23 mei 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia: jaaroverzicht

Financieel jaarverslag 2018
In kas 1-1-2018 4.500.000 pesos
Sponsors van 76 naar 82

Inkomen
Sponsors €11850,00
Supersponsors €6500,00
Diverse donaties €1200,00 totaal €19550 x 3400= 66.470.000 pesos
Totaal 70.970.000 pesos € 20820.00

Uitgaven
Muur 5.200.000
Toiletgroep 3.100.000
Elektriciteit 13.470.000
Schilderwerk 1.100.000
Loon 5 leerkrachten 600.000 per leerkracht per maand is 3.000.000 per maand x 12 = 36.000.000
Klein onderhoud 1.380.000
Hulp aan ouders en kinderen in nood 4.760.000
Bijdrage leerkrachten school 1.200.000
Kosten elektriciteit, internet 1.845.000

Totale uitgaven 68.055.000 pesos € 20016.00

In kas per 1-1-2019 2.915.000 pesos

Normaal ontvang ik zelf 6.000.000 pesos huur voor de school. Dat geld gebruik ik vervolgens voor mijn eigen onkosten. Dat zat er het afgelopen jaar niet in maar gezien de vele verbeteringen zien we daar met heel veel plezier van af.

We zijn trots en tevreden dat we met de resultaten van het afgelopen jaar. Het geeft meer dan voldoende energie voor het komende schooljaar. We hopen ook dit jaar weer de nodige stappen te kunnen maken.
We gaan het loon van de leerkrachten met 20% verhogen. Van 600.000 naar 720.000 pesos [ € 212.00 ] per maand. Hiermee komen we weer een stapje dichterbij het minimumloon dat op 821.000 pesos ligt. We krijgen een eigen schoolband. De begroting inclusief uniformen ligt op 10.000.000 pesos.

We zijn ook blij dat we dit jaar weer af hebben kunnen zien om een grotere bijdrage aan de sponsoren. Die is ook dit jaar €125.00 voor een ondersteuning van een kind. Dat ligt voor een gedeelte omdat we meer pesos ontvangen per euro maar ook omdat we elke cent drie keer omdraaien voordat we hem uitgeven.

We verwachten een extra bijdrage in het komend schooljaar van stichting Een Aarde uit Asten van ongeveer € 4.000,00. Dat zou betekenen dat we aan vervanging van het dak kunnen beginnen. Dat ligt er al een dikke 40 jaar op en bestaat uit asbestplaten. Niet echt iets voor op een school alhoewel het in Colombia nog steeds heel normaal is.
Verder hopen we de hulpmiddelen op onze school weer uit te kunnen breiden zodat we nog beter onderwijs af kunnen leveren.
Dat is en blijft altijd onze grootste doelstelling.

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Planning

Planning

Adriaan: “De laatste vergadering met de leerkrachten was nieuw voor hen. Ze waren zo gewend om te vragen wat ik wilde voor het volgend schooljaar dat ze met de monden vol tanden stonden toen ze zelf met ideeën moesten komen. Ik heb ze duidelijk gemaakt dat het over hun toekomst gaat en niet de mijne. Ik ben met mijn laatste etappe in het leven bezig en daar kan je moeilijk een toekomst op gaan bouwen.

Ze hebben me zonder meer positief verrast. Op de eerst plaats van hun verlanglijstje stond uiteraard meer loon. Ze verdienen nu 600.000 pesos [€ 170.00]. Het minimumloon is hier 780.000 pesos.
Ik heb ze laten doorschemeren dat er mogelijk een sponsor bij zou komen maar dat extra loon zonder meer alleen maar mogelijk is met beter onderwijs.
Ze zijn zelf met het voorstel gekomen om het aantal lesuren te verhogen van 820 naar 990. Dat is het aantal uren wat de regering eigenlijk wil voor het lager onderwijs, maar geen enkele school komt dat na.
Ook de privéscholen niet. Daarvoor vragen ze een loonsverhoging van 120.000 pesos per maand. Dan komt het loon op 720.000 pesos [€205,00] per maand.
Ik hoop dat mijn sponsor niet afhaakt en heb dat toegezegd.

Met die verhoging van het aantal lesuren moeten we een aantal kwaliteitsverhogingen kunnen realiseren. Ze hebben een urenplanning ingeleverd met de doelstellingen die ze willen realiseren. Daar willen ze de geïnteresseerden ook bij gaan betrekken. Ze gaan deze publiceren in een blog dat ze zelf opzetten en gaan onderhouden. Het is de bedoeling dat de kinderen daar ook een rol bij gaan spelen. Dus vanaf volgend jaar kunt U de resultaten bijna life gaan volgen.
Ze gaan ook de Engelse les professionaliseren. Dat is hard nodig omdat dit tot nu toe een aanfluiting was.
We hebben een video Beam, internet en een computer. Op YouTube is meer dan voldoende aanbod. Ze gaan beginnen vanaf de tweede klas. Ik hoop dat ze op die leeftijd de uitspraak wat beter onder de knie krijgen. Van het Spaans naar het Engels is net zo moeilijk als van het Nederlands naar het Spaans. Ik krijg die R, J, G, H en nog een rits letters nooit meer helemaal onder de knie. Ze gebruiken hun tong hier anders dan wij en ik breek bijna mijn bek om ze goed uit te kunnen spreken. Hopelijk kunnen we, als we jong genoeg beginnen dit wel uitgeleerd krijgen. Complimenten voor de leerkrachten.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Fantastisch jaar!

Adriaan: “We hebben een fantastisch jaar achter de rug. De planning die we vorig jaar gemaakt hebben gemaakt was bij lange na niet optimistisch genoeg. Maar liever zo dan andersom.

We zijn begonnen met 107 kinderen en we zijn geëindigd met 103 kinderen. Dat wil zeggen dat we slechts 4 kinderen kwijt zijn geraakt in het afgelopen schooljaar. Dat aantal is nog nooit zo laag geweest. De ouders zijn meer betrokken, de leerkrachten communiceren beter en de organisatie is stukken verbeterd. Het is een dik compliment aan de leerkrachten. Het is ongelofelijk moeilijk om kinderen uit de armoede buurten in het gareel te krijgen en er discipline in te houden. Er zijn ook nog nooit zo weinig kinderen geweest die het schooljaar moeten overdoen.

We hebben ook heel veel verbeteringen aan kunnen brengen op de school. Nieuwe elektriciteit, nieuwe toiletten, nieuwe muur en nog heel veel andere kleine dingen. Dat heeft ook gezorgd voor een positieve en optimistisch sfeer op de school. Dat was af en toe wel lastig voor mezelf omdat de mensen dachten dat ik nu voor alles een oplossing achter de hand heb. Nog nooit heb ik zoveel aanvragen om hulp gekregen.

Een hele rits mensen hebben we kunnen helpen. Medicijnen, reiskosten, kleren, boeken, vrijwel altijd kleine bedragen. Maar voor de betrokkenen heel erg waardevol. Ik heb daarbij iedere keer uitgelegd dat ik dat alleen kon doen dankzij de hulp die we uit Nederland hebben gekregen. Heel veel keer heb ik de wens van de mensen hier meegekregen dat ik alle mensen, die geholpen hebben, heel erg moet bedanken en dat God aan hen zal denken.

Ik weet dat er veel mensen zijn die denken dat ontwikkelingshulp een bodemloze put is. Niets is minder waar. Er is in Colombia ongelofelijk veel gebeurd. Het land was een van de gevaarlijkste van de wereld en de mensen waren constant bezig met overleven.

Nu kan je in een heel groot gedeelte veilig over de straat lopen. Nu kunnen de mensen in een heel groot gedeelte aan een toekomst denken en werken. Ja, er moet nog heel veel gebeuren. We zijn er nog lang niet maar het gaat zonder meer de goede kant op. Dat zorgt ook voor de motivatie om met veel optimisme door te gaan.

Dat kunnen we echter niet zonder hulp vanuit Nederland. Wij zijn altijd op zoek naar mensen die een kind hier een kans willen geven op een beteren toekomst. Daarvoor zoeken wij nog steeds sponsoren die een kind willen ondersteunen. Wij zouden het op prijs stellen als jullie dit bericht willen delen met vrienden en bekenden. Voor €125,00 per jaar geven ze een kind de mogelijkheid om goed onderwijs te kunnen volgen. Wij geven elk jaar informatie over de resultaten van de kinderen en wij blijven U constant op de hoogte houden van het leven hier. Wij garanderen ook dat er geen cent verloren gaat. We hebben 0 eurocent overhead kosten en dat gaat niet veranderen. Elke cent komt waarvoor hij bedoeld is. Bij de kinderen.

Wilt U helpen mail naar adriaanvdvelden@hotmail.com.
Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond 2019 toe.
Leerkrachten, kinderen en ouders van San Bernardo del Viento.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: 2018

2018

“Het jaar is alweer voorbij. Een jaar waarin gelukkig het meeste goed is gegaan maar natuurlijk ook een aantal dingen verkeerd zijn gegaan. Het goede blijft hopelijk een welkome herinnering. Dat is bij mij bij lange na niet zeker. Het gaat allemaal zo razend snel dat ik het idee heb dat ik het meeste al weer vergeten ben. Zo heb ik het ook het liefste. Van alles wat er verkeerd is gegaan, analyseren waarom, en opslaan.

Hopelijk kunnen we het de volgende keer wel goed doen en we gaan ons best doen om het goede gewoon weer over te doen. We hebben nog zoveel op het wensen lijstje staan dat ik gegarandeerd niet lang genoeg leef om er alleen nog maar aan te denken.
Maar we beginnen met de ouders het belang van onderwijs duidelijk te maken. Kan ik ze ook meteen uitleggen dat de corruptie blijft bestaan omdat ze het zelf toelaten. Dat ze ook moeten stoppen met van alles in de natuur te dumpen. Dat ze meer respect voor alle leven moeten hebben en niet alles moeten opeten. Dat is genoeg voor de ouders. De rest bewaren we nog even anders worden ze helemaal gek van me.

Dezelfde riedel gaat ook naar de leerkrachten die het vervolgens bij de kinderen tussen de oren moeten zien te krijgen. We gaan proberen de kwaliteit van Engelse les op te voeren en dat geld ook voor informatica. We willen de grammatica van de kinderen nog een stuk verbeteren en we gaan ons inzetten om ze meer plezier in lezen te geven. We gaan er ook voor zorgen dat enkele leerkrachten een bijscholing krijgen.

Het dak van de school is van asbest en minstens 40 jaar oud. Dat is ook aan vervanging toe. We gaan een harmonie met de kinderen oprichten en die moet van instrumenten en uniformen worden voorzien.
Als we tussendoor de gemeente duidelijk kunnen maken dat het niet hebben van riolering, af en toe water uit de kraan, iedere dag wel uitval van stroom, niet normaal is, dan is dat mooi meegenomen.

Zelf wil ik mijn kennis van de Spaans en de Engelse taal het komend jaar nog een stuk verbeteren. Ik wil eigenlijk nog veel meer opschrijven maar als ik bovenstaande punten aan het einde van 2019 af heb kunnen vinken, met resultaat natuurlijk, dan zijn we tevreden.
We moeten ook nog iets over houden voor 2020.
Het leven is geweldig en we hopen van ganser harte dat dit voor iedereen mag gelden in 2019.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia wordt beperkter

Adriaan: “Het is al weer 8 jaar geleden dat mijn stukjes die ik wekelijks schrijf ook werden gepubliceerd in de Middenstandsbelangen. Daar was ik mee overeen gekomen dat ik met enige frequentie een oproep voor hulp aan de mensen hier zou plaatsen.

Nu is er echter een nieuwe redactie en die heeft als filosofie dat ze geen oproepen tot hulp met rekeningnummers willen plaatsen. Ik schrijf echter niet voor mezelf maar voor de kinderen hier. Daarom heb ik aangegeven dat ik stop met schrijven voor hun blad.

Dat heeft ook wel een aantal voordelen. Ik ben niet meer verplicht om een column van 375 woorden te schrijven. Ik ben niet meer verplicht om op een vast tijdstip een column te schrijven en ik kan nu schrijven als ik echt iets te vertellen heb.

Maar het heeft ook wel nadelen. De oproepen in het verleden hebben altijd een bijdrage geleverd in de realisatie van de vele verbeteringen die we in al die jaren hebben gerealiseerd. Ik ben er nog een van de oude stempel die niet is meegegaan in de nieuwe ontwikkelingen op communicatie gebied. We hebben een Facebook pagina maar gebruiken hem eigenlijk te weinig. We gaan volgend jaar wel met een blog beginnen maar dat zal voor een groot gedeelte ingevuld gaan worden door de leerkrachten en de kinderen.

Daarom een oproep aan jullie om met ideeën te komen hoe we voldoende mensen kunnen bereiken die willen en kunnen helpen. We werken nu eenmaal in een land met heel veel problemen. Problemen die we heel dikwijls met heel weinig middelen op kunnen lossen. Maar die middelen moeten er wel zijn. Ik ben nog steeds 100% overtuigd dat ik het mooiste klotewerk heb wat er bestaat. Iedere keer weer loop ik tegen heel veel ellende aan. Ellende waarbij ik denk, dat zou niemand mogen overkomen. Maar heel dikwijls kunnen we met de hulp vanuit Nederland heel veel hulp bieden. We zouden heel graag nog veel meer problemen op willen lossen en we hopen dat jullie daar ons bij willen en kunnen helpen. Daarom, graag jullie ideeën hoe we meer mensen in Nederland zouden kunnen bereiken. De mensen hier zullen jullie eeuwig dankbaar zijn. adriaanvdvelden@hotmail.com .”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: kinderen

Kinderen

Adriaan : “Een miljoen Venezolanen. Dat zou het aantal vluchtelingen alleen al in Colombia zijn. Maar ik ben bang dat de schatting aan de lage kant is. Ook in ons dorp zijn veel Venezolanen terecht gekomen. De meesten omdat ze hier kennissen hebben. Probleem voor deze vluchtelingen is dat ze niet geregistreerd zijn. Daarvoor moet je bij de vreemdelingenpolitie zijn en die zitten in de stad. Dat betekend dat ze eigenlijk geen recht hebben op gezondheidszorg en dat de kinderen ook niet naar school kunnen. Tot nu toe zijn ze nog niet voor gesloten deuren komen te staan maar dat is wel aan het veranderen. Zo ook met een aantal kinderen in ons dorp die niet welkom zijn op de publieke scholen. Dan is het een geluk dat we zelf een school hebben en ik heb dan ook meteen gezegd dat elk kind welkom is op onze school. Ik heb een hekel aan risico lopen maar daar ga ik nu toch echt niet aan denken.

DSC09143De moeder heet Mayra Muñoz, haar dochter Estefany Paola Jaramillo Muñoz en haar zoon Ismael Jaramillo Muñoz. Ze zijn een week geleden aangekomen en wonen in bij haar moeder. Zij is al eerder aangekomen en heeft haar dochter met haar kinderen over laten komen. Haar moeder had in Venezuela een inkomen als verkoopster van huishoudelijke artikelen die ze in een kraam voor haar huisje verkocht. De ellende in Venezuela heeft er voor gezorgd dat ze alles kwijt zijn geraakt. De moeder probeert nu door deur aan deur huishoudelijke spullen te verkopen een inkomen bij elkaar te krijgen. Ze hebben elke dag te eten maar daar is dan ook echt alles mee gezegd.

DSC09155Het rechtse meisje heet Yisbel Anthonel Feria Aponte en het linkse heet Crisbel Margarita Feria Aponte. Ze worden vergezeld door hun oma Energida Muñoz Vasquez. De ouders van de meisjes wonen nog in Venezuela maar ze hadden niet genoeg inkomen om aan eten te komen voor hun kinderen. Daarom hebben ze hen naar hun oma gestuurd in ons dorp. De problemen die de meisjes al hebben mee gemaakt hebben er voor gezorgd dat Yisbel niet meer wil praten. De oma heeft, terwijl de tranen over haar gezicht liepen, de hele situatie uitgelegd. Haar man heeft geen vast werk en ze kunnen zelf ook maar amper voor haar kleinkinderen zorgen.

DSC09156Deze kinderen hebben geluk dat er een Nederlandse vrouw een genereus bedrag heeft overgemaakt om hulpbehoevenden te kunnen helpen. De kinderen gaan volgend jaar naar onze school, krijgen een uniform en alle schoolspullen die ze nodig zullen hebben. Inclusief boeken. We gaan er ook voor zorgen dat ze zich gaan registreren om zo aanspraak op gezondheidszorg te kunnen maken. We hebben een kennis die psychiater is. Zij gaat het meisje helpen om haar spraakvermogen weer terug te krijgen. De oma huilde haar hart leeg van geluk toen ik haar het haar vertelde. Dat zijn de momenten dat ik me een begenadigd mens voel dat ik dit werk mag en kan doen. Ria heel hartelijk bedankt. Je geld gaat ongelofelijk goed besteed worden.
Er zijn helaas nog heel veel kinderen die hulp heel hard nodig hebben. Wilt u helpen mail dan naar adriaanvdvelden@hotmail.com
Wij garanderen dat er geen cent verloren gaat.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Dag van de onafhankelijkheid

Adriaan: “Dag van de onafhankelijkheid.

Die dag wordt al dik 100 jaar aangegrepen in Cartagena om een volle week te feesten. Een volle week waarin je ook niet heel veel anders kan doen dan mee feesten. Alles en iedereen die op een of andere manier een inkomen krijgt van zijn bedrijf of overheid is vrij. Alleen de kleine winkeltjes en straatverkopers werken, maar die werken altijd.
Dit is ook de week waarin alle wijken hun gekozen koningin aan de lokale bevolking presenteren. Die zijn al enkele maanden geleden gekozen. Dat is hier een bloedserieuze aangelegenheid. Honderden meisjes melden zich hier voor aan. Dat gaat met volledige medewerking van de ouders. Het is een hele grote eer als je dochter tot wijkkoningin wordt gekozen. De wijken organiseren feesten en loterijen om de kleding en de make-up van de gekozen koningin te betalen. Vooraf aan de grote optocht heeft elke wijk zijn eigen optocht. [ met bijbehorend feest. ] Tijdens de grote optocht zijn alle gekozen wijkkoninginnen samen te bewonderen.

Bewonderd en aangemoedigd door zeker 100.000 inwoners en toeristen. Een vriend van ons die bij ons was tijdens de optocht noemde het, een eindeloze optocht van mooie vrouwen. Dat ligt wel aan je interesse van je seksuele voorkeur. De meeste vrouwen sluiten hun ogen echt niet bij al het mannelijk schoon wat voorbij trekt. Het klimaat hier zorgt er namelijk voor dat kleren alleen voor meer zweet zorgen. Zweet dat meer dan genoeg los komt bij de onvermijdelijke Zuid Amerikaanse muziek. Salsa, champeta, reggaton en Afrikaanse ritmische muziek is overdonderend aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de toekijkende bezoekers opgezweept worden en net zo fanatiek mee gaan dansen en zingen. De jeugd vermaakt zich tijdens de feesten met het na elkaar toe gooien van zakje gevuld met water. Daarna wordt de getroffene nog bewerkt met een handvol bloem. Al dit alles wordt georganiseerd op zijn Zuid Amerikaans. Dat betekend chaos en passie. Uit de gekozen wijkkoninginnen wordt, via verschillende verkiezingen aan het einde van de feestweek de koningin van Cartagena gekozen. Hierbij wordt de laatste verkiezing landelijk uitgezonden op de televisie. Dit is ook de week dat de lokale bevolking trots is op zijn wijk en op zijn stad. Dit is het moment dat de hele bevolking even geen aandacht heeft voor de honger en alle overige problemen. Het is gewoon een fantastisch feest voor iedereen die er bij mag zijn.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Harmonie zonder muziek

Harmonie zonder muziek.

Adriaan”We hebben het afgelopen jaar heel veel gedaan op en rond de school. Dat hebben we kunnen doe dankzij de hulp van velen. We hebben de complete elektriciteitsvoorzieningen vervangen. We hebben een muur van 8 bij 6 meter compleet vervangen. We hebben een nieuw urinoir gebouwd. We hebben een voetbalveldje nu inclusief doelen. We hebben de complete school van een nieuwe verflaag voorzien en we hebben nog heel veel kleine dingen gedaan.
Ook op educatief gebied hebben we de nodige stappen gezet. We hebben nu een behoorlijke bibliotheek en een goede internet aansluiting. We hebben een leerkracht een cursus kunnen laten volgen. De leerkrachten hebben zelf ook onderling een cursus gedaan om een betere communicatie te realiseren. Het aanzien van onze school heeft met al die veranderingen en aanpassingen een positieve boost gekregen. We hebben nog nooit zoveel sollicitaties gekregen om als leerkracht op onze school te mogen werken. Ondanks dat we nog steeds minder dan het minimumloon betalen. We hebben ook een verzoek gekregen van twee jonge mannen om een harmonie op te zetten op onze school. De jongens zijn aangetrokken door het positivisme dat er heerst op de school en de vernieuwingen. Ze hopen zich op deze manier in de kijker van de gemeenschap te plaatsten. Ze hebben allebei opleidingen in de sport en cultuur gevolgd en hopen natuurlijk dat ze daarin werk kunnen krijgen. Ik was in het begin behoorlijk kritisch maar hun enthousiasme en hun doorzettingsvermogen hebben me op andere gedachten gebracht. Dat kwam ook mede door de kinderen die heel goed lobbywerk gedaan hebben. Muziek is hier heel belangrijk en de wachtlijst om lid te worden is lang.

Maar wat me echt over de streep heeft gehaald is het feit dat ze nu al 3 maanden 2 keer per week op het schoolplein aan het marcheren zijn. En dat met zeker 20 kinderen per keer. Dus we hebben een harmonie zonder muziek instrumenten. Ze vragen geen moeilijk en dure instrumenten. Triangels, raspen, kleine trommels en dergelijke. Met € 2000,00 hebben we een harmonie met muziek. De ouders gaan de uniformen zelf maken en het stof wordt vanuit de gemeenschap gesponsord. Als U een bijdrage wilt leveren dan kan dat op rekeningnummer NL42RABO0131815024 o.v.v. harmonie school. Wij hopen volgend jaar onze harmonie met muziek aan U te presenteren.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Electricaribe

Electricaribe

Adriaan: “Electricaribe. Dat is de elektriciteitsmaatschappij die verantwoordelijk is voor de levering van stroom aan de kustprovincies. Deze maatschappij staat al lange tijd onder vuur omdat ze zowat continu in oorlog zijn met de afnemers en de lokale overheden. Het is een onderdeel van een Spaanse international.

Een jaar of tien geleden was de levering van de stroom nog in handen van de overheid. Toen was het nog normaal dat er de helft van de tijd geen stroom geleverd werd. Dat lag aan de corruptie. De lokale overheden betaalden geen van allen de rekening en de politici gebruikten de stroomrekeningen voor de verkiezingen. Als je op hen stemden dan werden de rekeningen verscheurd. Je kan je ook wel voorstellen dat het vaste net zwaar achterstallig onderhoud had. De stroomdraden waren in vele gevallen gewoon vastgemaakt aan bomen langs de weg en de bevolking verbond zelf een kabel aan de hoofdleiding naar hun eigen huis. Dat is allemaal verleden tijd.
De stroomvoorziening is sterk verbeterd. Alle huizen hebben een meter en zelfs in de gehuchten is er stroom. Je moet al heel achteraf wonen om geen stroom te hebben. Maar het is nog niet wat het zou moeten zijn. het voltage schommelt de hele dag op het platteland. De snelheid van de ventilator stijgt af en toe zo hard dat je schrik krijgt dat zo meteen het hele huis mee de lucht in gaat. De levensduur van alle elektrische apparaten is dan ook niet echt groot. Maar we hoeven geen generator meer om te voorkomen dat je weg drijft uit je bed van het zweet. Wat echter niet veranderd is, is de betalingsmoraal van de kustbewoner.

Electricaribe heeft een bult werknemers die alleen maar bezig zijn om illegale aansluitingen te verwijderen en boetes uit te schrijven. In de arme wijken wil en kan men meestal ook niet de stroomrekening betalen. Daarom betalen de mensen die wel betalen een opslag voor diegene die niet betalen. Komt bij dat de lokale overheden gigantische schulden hebben. Het is bijna dagelijks dat er ziekenhuizen en scholen afgesloten worden omdat ze hun rekening niet betaald hebben. Hele wijken worden met regelmaat afgesloten van het net en krijgen pas weer stroom als een behoorlijk gedeelte van de achterstallige schuld betaald is. Dat betekend dat diegene die op tijd betalen dikwijls nog een keer moeten betalen omdat hun buurman daar geen zin in heeft. Nu is de ruzie tussen de bevolking en Electricaribe zo geëscaleerd dat ze een nieuwe leverancier willen. Hoop toch echt niet dat we weer terug moeten naar een generator.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Nieuw

Nieuw

Adriaan: “De afgelopen week was het onderwerp van gesprek, de resultaten van een aantal leerlingen van het voortgezette onderwijs. Voor het eerst waren er 10 leerlingen die meer dan 300 punten hadden behaald bij de laatste toets. Er was zelfs een student die 407 punten had behaald. Dat is helemaal ongekend in ons dorp. Het maximale aantal te behalen punten zijn 500. De toetsen worden afgenomen op taal, rekenen, sociale wetenschap, natuurkunde en Engels.

Zolang ik hier woon is er nog nooit over de resultaten van de eindtoetsen gesproken. Daar was ook nooit veel aanleiding toe omdat het afgelopen jaren het gemiddelde resultaat op 247 punten lag.
Ik weet niet hoe veel keer ik met mensen gesproken heb over het belang van een goede eindtoets en wat daar bij komt kijken. Vrijwel al die keren dacht ik na zo een gesprek, het is verloren energie. Die cirkel van onwetendheid, geen interesse, het belang er niet van inzien en nog veel meer redenen die er mede voor zorgen dat die cirkel van armoede nooit doorbroken wordt.
Maar het wonder is geschied, de bevolking heeft de goede studieresultaten als onderdeel van de dagelijkse gesprekken. Het gonst al volop dat de student die 407 punten heeft behaald in naar de Nationale Universiteit van Bogota moet. Dat is de beste universiteit van het land en staat ook internationaal hoog aangeschreven. Dat is dan het mooie van hier. Als er iets positiefs te vertellen valt dan gaan we ook meteen voor de hoogste dromen.
Of deze droom uit gaat komen betwijfel ik. De student is van arme komaf en de overgang van San Bernardo naar Bogota is wel heel erg groot. Komt bij dat alleen de allerbeste studenten uit het land in aanmerking komen voor een studiebeurs en ik heb geen idee of zijn puntenaantal genoeg zal zijn. Maar dat gaan we zeker volgen.

Ik ben er van overtuigd dat de sociale media een groot aandeel hebben in deze studieresultaten. WhatsApp en facebook zijn hier inmiddels ook gemeengoed. Deze media worden volop ingezet om de jeugd te informeren. Dat is een ongelofelijk hoopgevende ontwikkeling. Ik heb heel dikwijls mezelf afgevraagd of het wel nut had om elke keer maar weer hetzelfde te vertellen. Dikwijls heb ik getwijfeld of die verrekte cirkel van ellende ooit zou worden doorbroken.
En nu, uit het niets, heeft de bevolking een aantal voorbeelden van studenten gekregen die hopelijk deze cirkel wel kunnen doorbreken. Zal er dan toch iets gaan veranderen?”