18 augustus 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Verkiezingen

Adriaan: “In oktober zijn er weer verkiezingen. Dit keer gaat het over de lokale en provinciale verkiezingen. Dan komt er weer een nieuwe burgemeester en een nieuwe gemeenteraad in alle plaatsen van het land.

In Zuid Amerika is het vertrouwen in de politiek bijna nul. Meer dan 80% van de bevolking denkt dat alle politici corrupt zijn en alleen maar voor zichzelf zorgen. Als je met de mensen in de straat praat over de politiek dan is het eerste wat ze zeggen, ze moeten ze allemaal opsluiten. Als ik dan de vraag stel of ze in de gaten hebben dat deze mensen wel verantwoordelijk zijn voor alles wat er in dit land op bestuurlijk gebied goed of fout gaat dan is meestal het antwoord, er gaat meer fout dan goed en daar moeten we het mee doen. Hier zien ze politici als een noodzakelijk kwaad van de democratie. We mogen stemmen maar het maakt niet uit op wie je stemt, ze zijn allemaal corrupt. Ik moet er wel bij vertellen dat het heel langzaam beter wordt, maar dan wel echt, heel langzaam.

Op het platteland is het compleet normaal dat mensen alleen gaan stemmen als ze daar geld voor krijgen. Daar willen ze er zeker van zijn dat ze iets terug krijgen voor hun stem en ze gaan er bij voorbaat vanuit dat dit niet gaat gebeuren als de verkiezingen voorbij zijn. 1 ½ jaar geleden waren er overstromingen in het dorp en de herinneringen daaraan zijn nog heel erg aanwezig. Iedereen weet nog heel goed dat de eerste hulp uit Nederland kwam, gebracht door een Nederlander die in het dorp woonde. Ik ben de afgelopen weken al 2 keer benaderd door politici die gevraagd hebben of ik lijstduwer wil worden voor hun. Daar willen ze me uiteraard een vergoeding voor geven. Het beste bod wat ik tot nu toe binnen heb is 75 golfplaten. Die zijn toch mooi een kleine 3.000.000 pesos [ € 900,00 ] waard. Ben ik op mijn oude dag nog steeds niet afgeschreven. Dat heb ik aan jullie hulp te danken.

Maar inmiddels is het enthousiasme van de politici een stuk minder geworden. Ik heb ze verteld dat ik ze wil helpen mits ze het mogelijk maken dat er iemand over hun schouder mee kijkt hoe de gemeente begroting besteed wordt als ze gekozen worden. De eerste reactie was, geen enkel probleem tot dat ik voorstelde om deze afspraken eerst notarieel vast te laten leggen zodat we later geen discussies zouden krijgen. Ik heb niets meer van ze gehoord en ik ben bang dat mijn voorstel er voor gezorgd heeft dat ik helaas toch niets meer waard ben.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Emociones para la vida liceo.blogspot.com

Adriaan vertelt vanuit Colombia: https://emocionesparalavidaliceo.blogspot.com/

“Emoties voor het leven. Een hele mond vol voor ons nieuwe communicatie middel. Maar op deze manier is de domeinnaam goedkoper. We hebben al een paar andere indelingen versleten en ik denk dat er nog wel een paar zullen volgen maar het begin is gemaakt. Maar we zijn er blij mee.

We zijn nu in staat om, per dag als het nodig is, iedereen te informeren wat er op de school gebeurd. Niet alleen voor de geïnteresseerden in Nederland maar ook voor de mensen hier in ons dorp. Dat zorgt er wel voor dat, als je de tekst leest op de computer, deze groter uitvalt. De bevolking in ons dorp heeft geen computer. Dat zijn er maar enkele. Maar een smart telefoon heeft vrijwel iedereen. Vrijwel niemand met een abonnement maar een prepaid. De meesten kopen een dag per week een dagkaart [ € 0,60 ] en gebruiken dan zowat de gehele dag om te communiceren met familie en bekenden via WhatsApp en het ophalen van het laatste nieuws.

Dat is iets wat ze van mij ook in zouden mogen voeren voor de rest van de wereld. Ik weet niet wat jullie er van denken, maar ik krijg de zenuwen van al die mensen die je overal tegenkomt met hun neus tegen hun telefoon. Die het hinderlijk vinden als je ze groet omdat ze dan op moeten kijken van hun telefoon. Daar hebben we in het dorp geen last van. Daar zit iedereen, die een dagkaart heeft voor een telefoon, op een stoel om zo optimaal mogelijk gebruik te maken van hun beltegoed. Nu wordt het zaak om ons blog zo te gebruiken dat het interessant blijft om het te volgen.

Ook moeten we er nog een vertaalprogramma aan zien te koppelen. Dat maakt het een stuk makkelijker voor de volgers in Nederland. Ik vind het ook leuk om met de leerkrachten in discussie te gaan over de inhoud. We praten over twee verschillende culturen. Wat in het dorp compleet normaal is kan een schok zijn voor de mensen in Nederland. Ook de interesses tussen de mensen in Colombia en Nederland zijn hoogstwaarschijnlijk compleet verschillend. Wat dat betreft zouden wij het leuk vinden als jullie je mening willen geven over ons blog. Ook verwelkomen wij elk idee dat van jullie kant om het leesbaar en interessant te houden. Maar wat we het meest op prijs zouden stellen, geef commentaar op wat er gepubliceerd word. Dat zorgt gegarandeerd voor een grote motivatie om te blijven publiceren en het blog interessant te houden. Doel is om zo beter onderwijs voor de kinderen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Ontbijt is geregeld

Adriaan: “Ontbijt is geregeld! We hebben het ontbijt en het tussendoortje in de schoolpauze voor het hele schooljaar geregeld. 7 maanden, 5 keer per week dat was de opgave en dat voor 6 kinderen. Het ontbijt moet er voor zorgen dat de kinderen in ieder geval niet meer met honger naar de school toe gaan.

Ik had het nog een beetje moeilijker gemaakt door te stellen dat het ook nog voedzaam moest zijn. We hebben in totaal €725,00 mogen ontvangen. Daar zijn we heel blij mee en dat bedrag maakte het mogelijk om een programma voor een heel jaar op te zetten. Maar dat was wel een uitdaging. 30 ontbijten per week in 7 maanden zijn 840 ontbijten plus nog 840 tussendoortjes. Maar we hebben het geluk dat we op het platteland wonen.

Daardoor zijn we in staat om rechtstreeks in te kopen. Rijst, maismeel, yuka, havermout, groenten, fruit, eieren, kaas, melk, vruchtensap en zelfs af en toe vlees staan op het menu. We hebben een afspraak gemaakt met de rijstpellerij dat ze een voor zak rijst van 70 kilo voor €30,00 aan ons gaan berekenen voor de rest van het jaar. Dat hebben we zo met alle overige producten kunnen doen. Dat is de eerste keer dat dit gelukt is.

Normaal levert iedereen de eerste keer goedkoop en proberen ze vanaf de tweede keer de prijs op te voeren. Maar ze weten allemaal dat we het eten kopen voor kinderen die zonder dit eten honger lijden. Komt bij dat het allemaal Venezolaanse kinderen zijn. Dat zijn vluchtelingen, die hebben het slecht en die moeten we helpen. Dat is de mentaliteit in Colombia. Terwijl er toch ook genoeg kinderen uit Colombia niet genoeg te eten krijgen. De bevolking gaat er echter van uit dat van deze kinderen de ouders in staat moeten zijn om te werken. Het is ook een gewoonte dat als er iemand aan de deur komt om iets te verkopen je dat koopt om deze persoon te helpen. Mijn vrouw geeft dat gekochte meestal meteen weer weg aan iemand waarvan ze denkt dat die het nodig heeft. Maar we hebben eten op voorraad en geld per week gereserveerd om te besteden. We hebben gelukkig ook iemand die het eten klaarmaakt voor de kinderen. Elke morgen om 5.30 uur staan de kinderen aan de deur voor het ontbijt. Daar komen de twee kinderen bij van de vrouw die het eten klaarmaakt. Dat is de beloning voor het werk wat met de bereiding heeft. In de schoolpauze krijgen ze een bord met havermoutpap. Het mooie is dat de vrouw die dit allemaal doet het geweldig vindt dat ze de kinderen kan helpen. Mooi toch?”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Eerste semester

Adriaan: “We hebben het eerste semester er al weer een paar weken opzitten en zijn al weer volop bezig aan het tweede semester.

Ondanks de strubbelingen die we hebben gehad met de leerkrachten heeft de kwaliteit van het lesgeven gelukkig niets geleden. Ik ben blij dat ze langs het gewone lesprogramma veel aandacht hebben besteed aan allerlei andere vormen van lesgeven: spreekbeurten, gezamenlijke onderzoeken, theater, projecten van de kinderen en begrijpend lezen.

We zijn heel lang bezig geweest om het belang van deze vorm van lesgeven duidelijk te maken. Het was nieuw, het was onduidelijk en het was extra werk maar ze hebben er beetje bij beetje meer werk van gemaakt. Ze kregen extra motivatie omdat de kinderen het leuk vinden om zoiets te doen. Het is voor hun nieuw en ze vinden het geweldig om in groepjes te werken of een presentatie te geven.

Helaas, dit geldt nog niet voor alle kinderen maar het worden er wel elke keer meer. We hebben al een blog waarin we al deze nieuwe vormen van lesgeven willen presenteren maar deze is nog in de experimentele fase. Deze blog wordt tot nu toe gemaakt door een kennis van een van de leerkrachten maar het is de bedoeling dat ze deze zelf bij gaan houden. Ik ben bang dat dit nog even op zich laat wachten.

Zodra we het idee hebben dat we ons niet hoeven te schamen voor de kwaliteit van de blog geven we meteen de naam door.

Als de kinderen en de leerkrachten positieve reacties vanuit Nederland krijgen weet ik zeker dat we hier iedereen enthousiast kunnen maken!”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Pasen

Adriaan: “Pasen
De Pasen is weer voorbij. In Nederland betekend dat voorjaar. Met bloemen en fruitbomen die in bloei staan en een heerlijke geur verspreiden. Met heel veel activiteit bij de dieren die allemaal bezig zijn met gezinsuitbreiding. Dat is een van de dingen die ik elk jaar mis.

Dat kennen wij hier niet. Hier broeden de vogels het hele jaar door en zie je op de gekste tijden jonge leguanen. Het enige wat verandering brengt is het regenseizoen. Daar zitten we met smart op te wachten. Er is hier sinds november geen drup regen meer gevallen en de boeren hebben heel hard water nodig. Maar Pasen is hier ook Semana Santa [ Heilige Week ], dan ligt hier het openbare leven stil.

De kerken zitten een volle week, elke dag stampvol. Met als hoogtepunt de processie op Goede Vrijdag. Religie is in Colombia enorm belangrijk en als je hier woont dan kan je er niet omheen. Het is een week waar de familie bij elkaar komt en bezinning en zelfreflectie heel diep ingeworteld zijn.

Bij deze week horen ook een hele rits gebruiken. Het ophangen van palmtakken in huis. Deze brengen bescherming voor het huis en iedereen die er in wonen. Het is ook gewoonte dat op donderdag en vrijdag 24 uur per dag oude religieuze films worden uitgezonden. Dat zijn ook de dagen die de Kerst voor Nederland zijn. Twee dagen van eten voor diegene die het kunnen betalen. Als het kan drie keer per dag een uitgebreide maaltijd.

Maar het is ook de week dat er zoetigheid word gegeten. Overal hebben ze festivals van de zoetigheid. Het aanbod is enorm. Dan praten we echt over vele honderden diverse smaken. De creativiteit is ongeëvenaard. Het is gebruik dat de hele familie gedurende de Heilige Week elke dag wel iets van die zoetigheid naar binnen werkt. Dat is voor iedereen weggelegd. Je kan voor €0,10 al een potje met zoetigheid kopen. Dat is dan voornamelijk suiker met gelatine. Maar de soorten waarin vruchten zijn verwerkt zijn heerlijk.

Het enige probleem is dat dit ook honderd verschillende zijn.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Culinair weekend

Adriaan: “Culinair weekend.
Afgelopen zondag hebben we ons tweede culinaire weekend georganiseerd op onze school. We doen dit om extra inkomsten te genereren. Onze ventilatoren hebben groot onderhoud nodig. Het is hier heel veel stof in de lucht, zeker in het droge seizoen, en daarom is het belangrijk dat we elk jaar alle ventilatoren een grote beurt geven.

Maar het mooiste van dit weekend is wel dat alle kinderen mee helpen om het eten te bereiden. Zij gaan samen met de ouders en leerkrachten de ingrediënten kopen.

De kinderen helpen mee om alles op te bouwen en helpen bij de verkoop van het eten.
Elke klas heeft haar eigen menu samen gesteld en hebben een onderlinge competitie welke klas het meeste gaat verkopen. Dat resulteert er in dat het zowat onmogelijk is voor de ouders en familieleden om niet te komen en iets te kopen. Het was druk en het was gezellig. De kinderen hebben het nodige geleerd van alles en de opbrengsten waren boven verwachting.

De opbrengsten waren 1.300.000 pesos [ € 380,00 ] en dat is een groot bedrag in ons dorp. Daar kunnen we niet alleen groot onderhoud plegen aan onze ventilatoren maar houden we ook nog een behoorlijk bedrag over om eten te kopen voor onze kinderen die niet genoeg te eten krijgen.

Zonder muziek kan hier niets georganiseerd worden. Deze muziek is typisch voor de kust. Dat is nog een overblijfsel uit de tijd van de slavernij.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Ze eten als wolven

Adriaan: “Ze eten als wolven.
We hebben dankzij een aantal extra donaties een programma lopen op school waarbij kinderen die niet meer dan een maaltijd per dag hebben in de pauze extra voeding krijgen.
Het is hier normaal dat de kinderen in de pauze tussen 9.30 en 10.00 uur een versnapering eten. Deze worden gemaakt door een van de ouders die ze tegen een gereduceerde prijs aanbiedt aan de kinderen. De basis is mais en bloem waarvan ze koeken maakt.
De gemiddelde prijs waarvoor we deze koeken verkopen is €0,10. Daar komt dan nog een zakje water bij van €0,06. Meer helaas zijn er een behoorlijk aantal kinderen die zonder een cent naar de school gaan. Simpelweg omdat de ouders die gewoon niet hebben.
Hier wordt door niemand ruchtbaarheid aan gegeven omdat dit gezien wordt als of dat de ouders niet voor hun kinderen kunnen zorgen. Maar we hebben nu een ouder die alle kinderen binnen laat in de morgen. Zij controleert of ze een zuiver uniform hebben en dat ze op tijd zijn. Zij kent alle ouders en alle kinderen en weet precies wie er wel geld hebben en wie genoeg te eten krijgt. Zij weet of de kinderen hulp krijgen bij hun huiswerk en of ze goed behandeld worden. Zij zorgt er ook voor dat de kinderen die geen geld mee hebben gekregen in de pauze hun versnaperingen krijgen zonder dat daar iemand achter komt dat deze niet betaald zijn.
Zij is ook diegene die met het pap voorstel is gekomen. We hebben 8 kinderen op de school zitten die het moeten doen met een maaltijd per dag. Deze kinderen krijgen sinds een maand een voedzame pap aangeboden in de pauze. Deze kinderen zijn allemaal vluchtelingen uit Venezuela. Helaas is de situatie op dit moment zo slecht dat dat die ene maaltijd die ze krijgen ook niet erg voedzaam meer is. De bevolking heeft zelf maar amper te eten en geven aan de vluchtelingen wat ze over hebben. Dat is bakbanaan en Yuka. Dit wordt meestal verwerkt in een soep. Het vult wel maar heeft weinig voeding.
Onze poortwachtster zag dat de kinderen zwakker werden en trok me aan mijn mouw met de vraag of we daar iets aan kunnen doen. We hadden gelukkig nog een extra donatie van Wereldwinkel Geldrop achter de hand die we hiervoor ingezet hebben. Elke morgen om 5.30 uur hebben we 6 kinderen in huis die we een voedzaam ontbijt aanbieden. Dat was geen luxe, ze eten alsof ze al weken niets gehad hebben. Dit houden we een tijdje vol maar dan zal ik toch weer een bedelbrief weg moeten sturen.
Dankzij Wereldwinkel Geldrop krijgen deze kinderen elke morgen een goed ontbijt. Zo krijgen ze weer wat extra weerstand die ze hard nodig hebben.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: onrust

Onrust

Adriaan: “Het gaat een beetje moeizaam op de school op dit moment. De reden is dat ik twee leerkrachten heb gekort op hun salaris. Dit heb ik om twee redenen gedaan.

De eerste reden: Ze blijven de afspraken, die we samen gemaakt hebben, langs zich neer leggen.
De tweede reden: Het afhaken van twee sponsors.

Het blijft hier een hels karwei. Werken met afspraken. We hebben ons eigen al heel lang aangewend om na het maken van de afspraken heel duidelijk te vragen of ze alles begrepen hebben maar het blijft aan tobben.

Het afhaken van twee sponsors is iets wat kan gebeuren maar het vervelende is dat ze samen goed waren voor een bijdrage van €1500,00 per jaar. We werken met een klein budget en dan hakt dit behoorlijk in op de begroting. Het blijft altijd lastig om een begroting en afspraken te maken voor een schooljaar als je nog niet weet hoeveel geld er binnen gaat komen.

We beginnen in oktober de planning te maken voor het schooljaar dat van januari tot januari loopt. De allergrootste kostenpost blijft het loon. Die is gelukkig al een aantal jaren aan het groeien. We zitten nog steeds € 40,00 onder het minimumloon van € 210,00 per maand maar we komen steeds dichter in de buurt. Als we de begroting voor het komende schooljaar bespreken, vertel ik elk jaar dat dit uiteraard afhangt van de bijdragen die we nog moeten ontvangen. Ook hierbij vraag ik een bevestiging of ze dit goed begrepen hebben.
Maar zodra ze de deur uitgaan hebben ze hun gedachten alleen nog maar bij de loonsverhoging. Dat deze niet zeker is daar wordt echt niet meer aan gedacht.
We hebben vanaf 1 januari de loonsverhoging doorgevoerd en zijn er eind februari achter gekomen dat 2 sponsors zijn afgehaakt. Natuurlijk ook dom van mij om de post, onvoorziene kosten, niet hoger in te schatten. We hebben de helft van het bedrag dat we tekort komen nog in reserve. Dat kunnen we eventueel aanspreken maar we houden graag iets apart voor onvoorzien. Van de andere kant verwacht ik dat dit ook positief uit kan gaan pakken. Ik heb nooit gekort omdat ze het geen van allen makkelijk hebben in het leven. Maar ze moeten ook leren dat ze zelf ook het nodige kunnen doen om hun leven te verbeteren.
Daar is het nakomen van afspraken er een van.

Ook mogen ze best zelf ook nog wel wat extra energie steken om de mensen in Nederland duidelijk te maken dat hun bijdragen heel goed besteed zijn voor het werk wat ze doen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Tweestrijdig

Tweestrijdig

Adriaan: “Het nieuwe schooljaar is al weer een aantal weken onderweg. Als ik op de eerste 4 weken terug kijk dan ben ik zonder meer tevreden over de kwaliteitsslag die we gemaakt hebben. De leerkrachten hebben uitstekend werk afgeleverd.

Ze hebben de kwaliteit van het onderwijs zonder meer naar een hoger niveau gebracht. Niet alleen veel meer lesuren maar ook een hogere kwaliteit van les geven. Caligrafie en orthografie staan hoog op de agenda. De kwaliteit van de Engelse les is sterk verbeterd. Ze zijn begonnen om op jongere leeftijd het niveau van de mathematica te verhogen. Eigenlijk valt er niet veel te klagen.

Het niveau van de informatica zou nog wel wat hoger kunnen maar dat ligt meer aan het feit dat de leerkracht schrik heeft dat de computers kapot gaan. Ik moet elk jaar nogal wat geld uitgeven om ze te repareren. Dat ligt meer aan de leeftijd van de computers dan aan de kinderen. Maar ze hoort wat ik aan reparatiekosten betaald heb en heeft schrik dat ik haar dat aan ga rekenen….

Maar er zijn wel degelijk een aantal dingen waar ik een rot gevoel bij heb. Van elke 3 kinderen die niet zijn over gegaan is er maar 1 terug gekomen. De kinderen die niet terug zijn gekomen zijn ook nog eens, voor het overgrote deel, straatkinderen. Dat zijn juist de kinderen die onderwijs keihard nodig hebben.

Ook hebben de afgelopen maand al 4 kinderen van de school moeten verwijderen. De omgangsregels zijn aangescherpt en daar kan niet elke kind mee omgaan. U raad het al. De straatkinderen. Het vervelendste is het feit dat ik geen idee heb hoe we dit op kunnen lossen. Dat gaan we voor de rest van het schooljaar boven aan de lijst zetten.

Ander punt waar ik niet blij mee ben is het aantal leerlingen dat we dit jaar hebben. We hebben 105 kinderen op de school en dat is exact even veel als het vorig jaar. Dat komt niet omdat de ouders hun kinderen niet naar onze school willen sturen maar door de kosten. Wij geven onderwijs. Dat betekend dat we met studieboeken werken maar ook gaan er in een jaar een behoorlijk aantal schriften, potloden enz. doorheen. We stellen hoge eisen aan een zuiver en een heel schooluniform en ook dat kost geld. Geld dat de meeste ouders niet hebben. We hebben gelukkig enkele donaties gekregen waardoor we een aantal kinderen hebben kunnen helpen. Maar het voelt niet goed dat ouders die wel willen dat hun kinderen studeren maar het gewoon niet kunnen betalen. Dat moeten we ook op zien te lossen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Geen eten

Adriaan: “We zijn de afgelopen weken zeer intensief bezig geweest met het nieuwe schoolseizoen. Het is altijd weer prioriteiten stellen in wat het hardste nodig is. Om dat te kunnen doen hebben we heel veel overleg gehad met zoveel mogelijk personen.
We hadden heel veel aanvragen voor een bijdrage in de kosten van het onderwijs. Kosten die de mensen niet alleen voor onze school moeten maken maar voor elke school. Bijdragen in de kosten voor het inschrijfgeld, uniformen en schriften en dergelijke.

Op elke school moet je inschrijfgeld betalen. Dat hebben de scholen nodig voor hun eigen kosten. De regering stelt niets ter beschikking en vergoed ook niets voor de leerkrachten die in de loop van het jaar toch ook de nodige stiften, pennen, schriften etc., nodig hebben.

We hebben een behoorlijk aantal Venezolanen kunnen helpen en gaan ook een groot aantal arme families helpen met een gedeelte van de kosten. Dat zijn altijd moeilijke afwegingen. Wie niet en wie wel. Maar we willen duidelijk maken dat het onderwijs enorm waardevol is en dat bereik je niet door alles weg te geven.

Wat me echter geen moment losliet was de opmerking van een aantal leerkrachten of we iets konden doen aan de kinderen die maar een maaltijd per dag kregen. Dat was iets waar ik nog niet bij stil had gestaan omdat we tot nu toe alleen bezig waren met aanvragen om hulp.
Maar het is een feit dat een behoorlijk aantal van de gezinnen in ons dorp dikwijls maar een fatsoenlijke maaltijd per dag op tafel kunnen zetten. Dan zijn we blij met onze zuinigheid omdat we nog een behoorlijk bedrag aan reserve hebben om uit te geven. Niemand kan beter bepalen wie geen eten heeft gehad dan de kantinebeheerster. Alle kinderen kopen in de pauze een versnapering behalve de kinderen die geen geld hebben meegekregen van thuis. Die hebben ook nog eens voor het grootste gedeelte niets gegeten toen ze naar de school gingen.
Nu zijn we aan het uitzoeken om hoeveel kinderen het precies gaat. Ook was er wel enige discussie nodig om duidelijk te maken dat de kwaliteit toch belangrijker is dan de kwantiteit. Geen eten dat de honger verdrijft maar eten dat voedingswaarde heeft. Dat zal dan avena met melk worden. Een soort dikke havermout met heel veel voedingswaarde.
Als we weten hoeveel kinderen in aanmerking komen voor de avena kunnen we begroten hoeveel geld we nodig hebben voor de rest van het jaar. Mogelijk dankzij jullie hulp!