12 december 2018

Adriaan vertelt vanuit Colombia: kinderen

Kinderen

Adriaan : “Een miljoen Venezolanen. Dat zou het aantal vluchtelingen alleen al in Colombia zijn. Maar ik ben bang dat de schatting aan de lage kant is. Ook in ons dorp zijn veel Venezolanen terecht gekomen. De meesten omdat ze hier kennissen hebben. Probleem voor deze vluchtelingen is dat ze niet geregistreerd zijn. Daarvoor moet je bij de vreemdelingenpolitie zijn en die zitten in de stad. Dat betekend dat ze eigenlijk geen recht hebben op gezondheidszorg en dat de kinderen ook niet naar school kunnen. Tot nu toe zijn ze nog niet voor gesloten deuren komen te staan maar dat is wel aan het veranderen. Zo ook met een aantal kinderen in ons dorp die niet welkom zijn op de publieke scholen. Dan is het een geluk dat we zelf een school hebben en ik heb dan ook meteen gezegd dat elk kind welkom is op onze school. Ik heb een hekel aan risico lopen maar daar ga ik nu toch echt niet aan denken.

DSC09143De moeder heet Mayra Muñoz, haar dochter Estefany Paola Jaramillo Muñoz en haar zoon Ismael Jaramillo Muñoz. Ze zijn een week geleden aangekomen en wonen in bij haar moeder. Zij is al eerder aangekomen en heeft haar dochter met haar kinderen over laten komen. Haar moeder had in Venezuela een inkomen als verkoopster van huishoudelijke artikelen die ze in een kraam voor haar huisje verkocht. De ellende in Venezuela heeft er voor gezorgd dat ze alles kwijt zijn geraakt. De moeder probeert nu door deur aan deur huishoudelijke spullen te verkopen een inkomen bij elkaar te krijgen. Ze hebben elke dag te eten maar daar is dan ook echt alles mee gezegd.

DSC09155Het rechtse meisje heet Yisbel Anthonel Feria Aponte en het linkse heet Crisbel Margarita Feria Aponte. Ze worden vergezeld door hun oma Energida Muñoz Vasquez. De ouders van de meisjes wonen nog in Venezuela maar ze hadden niet genoeg inkomen om aan eten te komen voor hun kinderen. Daarom hebben ze hen naar hun oma gestuurd in ons dorp. De problemen die de meisjes al hebben mee gemaakt hebben er voor gezorgd dat Yisbel niet meer wil praten. De oma heeft, terwijl de tranen over haar gezicht liepen, de hele situatie uitgelegd. Haar man heeft geen vast werk en ze kunnen zelf ook maar amper voor haar kleinkinderen zorgen.

DSC09156Deze kinderen hebben geluk dat er een Nederlandse vrouw een genereus bedrag heeft overgemaakt om hulpbehoevenden te kunnen helpen. De kinderen gaan volgend jaar naar onze school, krijgen een uniform en alle schoolspullen die ze nodig zullen hebben. Inclusief boeken. We gaan er ook voor zorgen dat ze zich gaan registreren om zo aanspraak op gezondheidszorg te kunnen maken. We hebben een kennis die psychiater is. Zij gaat het meisje helpen om haar spraakvermogen weer terug te krijgen. De oma huilde haar hart leeg van geluk toen ik haar het haar vertelde. Dat zijn de momenten dat ik me een begenadigd mens voel dat ik dit werk mag en kan doen. Ria heel hartelijk bedankt. Je geld gaat ongelofelijk goed besteed worden.
Er zijn helaas nog heel veel kinderen die hulp heel hard nodig hebben. Wilt u helpen mail dan naar adriaanvdvelden@hotmail.com
Wij garanderen dat er geen cent verloren gaat.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Dag van de onafhankelijkheid

Adriaan: “Dag van de onafhankelijkheid.

Die dag wordt al dik 100 jaar aangegrepen in Cartagena om een volle week te feesten. Een volle week waarin je ook niet heel veel anders kan doen dan mee feesten. Alles en iedereen die op een of andere manier een inkomen krijgt van zijn bedrijf of overheid is vrij. Alleen de kleine winkeltjes en straatverkopers werken, maar die werken altijd.
Dit is ook de week waarin alle wijken hun gekozen koningin aan de lokale bevolking presenteren. Die zijn al enkele maanden geleden gekozen. Dat is hier een bloedserieuze aangelegenheid. Honderden meisjes melden zich hier voor aan. Dat gaat met volledige medewerking van de ouders. Het is een hele grote eer als je dochter tot wijkkoningin wordt gekozen. De wijken organiseren feesten en loterijen om de kleding en de make-up van de gekozen koningin te betalen. Vooraf aan de grote optocht heeft elke wijk zijn eigen optocht. [ met bijbehorend feest. ] Tijdens de grote optocht zijn alle gekozen wijkkoninginnen samen te bewonderen.

Bewonderd en aangemoedigd door zeker 100.000 inwoners en toeristen. Een vriend van ons die bij ons was tijdens de optocht noemde het, een eindeloze optocht van mooie vrouwen. Dat ligt wel aan je interesse van je seksuele voorkeur. De meeste vrouwen sluiten hun ogen echt niet bij al het mannelijk schoon wat voorbij trekt. Het klimaat hier zorgt er namelijk voor dat kleren alleen voor meer zweet zorgen. Zweet dat meer dan genoeg los komt bij de onvermijdelijke Zuid Amerikaanse muziek. Salsa, champeta, reggaton en Afrikaanse ritmische muziek is overdonderend aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de toekijkende bezoekers opgezweept worden en net zo fanatiek mee gaan dansen en zingen. De jeugd vermaakt zich tijdens de feesten met het na elkaar toe gooien van zakje gevuld met water. Daarna wordt de getroffene nog bewerkt met een handvol bloem. Al dit alles wordt georganiseerd op zijn Zuid Amerikaans. Dat betekend chaos en passie. Uit de gekozen wijkkoninginnen wordt, via verschillende verkiezingen aan het einde van de feestweek de koningin van Cartagena gekozen. Hierbij wordt de laatste verkiezing landelijk uitgezonden op de televisie. Dit is ook de week dat de lokale bevolking trots is op zijn wijk en op zijn stad. Dit is het moment dat de hele bevolking even geen aandacht heeft voor de honger en alle overige problemen. Het is gewoon een fantastisch feest voor iedereen die er bij mag zijn.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Harmonie zonder muziek

Harmonie zonder muziek.

Adriaan”We hebben het afgelopen jaar heel veel gedaan op en rond de school. Dat hebben we kunnen doe dankzij de hulp van velen. We hebben de complete elektriciteitsvoorzieningen vervangen. We hebben een muur van 8 bij 6 meter compleet vervangen. We hebben een nieuw urinoir gebouwd. We hebben een voetbalveldje nu inclusief doelen. We hebben de complete school van een nieuwe verflaag voorzien en we hebben nog heel veel kleine dingen gedaan.
Ook op educatief gebied hebben we de nodige stappen gezet. We hebben nu een behoorlijke bibliotheek en een goede internet aansluiting. We hebben een leerkracht een cursus kunnen laten volgen. De leerkrachten hebben zelf ook onderling een cursus gedaan om een betere communicatie te realiseren. Het aanzien van onze school heeft met al die veranderingen en aanpassingen een positieve boost gekregen. We hebben nog nooit zoveel sollicitaties gekregen om als leerkracht op onze school te mogen werken. Ondanks dat we nog steeds minder dan het minimumloon betalen. We hebben ook een verzoek gekregen van twee jonge mannen om een harmonie op te zetten op onze school. De jongens zijn aangetrokken door het positivisme dat er heerst op de school en de vernieuwingen. Ze hopen zich op deze manier in de kijker van de gemeenschap te plaatsten. Ze hebben allebei opleidingen in de sport en cultuur gevolgd en hopen natuurlijk dat ze daarin werk kunnen krijgen. Ik was in het begin behoorlijk kritisch maar hun enthousiasme en hun doorzettingsvermogen hebben me op andere gedachten gebracht. Dat kwam ook mede door de kinderen die heel goed lobbywerk gedaan hebben. Muziek is hier heel belangrijk en de wachtlijst om lid te worden is lang.

Maar wat me echt over de streep heeft gehaald is het feit dat ze nu al 3 maanden 2 keer per week op het schoolplein aan het marcheren zijn. En dat met zeker 20 kinderen per keer. Dus we hebben een harmonie zonder muziek instrumenten. Ze vragen geen moeilijk en dure instrumenten. Triangels, raspen, kleine trommels en dergelijke. Met € 2000,00 hebben we een harmonie met muziek. De ouders gaan de uniformen zelf maken en het stof wordt vanuit de gemeenschap gesponsord. Als U een bijdrage wilt leveren dan kan dat op rekeningnummer NL42RABO0131815024 o.v.v. harmonie school. Wij hopen volgend jaar onze harmonie met muziek aan U te presenteren.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Electricaribe

Electricaribe

Adriaan: “Electricaribe. Dat is de elektriciteitsmaatschappij die verantwoordelijk is voor de levering van stroom aan de kustprovincies. Deze maatschappij staat al lange tijd onder vuur omdat ze zowat continu in oorlog zijn met de afnemers en de lokale overheden. Het is een onderdeel van een Spaanse international.

Een jaar of tien geleden was de levering van de stroom nog in handen van de overheid. Toen was het nog normaal dat er de helft van de tijd geen stroom geleverd werd. Dat lag aan de corruptie. De lokale overheden betaalden geen van allen de rekening en de politici gebruikten de stroomrekeningen voor de verkiezingen. Als je op hen stemden dan werden de rekeningen verscheurd. Je kan je ook wel voorstellen dat het vaste net zwaar achterstallig onderhoud had. De stroomdraden waren in vele gevallen gewoon vastgemaakt aan bomen langs de weg en de bevolking verbond zelf een kabel aan de hoofdleiding naar hun eigen huis. Dat is allemaal verleden tijd.
De stroomvoorziening is sterk verbeterd. Alle huizen hebben een meter en zelfs in de gehuchten is er stroom. Je moet al heel achteraf wonen om geen stroom te hebben. Maar het is nog niet wat het zou moeten zijn. het voltage schommelt de hele dag op het platteland. De snelheid van de ventilator stijgt af en toe zo hard dat je schrik krijgt dat zo meteen het hele huis mee de lucht in gaat. De levensduur van alle elektrische apparaten is dan ook niet echt groot. Maar we hoeven geen generator meer om te voorkomen dat je weg drijft uit je bed van het zweet. Wat echter niet veranderd is, is de betalingsmoraal van de kustbewoner.

Electricaribe heeft een bult werknemers die alleen maar bezig zijn om illegale aansluitingen te verwijderen en boetes uit te schrijven. In de arme wijken wil en kan men meestal ook niet de stroomrekening betalen. Daarom betalen de mensen die wel betalen een opslag voor diegene die niet betalen. Komt bij dat de lokale overheden gigantische schulden hebben. Het is bijna dagelijks dat er ziekenhuizen en scholen afgesloten worden omdat ze hun rekening niet betaald hebben. Hele wijken worden met regelmaat afgesloten van het net en krijgen pas weer stroom als een behoorlijk gedeelte van de achterstallige schuld betaald is. Dat betekend dat diegene die op tijd betalen dikwijls nog een keer moeten betalen omdat hun buurman daar geen zin in heeft. Nu is de ruzie tussen de bevolking en Electricaribe zo geëscaleerd dat ze een nieuwe leverancier willen. Hoop toch echt niet dat we weer terug moeten naar een generator.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Nieuw

Nieuw

Adriaan: “De afgelopen week was het onderwerp van gesprek, de resultaten van een aantal leerlingen van het voortgezette onderwijs. Voor het eerst waren er 10 leerlingen die meer dan 300 punten hadden behaald bij de laatste toets. Er was zelfs een student die 407 punten had behaald. Dat is helemaal ongekend in ons dorp. Het maximale aantal te behalen punten zijn 500. De toetsen worden afgenomen op taal, rekenen, sociale wetenschap, natuurkunde en Engels.

Zolang ik hier woon is er nog nooit over de resultaten van de eindtoetsen gesproken. Daar was ook nooit veel aanleiding toe omdat het afgelopen jaren het gemiddelde resultaat op 247 punten lag.
Ik weet niet hoe veel keer ik met mensen gesproken heb over het belang van een goede eindtoets en wat daar bij komt kijken. Vrijwel al die keren dacht ik na zo een gesprek, het is verloren energie. Die cirkel van onwetendheid, geen interesse, het belang er niet van inzien en nog veel meer redenen die er mede voor zorgen dat die cirkel van armoede nooit doorbroken wordt.
Maar het wonder is geschied, de bevolking heeft de goede studieresultaten als onderdeel van de dagelijkse gesprekken. Het gonst al volop dat de student die 407 punten heeft behaald in naar de Nationale Universiteit van Bogota moet. Dat is de beste universiteit van het land en staat ook internationaal hoog aangeschreven. Dat is dan het mooie van hier. Als er iets positiefs te vertellen valt dan gaan we ook meteen voor de hoogste dromen.
Of deze droom uit gaat komen betwijfel ik. De student is van arme komaf en de overgang van San Bernardo naar Bogota is wel heel erg groot. Komt bij dat alleen de allerbeste studenten uit het land in aanmerking komen voor een studiebeurs en ik heb geen idee of zijn puntenaantal genoeg zal zijn. Maar dat gaan we zeker volgen.

Ik ben er van overtuigd dat de sociale media een groot aandeel hebben in deze studieresultaten. WhatsApp en facebook zijn hier inmiddels ook gemeengoed. Deze media worden volop ingezet om de jeugd te informeren. Dat is een ongelofelijk hoopgevende ontwikkeling. Ik heb heel dikwijls mezelf afgevraagd of het wel nut had om elke keer maar weer hetzelfde te vertellen. Dikwijls heb ik getwijfeld of die verrekte cirkel van ellende ooit zou worden doorbroken.
En nu, uit het niets, heeft de bevolking een aantal voorbeelden van studenten gekregen die hopelijk deze cirkel wel kunnen doorbreken. Zal er dan toch iets gaan veranderen?”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Armoede

Armoede

Adriaan: “Ik geloof nog steeds in de voordelen van het kapitalisme. Minder dan vroeger, dat wel. Het socialisme heeft in Zuid Amerika een spoor van vernieling achter gelaten. Gratis geld is geen oplossing. Het enige wat je bereikt is dat mensen afhankelijk worden van anderen. Helaas heeft het doen en denken in extremen er wel voor gezorgd dat er hier nog veel te veel mensen in armoede leven.

In Colombia leven in de kustprovincies 33% van de mensen in bittere armoede. Die zijn niet zeker van 3 maaltijden per dag.
Nog steeds trekken er veel mensen naar de stad omdat er op het platteland geen werk is. Deze steden breiden zich elk jaar verder uit. Ze breiden zich uit in het zuiden. Daar groeien de sloppenwijken elke dag. Zonder waterleiding, riolering en elektriciteit. Zonder redelijke scholen en geneeskundige voorzieningen.
Daar ontstaan de jeugdbendes en ben je blij als ’s avonds met je familie gezond aan de tafel zit.

In het noorden groeien de steden ook. Met steeds luxere wooncomplexen. Compleet ommuurd, met beveiliging. Internationale universiteiten en een hypermodern ziekenhuis. Dat is de reden dat ik steeds meer twijfel aan het huidige kapitalistische systeem. Hoe is het mogelijk dat er in een land, waar 3 oogsten per jaar haalbaar zijn, zoveel mensen in armoede moeten leven. Colombia moet met gemak in staat zijn om in ieder geval ervoor te kunnen zorgen dat zijn eigen bevolking geen honger hoeft te lijden. Steeds meer grond wordt gebruikt om palmolie te produceren. Palmolie die wordt gebruikt om groene diesel te maken.

Er is echter geen een arme hier die daar iets aan heeft. Grond die wordt gebruikt om bananen, avocado’s, en koffie te produceren en die vervolgens te exporteren. Grond die wordt gebruikt voor de productie van vee met 2 koeien op een hectare. Die koeien worden vervolgens geëxporteerd naar het Midden Oosten. Ik gun het ze en ben blij dat ze in staat zijn te concurreren met de rest van de wereld. Maar dan moeten ze ook voor de armen in hun land zorgen. Er is meer dan genoeg werk voor ze te verzinnen.
Gewoon, nutsvoorzieningen aanleggen, scholen, wegen en recycling van het afval dat door iedereen gegenereerd wordt en dat nu voor het overgrote gedeelte in de natuur verdwijnt. Als mensen iets te verliezen hebben neemt de sociale controle vanzelf toe en dat zal zeker ook de veiligheid ten goede komen. Ik denk misschien te simpel maar dit moet toch worden opgelost.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Yasarah

Yasarah

Adriaan: “Dat is de naam van het meisje dat nu alweer bijna een jaar bij ons woont. Een intensief jaar, vooral voor haar maar ook voor ons. Ze was 11 jaar en ongelofelijk verlegen. Ze had nog nooit een gesprek gevoerd met haar ouders. Haar ouders zijn min of meer analfabeet en zijn voornamelijk bezig met het zorgen dat er eten op de tafel komt.
Een eigen mening is iets die je mag hebben als je op je eigen woont en voor je eigen kan zorgen. Tot die tijd heb je gewoon te luisteren naar diegene die het eten binnen brengt.

Dat gegeven was de eerste maanden dat ze bij ons was heerlijk. Ze had een stevige achterstand wat haar basiskennis betrof. De eerste 4 maanden hebben zij en ik heel veel uren samen een het bijbrengen van die basiskennis gewerkt. Ze ging naar school vanaf 6.30 uur in de morgen tot 14.30 uur in de middag. Een uurtje bijkomen en daarna studeren tot 18.30 uur. Verder elke zaterdag en zondagmorgen.

Dat is dan het voordeel van haar opvoeding. Geen enkele klacht kwam over haar lippen en ik hoefde maar naar haar studieboeken te kijken om haar aan het studeren te krijgen. We hebben haar naar een privéschool gestuurd en daar zitten verder geen arme kinderen op. Ze was vanaf het begin de beste van de klas. Ze werd zelfs aan het einde van het tweede semester tot beste leerlinge van de hele school gekozen.

We hebben ook vanaf het begin er samen met mijn vrouw aan gewerkt dat ze ook mee mag praten. Dat ze een van de drie is van ons gezin en dat haar mening er ook toe doet. Dat allemaal bij elkaar heeft een enorme metamorfose bij het meisje teweeg gebracht. Ze is nu vooral aanwezig. Ze praat meer dan een heel hok vol met kippen en er is bijna niet tussen te komen als ze aan het woord is.
Probleem is nog steeds wel het feit dat ik amper de helft van wat ze zegt kan verstaan. Ze komt van het platteland en daar hebben ze de gewoonte om een hele rits letters in te slikken. Daar moeten we nog aan werken.
Ze is in een jaar ook 6 kilo aangekomen en 8 centimeter gegroeid. De invloed van eenvoudige voeding naar gezonde voeding is duidelijk zichtbaar.
We hebben ook al de eerste aanvaringen al gehad. Dat was ook nieuw. Ze heeft steeds meer een eigen mening en die is nog al eens niet dezelfde als de mening van ons. Maar met een stevige discussie en een aantal afspraken zitten we weer helemaal op de goede weg. Haar zusjes zien de veranderingen ook en willen nu ook bij ons komen studeren. Zo krijgen we ons huis wel vol.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: arm en rijk

Arm en rijk

Adriaan: “Het is af en toe frustrerend om continu te moeten vechten om een betere toekomst voor de kinderen. Maar het is helaas niet anders, er is geen andere manier. De verschillen tussen het publieke en het privéonderwijs zijn zo enorm groot dat de verschillen tussen arm en rijk alleen maar groter worden. Het publieke onderwijs is er compleet op gericht om voor de mensen die er werken een goede toekomst te realiseren. De studenten zijn helaas een noodzakelijk kwaad.

De regering heeft gewoon nog te weinig zeggenschap en teveel andere problemen om hier verandering in te kunnen brengen. De publieke scholen trekken zich niets aan van wat het ministerie van onderwijs declareert. Er worden structureel 200 uur per jaar minder onderwijs gegeven dan dat de regering wil dat er gegeven wordt. De regering geeft af en toe studieboeken maar die worden niet gebruikt. De meeste leerkrachten zitten er al jaren en hebben nog nooit een bijscholingscursus gevolgd. De leerkrachten schrijven alles wat ze de kinderen willen bijbrengen op de schoolborden. De kinderen schrijven het vervolgens in hun schriften. Gevolg, de schriften staan vol maar ze begrijpen compleet niets van wat ze opgeschreven hebben.

Dat geld voor de lagere scholen en het voortgezet onderwijs. Zowel in de steden als op het platteland. Alleen de publieke universiteiten zijn van redelijke kwaliteit. Dit zijn er een stuk minder, ze liggen allemaal in de steden en zijn zo een beetje makkelijker te controleren.

We blijven er bij dat de lagere school de belangrijkste school is voor de kinderen. Daar krijgen ze het fundament mee voor het opdoen van kennis in de rest van hun leven. Maar we weten ook goed dat onze kinderen bij het verlaten van onze school opnieuw in een gat vallen bij het voortgezet onderwijs.

We hebben op zaterdag voortgezet onderwijs op onze school. Maar dat is meer voor kinderen die door omstandigheden dit nooit hebben kunnen volgen. De kwaliteit van het onderwijs dat daar wordt gegeven ligt een lichtjaar af van de kwaliteit dat nodig is. De meeste leerkrachten daar hebben niet de kwaliteit en de motivatie om goed middelbaar onderwijs te kunnen geven. Ook het aantal lesuren is veel te weinig. Goede en gemotiveerde leerkrachten. Minimaal 1000 lesuren en de hulpmiddelen die nodig zijn om dit onderwijs te geven. Dat is een droom waaraan we nog invulling aan moeten geven. Minder armoede, dat is wat we willen.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Teveel

Teveel

Adriaan: “Op dit moment schat de gemeente Cartagena dat er minstens 45000 Venezolanen in de stad wonen. Ze kunnen niet veel anders dan een schatting maken omdat er heel veel zijn zonder papieren en deze melden zich niet aan bij de gemeentelijke instanties. Het houdt dan ook in dat de mensen zonder papieren eigenlijk geen gebruik zouden kunnen maken van de gemeentelijke instanties. In de praktijk wordt tot nu toe echter niemand weg gestuurd als ze bij het ziekenhuis, school, etc. aankomen.

De Venezolanen met een geldig identiteitsbewijs krijgen een tijdelijke verblijfsvergunning in Colombia. Maduro heeft echter een rem gezet op de uitgifte van deze bewijzen en voor veel mensen zijn ook de kosten te groot. Aan de grenzen wordt amper gecontroleerd. De douane is niet berekend op de stroom mensen die elke dag de grens oversteken en ze willen ze ook niet terug sturen. Het overgrote gedeelte van de Colombianen vindt dat de Venezolanen te alle tijden welkom zijn. Ze zijn buren, ze bevinden zich in nood en dus moeten ze worden geholpen. Maar het aantal Colombianen dat er niet blij mee is stijgt snel. Het is voor mij een wonder dat het er nog niet veel meer zijn die dit vinden. De ellende groeit per dag voor de vluchtelingen. Het wordt steeds moeilijker om aan eten en onderdak te komen. Je kan op dit moment geen honderd meter lopen zonder een Venezolaan tegen te komen die een lolly of een paar snoepjes wil verkopen. De trottoirs langs de doorgaande wegen zijn vrijwel compleet in beslag genomen door de mensen die handel aanbieden. Helaas heel veel van hetzelfde en dat zorgt ervoor dat de opbrengst elke maand iets minder wordt. Waren er voorheen elke dag een stuk of tien verkopers van bollys [ mais gekookt in water en gevulde met kaas ] nu zijn het er zeker dertig. De prijs is nu nog maximaal 1000 pesos [ € 0.30 ]. Een paar maanden geleden was dat nog dikwijls het dubbele. Het geweld onderling groeit, de prostitutie groeit en de vluchtelingenstroom wordt niet minder. De afgelopen weken zijn er tientallen regeringsleiders aan het woord geweest bij de Verenigde Naties. De problemen zou nu toch iedereen moeten onderkennen. Ik heb helaas helemaal niets concreets gehoord over oplossingen. De tolerantie onder de mensen hier is enorm. Ik heb ongelofelijk veel respect voor al die Colombianen die het beetje wat ze hebben willen delen. Maar hulp zal nodig zijn om die tolerantie te kunnen behouden.”

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Vrijwilligers

Adriaan: “Ik wil graag aandacht vragen voor een tekort aan vrijwilligers bij het Bolivia Comité Geldrop. Vooral een tekort aan chauffeurs om de Sinten en Pieten rond te rijden aan het einde van dit jaar. Waarom ik hier aandacht voor vraag? Omdat ik al heel dikwijls meegemaakt heb hoe ongelofelijk waardevol het werk is wat Bolivia Comité Geldrop doet.

Door het organiseren van bezoeken van Sinterklaas en Zwarte Piet bij gezinnen en bedrijven halen zij geld op. Geld dat wordt uitgegeven aan de opleiding van kinderen in Zuid Amerika. Dat zijn zonder uitzondering kinderen die anders nooit een mogelijkheid zouden hebben om te kunnen studeren.

Ik heb zelf al verschillende kinderen mogen begeleiden die via Bolivia Comité Geldrop de kans hadden gekregen om te studeren. Ik heb ook zelf mogen aanschouwen wat er met die kinderen is gebeurd na hun opleiding. En dat is [ op een uitzondering na ] heel veel. De kinderen die een universitaire opleiding hebben kunnen volgen hebben allemaal een goede baan gekregen. Zonder uitzondering helpen zij daarna hun familie met hun levensonderhoud.

Ik ben pas nog bij een moeder van een student geweest die me trots haar nieuwe slaapkamer met bed liet zien. Die had ze gekregen van haar zoon die, dankzij het Bolivia Comité, een studie heeft kunnen volgen en nu onderwijzer is. Het is een droom van alle armen in dit land dat hun kinderen een studie kunnen volgen. Maar dit is voor heel weinig kinderen weggelegd. De lagere school en het daarop volgende voortgezette onderwijs op de publieke scholen is bar slecht in Colombia. Toch zijn er, ondanks de moeilijke omstandigheden, elk jaar weer kinderen die met goede punten dit onderwijs afmaken. Dat is vrijwel altijd omdat de ouders het kind helpen en motiveren. Het zijn ook allemaal kinderen die vooruit willen en het zou eeuwig jammer zijn als ze geen kans zouden krijgen omdat niemand ze helpt. Deze kinderen willen wij graag helpen. Wij selecteren ze en stellen ze voor bij het Bolivia Comité. Wij controleren de kosten en kunnen garanderen dat er geen enkele eurocent verloren gaat.

Daarom een oproep mijnerzijds om dit werk te ondersteunen. U heeft hopelijk de oproepen gezien waarbij een goede uitleg wordt gegeven wat er van U verwacht wordt. Als U zeker wilt zijn dat Uw werk ten goed komt een de minder bedeelden in deze wereld, dan kan dit met dit werk. De kinderen zullen U hun hele leven dankbaar zijn.