoeg los komt bij de onvermijdelijke Zuid Amerikaanse muziek. Salsa, champeta, reggaton en Afrikaanse ritmische muziek is overdonderend aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de toekijkende bezoekers opgezweept worden en net zo fanatiek mee gaan dansen en zingen. De jeugd vermaakt zich tijdens de feesten met het na elkaar toe gooien van zakje gevuld met water. Daarna wordt de getroffene nog bewerkt met een handvol bloem. Al dit alles wordt georganiseerd op zijn Zuid Amerikaans. Dat betekend chaos en passie. Uit de gekozen wijkkoninginnen wordt, via verschillende verkiezingen aan het einde van de feestweek de koningin van Cartagena gekozen. Hierbij wordt de laatste verkiezing landelijk uitgezonden op de televisie. Dit is ook de week dat de lokale bevolking trots is op zijn wijk en op zijn stad. Dit is het moment dat de hele bevolking even geen aandacht heeft voor de honger en alle overige problemen. Het is gewoon een fantastisch feest voor iedereen die er bij mag zijn.”