26 april 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Ze eten als wolven

Adriaan: “Ze eten als wolven.
We hebben dankzij een aantal extra donaties een programma lopen op school waarbij kinderen die niet meer dan een maaltijd per dag hebben in de pauze extra voeding krijgen.
Het is hier normaal dat de kinderen in de pauze tussen 9.30 en 10.00 uur een versnapering eten. Deze worden gemaakt door een van de ouders die ze tegen een gereduceerde prijs aanbiedt aan de kinderen. De basis is mais en bloem waarvan ze koeken maakt.
De gemiddelde prijs waarvoor we deze koeken verkopen is €0,10. Daar komt dan nog een zakje water bij van €0,06. Meer helaas zijn er een behoorlijk aantal kinderen die zonder een cent naar de school gaan. Simpelweg omdat de ouders die gewoon niet hebben.
Hier wordt door niemand ruchtbaarheid aan gegeven omdat dit gezien wordt als of dat de ouders niet voor hun kinderen kunnen zorgen. Maar we hebben nu een ouder die alle kinderen binnen laat in de morgen. Zij controleert of ze een zuiver uniform hebben en dat ze op tijd zijn. Zij kent alle ouders en alle kinderen en weet precies wie er wel geld hebben en wie genoeg te eten krijgt. Zij weet of de kinderen hulp krijgen bij hun huiswerk en of ze goed behandeld worden. Zij zorgt er ook voor dat de kinderen die geen geld mee hebben gekregen in de pauze hun versnaperingen krijgen zonder dat daar iemand achter komt dat deze niet betaald zijn.
Zij is ook diegene die met het pap voorstel is gekomen. We hebben 8 kinderen op de school zitten die het moeten doen met een maaltijd per dag. Deze kinderen krijgen sinds een maand een voedzame pap aangeboden in de pauze. Deze kinderen zijn allemaal vluchtelingen uit Venezuela. Helaas is de situatie op dit moment zo slecht dat dat die ene maaltijd die ze krijgen ook niet erg voedzaam meer is. De bevolking heeft zelf maar amper te eten en geven aan de vluchtelingen wat ze over hebben. Dat is bakbanaan en Yuka. Dit wordt meestal verwerkt in een soep. Het vult wel maar heeft weinig voeding.
Onze poortwachtster zag dat de kinderen zwakker werden en trok me aan mijn mouw met de vraag of we daar iets aan kunnen doen. We hadden gelukkig nog een extra donatie van Wereldwinkel Geldrop achter de hand die we hiervoor ingezet hebben. Elke morgen om 5.30 uur hebben we 6 kinderen in huis die we een voedzaam ontbijt aanbieden. Dat was geen luxe, ze eten alsof ze al weken niets gehad hebben. Dit houden we een tijdje vol maar dan zal ik toch weer een bedelbrief weg moeten sturen.
Dankzij Wereldwinkel Geldrop krijgen deze kinderen elke morgen een goed ontbijt. Zo krijgen ze weer wat extra weerstand die ze hard nodig hebben.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: onrust

Onrust

Adriaan: “Het gaat een beetje moeizaam op de school op dit moment. De reden is dat ik twee leerkrachten heb gekort op hun salaris. Dit heb ik om twee redenen gedaan.

De eerste reden: Ze blijven de afspraken, die we samen gemaakt hebben, langs zich neer leggen.
De tweede reden: Het afhaken van twee sponsors.

Het blijft hier een hels karwei. Werken met afspraken. We hebben ons eigen al heel lang aangewend om na het maken van de afspraken heel duidelijk te vragen of ze alles begrepen hebben maar het blijft aan tobben.

Het afhaken van twee sponsors is iets wat kan gebeuren maar het vervelende is dat ze samen goed waren voor een bijdrage van €1500,00 per jaar. We werken met een klein budget en dan hakt dit behoorlijk in op de begroting. Het blijft altijd lastig om een begroting en afspraken te maken voor een schooljaar als je nog niet weet hoeveel geld er binnen gaat komen.

We beginnen in oktober de planning te maken voor het schooljaar dat van januari tot januari loopt. De allergrootste kostenpost blijft het loon. Die is gelukkig al een aantal jaren aan het groeien. We zitten nog steeds € 40,00 onder het minimumloon van € 210,00 per maand maar we komen steeds dichter in de buurt. Als we de begroting voor het komende schooljaar bespreken, vertel ik elk jaar dat dit uiteraard afhangt van de bijdragen die we nog moeten ontvangen. Ook hierbij vraag ik een bevestiging of ze dit goed begrepen hebben.
Maar zodra ze de deur uitgaan hebben ze hun gedachten alleen nog maar bij de loonsverhoging. Dat deze niet zeker is daar wordt echt niet meer aan gedacht.
We hebben vanaf 1 januari de loonsverhoging doorgevoerd en zijn er eind februari achter gekomen dat 2 sponsors zijn afgehaakt. Natuurlijk ook dom van mij om de post, onvoorziene kosten, niet hoger in te schatten. We hebben de helft van het bedrag dat we tekort komen nog in reserve. Dat kunnen we eventueel aanspreken maar we houden graag iets apart voor onvoorzien. Van de andere kant verwacht ik dat dit ook positief uit kan gaan pakken. Ik heb nooit gekort omdat ze het geen van allen makkelijk hebben in het leven. Maar ze moeten ook leren dat ze zelf ook het nodige kunnen doen om hun leven te verbeteren.
Daar is het nakomen van afspraken er een van.

Ook mogen ze best zelf ook nog wel wat extra energie steken om de mensen in Nederland duidelijk te maken dat hun bijdragen heel goed besteed zijn voor het werk wat ze doen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Tweestrijdig

Tweestrijdig

Adriaan: “Het nieuwe schooljaar is al weer een aantal weken onderweg. Als ik op de eerste 4 weken terug kijk dan ben ik zonder meer tevreden over de kwaliteitsslag die we gemaakt hebben. De leerkrachten hebben uitstekend werk afgeleverd.

Ze hebben de kwaliteit van het onderwijs zonder meer naar een hoger niveau gebracht. Niet alleen veel meer lesuren maar ook een hogere kwaliteit van les geven. Caligrafie en orthografie staan hoog op de agenda. De kwaliteit van de Engelse les is sterk verbeterd. Ze zijn begonnen om op jongere leeftijd het niveau van de mathematica te verhogen. Eigenlijk valt er niet veel te klagen.

Het niveau van de informatica zou nog wel wat hoger kunnen maar dat ligt meer aan het feit dat de leerkracht schrik heeft dat de computers kapot gaan. Ik moet elk jaar nogal wat geld uitgeven om ze te repareren. Dat ligt meer aan de leeftijd van de computers dan aan de kinderen. Maar ze hoort wat ik aan reparatiekosten betaald heb en heeft schrik dat ik haar dat aan ga rekenen….

Maar er zijn wel degelijk een aantal dingen waar ik een rot gevoel bij heb. Van elke 3 kinderen die niet zijn over gegaan is er maar 1 terug gekomen. De kinderen die niet terug zijn gekomen zijn ook nog eens, voor het overgrote deel, straatkinderen. Dat zijn juist de kinderen die onderwijs keihard nodig hebben.

Ook hebben de afgelopen maand al 4 kinderen van de school moeten verwijderen. De omgangsregels zijn aangescherpt en daar kan niet elke kind mee omgaan. U raad het al. De straatkinderen. Het vervelendste is het feit dat ik geen idee heb hoe we dit op kunnen lossen. Dat gaan we voor de rest van het schooljaar boven aan de lijst zetten.

Ander punt waar ik niet blij mee ben is het aantal leerlingen dat we dit jaar hebben. We hebben 105 kinderen op de school en dat is exact even veel als het vorig jaar. Dat komt niet omdat de ouders hun kinderen niet naar onze school willen sturen maar door de kosten. Wij geven onderwijs. Dat betekend dat we met studieboeken werken maar ook gaan er in een jaar een behoorlijk aantal schriften, potloden enz. doorheen. We stellen hoge eisen aan een zuiver en een heel schooluniform en ook dat kost geld. Geld dat de meeste ouders niet hebben. We hebben gelukkig enkele donaties gekregen waardoor we een aantal kinderen hebben kunnen helpen. Maar het voelt niet goed dat ouders die wel willen dat hun kinderen studeren maar het gewoon niet kunnen betalen. Dat moeten we ook op zien te lossen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Geen eten

Adriaan: “We zijn de afgelopen weken zeer intensief bezig geweest met het nieuwe schoolseizoen. Het is altijd weer prioriteiten stellen in wat het hardste nodig is. Om dat te kunnen doen hebben we heel veel overleg gehad met zoveel mogelijk personen.
We hadden heel veel aanvragen voor een bijdrage in de kosten van het onderwijs. Kosten die de mensen niet alleen voor onze school moeten maken maar voor elke school. Bijdragen in de kosten voor het inschrijfgeld, uniformen en schriften en dergelijke.

Op elke school moet je inschrijfgeld betalen. Dat hebben de scholen nodig voor hun eigen kosten. De regering stelt niets ter beschikking en vergoed ook niets voor de leerkrachten die in de loop van het jaar toch ook de nodige stiften, pennen, schriften etc., nodig hebben.

We hebben een behoorlijk aantal Venezolanen kunnen helpen en gaan ook een groot aantal arme families helpen met een gedeelte van de kosten. Dat zijn altijd moeilijke afwegingen. Wie niet en wie wel. Maar we willen duidelijk maken dat het onderwijs enorm waardevol is en dat bereik je niet door alles weg te geven.

Wat me echter geen moment losliet was de opmerking van een aantal leerkrachten of we iets konden doen aan de kinderen die maar een maaltijd per dag kregen. Dat was iets waar ik nog niet bij stil had gestaan omdat we tot nu toe alleen bezig waren met aanvragen om hulp.
Maar het is een feit dat een behoorlijk aantal van de gezinnen in ons dorp dikwijls maar een fatsoenlijke maaltijd per dag op tafel kunnen zetten. Dan zijn we blij met onze zuinigheid omdat we nog een behoorlijk bedrag aan reserve hebben om uit te geven. Niemand kan beter bepalen wie geen eten heeft gehad dan de kantinebeheerster. Alle kinderen kopen in de pauze een versnapering behalve de kinderen die geen geld hebben meegekregen van thuis. Die hebben ook nog eens voor het grootste gedeelte niets gegeten toen ze naar de school gingen.
Nu zijn we aan het uitzoeken om hoeveel kinderen het precies gaat. Ook was er wel enige discussie nodig om duidelijk te maken dat de kwaliteit toch belangrijker is dan de kwantiteit. Geen eten dat de honger verdrijft maar eten dat voedingswaarde heeft. Dat zal dan avena met melk worden. Een soort dikke havermout met heel veel voedingswaarde.
Als we weten hoeveel kinderen in aanmerking komen voor de avena kunnen we begroten hoeveel geld we nodig hebben voor de rest van het jaar. Mogelijk dankzij jullie hulp!

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Emotie

Adriaan: “Afgelopen week was een van die weken die je eigenlijk niet wil meemaken. Dat begon al op de eerste dag van de week. Dat was meteen ook onze eerste schooldag en die begon met zeven leerlingen. Dat was genoeg voor mij om meteen in oorlogsstemming te zijn. ik zal er nooit aan kunnen wennen, maar hier gaan de ouders pas reageren als ze andere kinderen naar school zien gaan. Zo van, ik geloof dat de school weer open is.
Na drie dagen zaten we op 75 leerlingen en ben ik ook weer gerust gesteld dat de school weer vol gaat lopen. Tussendoor hadden we met de leerkrachten al de afspraak gemaakt om de actuele gebeurtenissen in het land te gebruiken om de kinderen en de ouders het belang van onderwijs duidelijk te maken.

De afspraak was nog maar net gemaakt toen een krankzinnige een bom tot ontploffing bracht in een school voor politie kadetten. Het trieste daarbij was ook de dood van een jongen van 19 jaar die op onze school heeft gezeten en zowat buurjongen van ons was. Het leek wel of die bom in ons dorp was afgegaan. Het hele dorp was en is nog steeds compleet van slag.
Nu moesten onze leerkrachten helaas al heel snel aan de slag met de leerlingen. De rest van de week zijn ze bezig geweest met de kinderen over de oorzaken en gevolgen van deze daad. Hier is het gewoonte dat na zo een gebeurtenis de familie 9 dagen de deur van hun huis open stelt om de bevolking een blijk van medeleven te kunnen laten geven.
Elke klas is naar hun huis gegaan en de kinderen hebben met eigen ogen kunnen zien hoeveel leed zoiets met zich meebrengt voor de getroffene familie. Dat heeft heel veel indruk op hen gemaakt. Ik schat dat zowat het hele dorp een blijk van medeleven heeft afgegeven bij de familie. Er was ook een stille tocht georganiseerd tegen dit zinloze geweld. Honderden mensen hebben daar aan deel genomen. Het was indrukwekkend en zeer emotioneel.

Ik ben getroffen door het medeleven van de bevolking en de pijn die zoiets bij hen veroorzaakt. Laten we hopen dat al deze reacties een bijdrage gaan leveren tot minder geweld. Daarvan hebben deze mensen de afgelopen decennia al veel te veel van mee moeten maken.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Hoop en vrees

Adriaan : “Er heerst een sfeer van vrees en hoop in Colombia. In eerste instantie hoop. Hoop dat er eindelijk een einde komt aan het regiem van Maduro. Maar de Venezolanen in Colombia zijn voorzichtig in hun uitspraken. Ze hebben al heel lang met hoop moeten leven. Hoop dat er een einde zou komen aan de ellende waarin ze nu al zoveel jaren moeten leven. Die ellende is nog steeds niet voorbij en dat maakt ze voorzichtig.

De Colombianen niet. Die willen zo snel mogelijk een einde aan het regiem van Maduro en gaan er dan vanuit dat de straten weer van hun worden. Er wordt al een paar jaar ongelofelijk veel tolerantie van hun gevraagd. Een miljoen Venezolanen zijn een hele grote belasting voor een bevolking waarvan het grootste gedeelte zelf niet voldoende te eten heeft. Alle hoeken van de straten staan vol met verkopers. Dat zijn voor een groot gedeelte Venezolanen. Zij zijn blij met elke peso die ze verdienen en zijn daardoor geduchte concurrenten geworden voor de plaatselijke bevolking. Maar als Maduro vertrekt zijn de problemen nog lang niet voorbij.

Venezuela is een land dat compleet geruïneerd is. Niets en dan ook helemaal niets functioneert meer. De fabrieken zijn gesloten en de eigenaars zijn vertrokken. Alle internationale bedrijven zijn vertrokken. Die fabrieken gaan niet van vandaag op morgen weer aan het produceren. Alles wat met overheid te maken heeft is of corrupt of werkt niet meer. Een groot gedeelte van het leger en de politie is in de drugshandel en de smokkel gegaan. Venezuela heeft de grootste oliereserves van de wereld. Die zitten echter in de grond en er is niets meer om die naar boven te halen. De middenstand heeft het lang volgehouden. Maar ook zij, hebben hun laatste voorraden moeten verkopen omdat ze geen nieuwe handel meer konden kopen. De supermarkten zijn compleet leeg. Dat gaat nog heel veel moeite en tijd kosten voordat het land weer een beetje op eigen benen kan staan.
Dat zal ook nog eens moeten met mensen die jaren nooit hebben te hoeven werken omdat ze alles gratis kregen. Maar de hoop dat er iets gaat veranderen overheerst. Het is ongelofelijk dat er nog landen en mensen achter Maduro staan. Deze hebben nog nooit van menselijkheid gehoord. Die denken alleen maar aan macht en aan geld. Miljoenen lijden elke dag. Dankzij het beleid van Maduro. Ik heb niets tegen Maduro als hij maar naar een eilandje gaat waarop hij de enige bewoner is, en snel graag.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Schoolseizoen begonnen

Adriaan: “We beginnen dit jaar op 14 januari met het nieuwe schooljaar. Dat loopt hier van januari tot december. Het is ook het eerste jaar dat de leerkrachten alle planningen zelf gemaakt hebben. Ik heb zelfs geen idee wat, wanneer en hoe ze alles gaan uitvoeren. Daarvoor ga ik komende week een paar weken naar het dorp om me voor te laten lichten.

We gaan 14 dagen eerder open dan de publieke scholen en ook dat wordt spannend. We hopen dat de ouders hun kinderen al vanaf de eerste dag naar de school zullen sturen, maar dat is geen zekerheid. We hebben nog maar enkele inschrijvingen binnen maar dat is wel normaal.
De ouders moeten 30.000 pesos [ € 9.00 ] inschrijfgeld betalen en dat willen ze zo lang mogelijk uitstellen. Het is ook een zekerheidje dat de meesten dit geld niet hebben en een regeling willen treffen om dit geld beetje bij beetje gedurende de rest van het schooljaar te betalen.
We laten diegene die het echt niet kunnen betalen gratis komen maar dat brengt ook een hoop onbegrip met zich mee. Het blijft een moeilijk verhaal om te bepalen wie wel geld heeft en wie geen geld heeft. Maar we willen ook niet dat alles gratis is.

Onderwijs is de enige mogelijkheid om uit de armoede te komen en dat moeten we beetje bij beetje tussen de oren van de ouders zien te krijgen. Goed onderwijs kost inzet van alle partijen. Ouders, kinderen en leerkrachten samen. We hopen dat de eigen bijdrage iedereen aanspoort om een grotere bijdrage te leveren.

Maar wat ik nu opschrijf is wat de leerkrachten en ik wil bereiken. Ouders die de hele dag bezig zijn met overleven hebben ook andere zorgen en hun eigen prioriteiten. Dat korte termijn denken zit zo vastgebakken in de cultuur. Dat buigen we niet zomaar even om. Maar we zijn er van overtuigd dat iedere ouder die de waarde van onderwijs inziet zich ook zal gaan inzetten om dit nog beter te maken voor hun kinderen.

De eerste graadmeter hoe ver we zijn, krijgen we dit jaar. De 14 dagen eerder dan de overige scholen beginnen, gaat onze leerlingen niet enthousiast maken. Dat zullen de ouders moeten doen. Dit wordt vervolgd!”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: jaaroverzicht

Financieel jaarverslag 2018
In kas 1-1-2018 4.500.000 pesos
Sponsors van 76 naar 82

Inkomen
Sponsors €11850,00
Supersponsors €6500,00
Diverse donaties €1200,00 totaal €19550 x 3400= 66.470.000 pesos
Totaal 70.970.000 pesos € 20820.00

Uitgaven
Muur 5.200.000
Toiletgroep 3.100.000
Elektriciteit 13.470.000
Schilderwerk 1.100.000
Loon 5 leerkrachten 600.000 per leerkracht per maand is 3.000.000 per maand x 12 = 36.000.000
Klein onderhoud 1.380.000
Hulp aan ouders en kinderen in nood 4.760.000
Bijdrage leerkrachten school 1.200.000
Kosten elektriciteit, internet 1.845.000

Totale uitgaven 68.055.000 pesos € 20016.00

In kas per 1-1-2019 2.915.000 pesos

Normaal ontvang ik zelf 6.000.000 pesos huur voor de school. Dat geld gebruik ik vervolgens voor mijn eigen onkosten. Dat zat er het afgelopen jaar niet in maar gezien de vele verbeteringen zien we daar met heel veel plezier van af.

We zijn trots en tevreden dat we met de resultaten van het afgelopen jaar. Het geeft meer dan voldoende energie voor het komende schooljaar. We hopen ook dit jaar weer de nodige stappen te kunnen maken.
We gaan het loon van de leerkrachten met 20% verhogen. Van 600.000 naar 720.000 pesos [ € 212.00 ] per maand. Hiermee komen we weer een stapje dichterbij het minimumloon dat op 821.000 pesos ligt. We krijgen een eigen schoolband. De begroting inclusief uniformen ligt op 10.000.000 pesos.

We zijn ook blij dat we dit jaar weer af hebben kunnen zien om een grotere bijdrage aan de sponsoren. Die is ook dit jaar €125.00 voor een ondersteuning van een kind. Dat ligt voor een gedeelte omdat we meer pesos ontvangen per euro maar ook omdat we elke cent drie keer omdraaien voordat we hem uitgeven.

We verwachten een extra bijdrage in het komend schooljaar van stichting Een Aarde uit Asten van ongeveer € 4.000,00. Dat zou betekenen dat we aan vervanging van het dak kunnen beginnen. Dat ligt er al een dikke 40 jaar op en bestaat uit asbestplaten. Niet echt iets voor op een school alhoewel het in Colombia nog steeds heel normaal is.
Verder hopen we de hulpmiddelen op onze school weer uit te kunnen breiden zodat we nog beter onderwijs af kunnen leveren.
Dat is en blijft altijd onze grootste doelstelling.

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Planning

Planning

Adriaan: “De laatste vergadering met de leerkrachten was nieuw voor hen. Ze waren zo gewend om te vragen wat ik wilde voor het volgend schooljaar dat ze met de monden vol tanden stonden toen ze zelf met ideeën moesten komen. Ik heb ze duidelijk gemaakt dat het over hun toekomst gaat en niet de mijne. Ik ben met mijn laatste etappe in het leven bezig en daar kan je moeilijk een toekomst op gaan bouwen.

Ze hebben me zonder meer positief verrast. Op de eerst plaats van hun verlanglijstje stond uiteraard meer loon. Ze verdienen nu 600.000 pesos [€ 170.00]. Het minimumloon is hier 780.000 pesos.
Ik heb ze laten doorschemeren dat er mogelijk een sponsor bij zou komen maar dat extra loon zonder meer alleen maar mogelijk is met beter onderwijs.
Ze zijn zelf met het voorstel gekomen om het aantal lesuren te verhogen van 820 naar 990. Dat is het aantal uren wat de regering eigenlijk wil voor het lager onderwijs, maar geen enkele school komt dat na.
Ook de privéscholen niet. Daarvoor vragen ze een loonsverhoging van 120.000 pesos per maand. Dan komt het loon op 720.000 pesos [€205,00] per maand.
Ik hoop dat mijn sponsor niet afhaakt en heb dat toegezegd.

Met die verhoging van het aantal lesuren moeten we een aantal kwaliteitsverhogingen kunnen realiseren. Ze hebben een urenplanning ingeleverd met de doelstellingen die ze willen realiseren. Daar willen ze de geïnteresseerden ook bij gaan betrekken. Ze gaan deze publiceren in een blog dat ze zelf opzetten en gaan onderhouden. Het is de bedoeling dat de kinderen daar ook een rol bij gaan spelen. Dus vanaf volgend jaar kunt U de resultaten bijna life gaan volgen.
Ze gaan ook de Engelse les professionaliseren. Dat is hard nodig omdat dit tot nu toe een aanfluiting was.
We hebben een video Beam, internet en een computer. Op YouTube is meer dan voldoende aanbod. Ze gaan beginnen vanaf de tweede klas. Ik hoop dat ze op die leeftijd de uitspraak wat beter onder de knie krijgen. Van het Spaans naar het Engels is net zo moeilijk als van het Nederlands naar het Spaans. Ik krijg die R, J, G, H en nog een rits letters nooit meer helemaal onder de knie. Ze gebruiken hun tong hier anders dan wij en ik breek bijna mijn bek om ze goed uit te kunnen spreken. Hopelijk kunnen we, als we jong genoeg beginnen dit wel uitgeleerd krijgen. Complimenten voor de leerkrachten.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Fantastisch jaar!

Adriaan: “We hebben een fantastisch jaar achter de rug. De planning die we vorig jaar gemaakt hebben gemaakt was bij lange na niet optimistisch genoeg. Maar liever zo dan andersom.

We zijn begonnen met 107 kinderen en we zijn geëindigd met 103 kinderen. Dat wil zeggen dat we slechts 4 kinderen kwijt zijn geraakt in het afgelopen schooljaar. Dat aantal is nog nooit zo laag geweest. De ouders zijn meer betrokken, de leerkrachten communiceren beter en de organisatie is stukken verbeterd. Het is een dik compliment aan de leerkrachten. Het is ongelofelijk moeilijk om kinderen uit de armoede buurten in het gareel te krijgen en er discipline in te houden. Er zijn ook nog nooit zo weinig kinderen geweest die het schooljaar moeten overdoen.

We hebben ook heel veel verbeteringen aan kunnen brengen op de school. Nieuwe elektriciteit, nieuwe toiletten, nieuwe muur en nog heel veel andere kleine dingen. Dat heeft ook gezorgd voor een positieve en optimistisch sfeer op de school. Dat was af en toe wel lastig voor mezelf omdat de mensen dachten dat ik nu voor alles een oplossing achter de hand heb. Nog nooit heb ik zoveel aanvragen om hulp gekregen.

Een hele rits mensen hebben we kunnen helpen. Medicijnen, reiskosten, kleren, boeken, vrijwel altijd kleine bedragen. Maar voor de betrokkenen heel erg waardevol. Ik heb daarbij iedere keer uitgelegd dat ik dat alleen kon doen dankzij de hulp die we uit Nederland hebben gekregen. Heel veel keer heb ik de wens van de mensen hier meegekregen dat ik alle mensen, die geholpen hebben, heel erg moet bedanken en dat God aan hen zal denken.

Ik weet dat er veel mensen zijn die denken dat ontwikkelingshulp een bodemloze put is. Niets is minder waar. Er is in Colombia ongelofelijk veel gebeurd. Het land was een van de gevaarlijkste van de wereld en de mensen waren constant bezig met overleven.

Nu kan je in een heel groot gedeelte veilig over de straat lopen. Nu kunnen de mensen in een heel groot gedeelte aan een toekomst denken en werken. Ja, er moet nog heel veel gebeuren. We zijn er nog lang niet maar het gaat zonder meer de goede kant op. Dat zorgt ook voor de motivatie om met veel optimisme door te gaan.

Dat kunnen we echter niet zonder hulp vanuit Nederland. Wij zijn altijd op zoek naar mensen die een kind hier een kans willen geven op een beteren toekomst. Daarvoor zoeken wij nog steeds sponsoren die een kind willen ondersteunen. Wij zouden het op prijs stellen als jullie dit bericht willen delen met vrienden en bekenden. Voor €125,00 per jaar geven ze een kind de mogelijkheid om goed onderwijs te kunnen volgen. Wij geven elk jaar informatie over de resultaten van de kinderen en wij blijven U constant op de hoogte houden van het leven hier. Wij garanderen ook dat er geen cent verloren gaat. We hebben 0 eurocent overhead kosten en dat gaat niet veranderen. Elke cent komt waarvoor hij bedoeld is. Bij de kinderen.

Wilt U helpen mail naar adriaanvdvelden@hotmail.com.
Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond 2019 toe.
Leerkrachten, kinderen en ouders van San Bernardo del Viento.”