11 augustus 2020

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Wie gaat dat betalen?

Adriaan van der Velden woont en werkt in Colombia: “Ruim 13 weken zitten we nu binnen. Hier hebben ze casa por carcel, dat is zoiets als huisarrest. Dat wordt hier meestal gebruikt voor de politici en de rijke misdadigers.

Na 13 weken kunnen wij jullie mededelen dat dit reuze meevalt. Mijn vrouw poetst het huis kapot, onze pleegdochter studeert de hele dag en ik heb ook al een cursus Engels/Spaans afgemaakt. Ik denk er nu aan om een cursus Chinees te beginnen. Dan kan ik zelf lezen wat ze ons allemaal wijs proberen te maken.

We zitten nu op 53.000 besmettingen en 2200 geregistreerde doden. In Cartagena kennen we 5000 besmettingen en 200 doden. Het vervelendste is wel dat iedereen zegt dat het ergste nog moet komen. Dus dat gaat nog wel een tijdje aanhouden.

Waar ik me veel drukker over maak is de gedachte, wie gaat dit allemaal betalen. Colombia is geen Nederland. Hier hoor je geen enkel woord over miljarden pakketten aan hulp. Het enige wat je hier ziet zijn rode vlaggen uit de ramen. Dat wil zeggen, help ons, we hebben honger. De middenstand heeft een keer een hulppakket ontvangen van 375.000 peso’s (€ 95,00).

Daarnaast hebben de banken de opdracht gekregen om tolerant te zijn in de krediet verstrekking. Of je daar blij mee moet zijn. Een groot bedrijf betaald hier tussen de 5% en 10% rente per jaar, een middelgroot bedrijf tussen de 10% en 20% en de kleine bedrijven tot 50%.

Veel productie bedrijven zijn nog steeds in bedrijf maar een stad als Cartagena draait voor een groot gedeelte op het toerisme. In de stad zijn meer dan 1000 restaurants en 300 hotels. Duizenden mensen leven ook nog eens van de toeleveringen en onderhoud. Die zijn allemaal al 13 weken dicht. En die zullen nog heel lang dicht zijn. Dat wordt, zeker dit jaar, helemaal niets meer.

Dit virus heeft een enorme impact op een economie die net de laatste jaren aan het opbloeien was. Het risico is heel groot dat we weer jaren terug geslingerd worden in de tijd. Elke ondernemer probeert op zijn manier nog iets van zijn omzet te behouden. Maar ze zijn er niet op ingericht. Wij hebben een paar keer een maaltijd laten bezorgen maar als je dan een koude en kleffe hap op je bord heb liggen moet je wel heel enthousiast zijn om nog een keer te bestellen. En het blijft een druppel op een gloeiende plaat.

We steken vanavond nog maar weer een kaars aan. Met de hoop dat het virus niet nog meer ellende aan gaat richten. Meer kunnen we helaas ook niet.”

Verkeersexamen Heeze – Leende

verkeersexamen (c) foto margot van den boer

verkeersexamen
(c) foto margot van den boer

HEEZE – LEENDE – Ook dit jaar namen de leerlingen van de groepen 7 of 8 van de basisscholen in Heeze, Leende en Sterksel deel aan het verkeersexamen van Veilig Verkeer Nederland. Het examen was uitgesteld in verband met de coronacrisis. Op 18 juni was het schriftelijk examen, dat digitaal op school is afgenomen. Er deden dit jaar 159 leerlingen mee. Eén leerling van de St. Jan school uit Leenderstrijp slaagde zonder één enkele fout te maken. Op 30 juni wordt deze leerling op het gemeentehuis door de burgemeester ontvangen.

Op 23 juni werd het praktisch examen gehouden in Heeze en op 25 juni was het praktische examen in Leende. Alle leerlingen slaagden. De leerlingen van de Triangel uit Leende en de Talententoren uit Sterksel maakten geen enkele fout.

De controleposten werden bemenst door vrijwilligers van de plaatselijke afdeling van Veilig Verkeer Nederland en door vrijwilligers van de KBO Leende en Heeze.

St. Jansviering 2020 in coronatijd

Pater van Meijl wijdt de Sint Janstrossen

Pater van Meijl wijdt de Sint Janstrossen

LEENDERSTRIJP – 24 juni 2020, een mooie zonnige dag. Maar ook de geboortedag van Johannes de Doper, de schutspatroon van het Strijpse gilde St. Jan Baptista. Normaal gesproken zou het de ideale weersomstandigheden zijn dat er wel enkele honderden pelgrims de weg naar de St. Janskapel in Leenderstrijp zouden weten te vinden om de openluchtmis ter ere van St. Jan bij te wonen. Echter was het dit jaar vanwege de coronamaatregelen stil in Leenderstrijp.

DSC_0022 (2)

 

Dit jaar zou voor het gilde een feestelijk jaar moeten worden vanwege het 375-jarig bestaan van het gilde. Maar daar kwam abrupt een einde aan toen ook Nederland in een lockdown ging vanwege het coronavirus. Vele gilde aktiviteiten konden niet meer doorgaan. Ook voor het gilde van Leenderstrijp liep de agenda leeg. De Kringildedag in Leende ging niet door, maar ook het eigen koningschieten en het jubileumfeest in september hebben geen doorgang. Maar het gilde heeft ook haar jaarlijkse St. Jansviering met St. Janstrossenwijding hoog in haar vaandel staan.

In 1962 gaf toenmalig pastoor F. de Wijs eenmalig toestemming voor een openluchtmis bij de St. Janskapel in Leenderstrijp. Op initiatief van het gilde St. Jan Baptista Leenderstrijp wordt sinds dat jaar een Heilige Mis in de openlucht gehouden bij de St. Janskapel. In de loop der jaren wisten steeds meer pelgrims hun weg naar Leenderstrijp te vinden en kijkt ook het gilde uit naar deze bijzondere patroonsdagviering. In 2016 werd deze viering met St. Janstroswijding opgenomen in de Nederlandse lijst van Immaterieel erfgoed.

Vanwege de coronamaatregelen dreigde ook de St. Jansviering geen doorgang te hebben. Na overleg met burgemeester Verhoeven van de gemeente Heeze-Leende kreeg het gilde groen licht. Echter wel met beperkingen. Zo mochten alleen de eigen leden de St. Jansviering bijwonen op gepaste afstand van elkaar. De traditionele banken van het gilde mochten niet worden gebruikt en de beide parochiekoren mochten niet komen zingen. Om de inwoners van Leenderstrijp en pelgrims uit de regio toch de gelegenheid te bieden om hun St. Janstrossen te laten wijden, werd een touw gespannen waaraan de trossen werden bevestigd. In de loop van de middag werden er toch vele trossen gebracht. En na de viering werden deze ook weer opgehaald.

Tijdens de viering zaten de gildeleden in een halve cirkel rond het altaar vanwaar pastoor van Meijl de viering voorging. Mirjam Geilenkirchen bracht met haar krachtige stem de nodige muzikale onderbrekingen. En met het zicht op de St Janskapel en een fleurige slinger van St Janstrossen kreeg de viering een ingetogen en intiem karakter. De plaatselijke nieuwszender Horizon zal op donderdag 25 juni de viering uitzenden.

Adriaan vertelt vanuit Colombia: ongelijkheid

Adriaan van der Velden is geboren en getogen in Heeze. Woont intussen al jaren in Colombia. Hij vertelt:

“Ongelijkheid. Ik had gehoopt dat er met de protesten tegen de dood van George Floyd meer aandacht zou zijn voor de sociale ongelijkheid. Natuurlijk is het verschrikkelijk dat er nog steeds mensen worden veroordeeld op basis van kleur, afkomst, geloof of overtuiging. Maar volgens mij zit het grootste probleem in de sociale ongelijkheid. Vorige keer schreef ik al dat de Venezolanen bovenmatig vertegenwoordigd zijn in de misdaadcijfers in Colombia. Maar als je alleen werk kan krijgen als je, of harder werkt, of minder verdiend dan de gemiddelde Colombiaan wordt het leven niet makkelijk.

Deze mensen moeten mede daardoor een woonruimte gaan delen met anderen. Deze woonruimtes liggen allemaal ook nog eens in wijken waar geweld dagelijkse kost is. Dan wordt het bijna onmogelijk dat er niet een aantal de verkeerde kant op gaan. En voor je het weet worden de Venezolanen gestigmatiseerd als criminelen.

Maar de omstandigheden zijn voor een groot gedeelte de schuld. Wij hebben een school in San Bernardo del Viento in Cordoba. Dat is zone rood. Daar hebben de drugsbendes nog steeds de controle over de samenleving.

Leerkrachten [ en iedereen die wat meer verdiend dan iemand anders ] moeten er beschermgeld betalen. Dat is niet bepaald een aanbeveling om in Cordoba voor de klas te gaan staan. Dan komt onderwijs niet snel op de eerste plaats te staan. Dat onderwijs dat zo bepalend is om een einde te kunnen maken aan die sociale ongelijkheid. De meeste kinderen groeien daardoor op in een leefomgeving die gebaseerd is op geen verandering. Een vicieuze cirkel van geboren worden in armoede en dood gaan in armoede.

De bendes hebben hierdoor ook een constante aanwas van nieuwe leden. We doen met onze school onze uiterste best om verandering teweeg te brengen. Om de kinderen genoeg kennis bij te brengen dat ze weten dat ze hun leefomstandigheden kunnen veranderen. En zo zijn er heel veel initiatieven. Maar nog lang niet genoeg.

Er is meer dan geld genoeg op deze aarde om dit te realiseren. 5% van de wereldbevolking heeft 80% van de rijkdom in zijn bezit. Er zijn CEO’s die in een jaar meer verdienen dan het nationaal product van sommige landen. Multinationals die miljarden winst maken en amper belasting betalen.

George ik hoop van ganser harte dat je dood er ook voor gaat zorgen dat er een echte oplossing komt. Gelijke kansen voor iedereen op deze aarde. Rust zacht…

Verlieservaringen in het Coronatijdperk

cordaad welzijnHEEZE – De term mantelzorg wordt vrij vertaald vaak als volgt uitgelegd: de zorg die men binnen de naaste omgeving verleent aan diegene die een mantel nodig heeft die verwarmt, beschut en beveiligt.

 

“Jij bent zo’n mantelzorger, iemand die vol toewijding een naaste bijstaat. Mantelzorgers kenmerken zich door een hoog aanpassingsvermogen; je hebt je immers telkens opnieuw weer te verhouden tot wat er is en mogelijk telkens ook verandert en verloren gaat. Dit aanpassingsvermogen staat ook voor hoe je omgaat met het veranderen van het toekomstperspectief, het verlies van gezondheid of bijvoorbeeld het verlies van vrijheid om een keuze voor iets te maken. In dat kader gaat het om hoe je omgaat met het verlies van deze (en mogelijk meer en/of andere) aspecten in je leven.

 

De Vlaamse rouwspecialist Manu Keirse introduceerde in deze context de term ‘levend verlies’. Hij duidt daarmee de levenslange rouw die je ervaart als jijzelf of een naaste getroffen wordt door een chronische ziekte of beperking. Het gaat over verdriet dat op elk moment kan oplaaien, verwacht of onverwacht en dat soms verergert door de jaren heen.

 

En dan komt COVID-19…..

 

Daar waar iedereen zich opeens moet aanpassen aan het virus dat de wereld lam legde, komt deze aanpassing er voor de mantelzorger nog bij. Voor sommigen brengt de pandemie een steekvlam van verlies: je mag je dierbare bijvoorbeeld niet meer de zorg geven die je gewend bent te geven of je verliest deze dierbare zelfs; je mag elkaar niet meer zien of en voelt je machteloos. Anderen voelen bijvoorbeeld een stukje erkenning in de zin dat ook hun omgeving nu ervaart hoe het voelt om beperkt te worden in het dagelijks leven. In alle gevallen gaat het om aanpassen. En wat kunnen er dan een scala aan emoties voorbijkomen. Herken en erken jij deze emoties? Of is het ingewikkeld daaraantoe te geven? Waar liep je tegenaan in de afgelopen maanden? Wat heeft je overeind gehouden? Zelfzorg en gehoord worden welk verlies jij hebt geleden. Wat zou je helpen daarin te onderzoeken?

 

Allerlei onderwerpen die we, in samenwerking met Cordaad Welzijn, graag met jullie bespreken op een thema-avond op woensdag 8 juli aanstaande. Wij zijn twee gediplomeerd verliesbegeleiders, Julian van de Moosdijk en Louise Niesten-Sellink. Naast een professioneel oor hebben we ook oog voor jouw persoonlijk verhaal en gaan we in op achtergronden van verlies en rouw, speciaal gericht op mantelzorgers. Voel je welkom met jouw verhaal!”

 

Wanneer 8 juli van 19:30 tot 21:30

Waar: t Perron, Schoolstraat 48 Heeze

Aanmelden via steunpuntmantelzorghl@cordaadwelzijn.nl

Of via www.cursushuys.nl

 

Bezoek aan Boerenbondsmuseum in Gemert

 

Geldrop-Mierlo en Heeze-Leende

OIPOp donderdag 2 juli organiseert de PVGE een bezoek aan het Boerenbond museum in Gemert. Aanvang 14.00 uur.

Vooraf graag aanmelden: Rina van der Linden Tel 040-2862877 of E-mail: rinavanderlinden@kpnmail.nl
Plaats: Pandelaar 106, 5421 NJ Gemert
Bijdrage:  €6,-. (toegang museum)

Het Boerenbondsmuseum is een weergave van een Brabants dorp aan het begin van de vorige eeuw. Door de authentiek ingerichte boerderijen (met levende en zeer aaibare dieren), het gezellige dorpsplein met ambachtshuisjes en boerderijtjes, een plattelandsschooltje en een aantal werkende fabriekjes waan je je op het Brabantse platteland anno 1900.

Gevestigd bij het geboortehuis van pater Van den Elsen, grondlegger van diverse Nederlandse coöperaties, ligt het Boerenbondsmuseum letterlijk op de geboortegrond van het coöperatieve gedachtengoed. In het museum worden regelmatig demonstraties verzorgd, ambachten getoond, boter en kaas gemaakt en brood gebakken zoals vroeger.

Dit levend Brabants openluchtmuseum is in 2019 verkozen tot ‘zilveren’ uitje van Brabant en biedt een geweldige belevenis voor zowel jong als oud.

Het leek de PVGE erg leuk om daar deze zomer een bezoek aan te brengen.
Programma: verzamelen op 2 juli om 14:00 bij ingang van het museum.  “Daar gaan we naar binnen en biedt de PVGE de leden van PVGE Geldrop-Mierlo en Heeze-Leende een kop koffie/thee aan met een snee krentenbrood.
Daarna krijgen we met gidsen een rondleiding door het museum van ongeveer 1,5 uur.
Het staat iedereen vrij om daarna zo lang als leuk is in het museum of op een terras daar te blijven, consumpties daar voor eigen rekening.”

Datum: donderdag 2 juli 14.00 bij de  museumingang. U dient de toegangsprijs: €6 pp zelf te betalen. Adres: Pandelaar 106, 5421 NJ Gemert

Verwennerij voor bewoners Nicasius

20200609_152708 (1)HEEZE – “Met het plotselinge mooie zonnige weer op dinsdag 9 juni hebben wij een heerlijke muzikale middag gehad van Harry Kanters in de tuin.

IMG_20200609_152929Fijne meezing en dans liedjes, en tijdens de fijne muziek kreeg iedereen nog een bordje met een heerlijk ijsje met slagroom en een in chocolade gedoopte aardbei: mmm wat lekker!

De dames en heren van de abonnementen waren uitgenodigd om ook zo’n lekker ijsje op te halen bij de achterdeur.

Dat het erg gewaardeerd werd was te zien aan het aantal dat even naar de deur zijn gekomen! Wij hebben een top middag gehad dank jullie wel!”

Dit alles is mogelijk gemaakt door de Vrienden Zorgcentrum Nicasius.

 

Adriaan vertelt vanuit Colombia: “Venezolanen en corona”

Adriaan van der Velden woont en werkt in Colombia. Hij vertelt: “Ik heb de afgelopen weken heel dikwijls gedacht, hoe zou het met de Venezolanen gaan. Er is crisis en dan is het toch al heel snel eigen volk eerst. Dat, op een moment dat de teller op 1 ½ miljoen vluchtelingen stond.

Voor de corona gingen mijn vrouw en ik zeker een keer of drie in de week wandelen. Mijn vrouw is een Colombiaanse en die hebben wandelen niet hoog op hun hobbylijst staan. Maar zij ging graag mee als ze de vele vluchtelingen die we onderweg tegen kwamen kon helpen.

Onderweg kochten we producten van de vluchtelingen die we vervolgens weer weg gaven aan de traditionele daklozen. Dat deden heel veel mensen die in staat waren om te helpen. Maar we mogen al tien weken niet meer de straat op. We weten dat de regering aan hen als een van de eersten voedselpakketten heeft verstrekt. Maar daarna hebben we vrijwel niets meer van ze gehoord.

Ze wonen in de achterbuurten met heel veel mensen bij elkaar in veel te kleine woonruimtes. Dat weten we. We weten ook dat heel veel vrouwen in de prostitutie zijn terecht gekomen. We weten ook dat de Venezolanen bovenmatig vertegenwoordigd zijn bij geweldsmisdrijven. In de eerste 3 maanden van dit jaar zijn er 155 omgekomen. Bij overvallen, bendegevechten en weet ik wat voor ellende nog meer. We weten ook dat er voor het eerst best veel weer terug zijn gegaan naar Venezuela.

Het is hier vrijwel onmogelijk om nog rond te komen met de isolatie regels die gelden. Dus hebben velen ervoor gekozen om weer terug te gaan naar hun familie. Maar ik ben bang dat het daar nog erger is. Al is dat haast niet voor te stellen. Ik lees hier dat er in het land amper water uit de kraan komt. Dat de elektriciteit om de haverklap uitvalt. Dat het land nu olie in moet voeren uit Iran. En dat voor een land dat de grootste oliereserves van de wereld heeft.

De tijd dat de benzine er zowat gratis was is voor bij. Maduro geeft zijn aanhangers bonnen voor 100 liter per maand voor € 0,02 per liter. Maar dan ben je wel slaaf van Maduro. Wil je dat niet zijn dan betaal je € 0,50 per liter. Dat is meer dan een dagloon op dit moment. Zo houdt hij de macht over het volk. Zolang er nog steeds landen zijn die hem willen helpen kan hij dit vol blijven houden. De regering blijft stoer roepen dat er vrijwel geen corona is in Venezuela en dat er maar een paar honderd doden zijn. Maar de schaarse berichten die het land uit komen zeggen het tegenovergestelde.”

Adriaan vertelt: “Ik mis mijn kinderen…”

Adriaan van der Velden vertelt vanuit Colombia:  “Ik mis mijn kinderen.

Deze week zitten we al weer 10 weken in complete isolatie. Al 10 weken opgesloten in je eigen huis en de ellende is nog lang niet voorbij. Intussen ook al weer 14 weken dat ik de kinderen op school niet meer gezien heb. Ik stond op het punt om naar het dorp te gaan doen we het bericht kregen dat we binnen moesten blijven. Normaal ben ik iedere 4 a 5 weken een dag of 3 a 4 in het dorp. De tijd gebruik ik om met de leerkrachten de resultaten door te nemen. Om te controleren of er geen achterstallig onderhoud is en alles goed wordt bijgehouden. Om met de ouders te praten hoe ze vinden dat de school functioneert.

Maar vooral ook om de kinderen te knuffelen. Om te functioneren als wandelende klimpaal. De kinderen hier zijn ongelofelijk aanhankelijk en vinden het geweldig als die grote witte met ze speelt en ze een knuffel geeft. En die grote witte vindt dat zelf ook geweldig. Het lijkt al bijna een eeuw geleden dat ik ze gezien heb. Dat is het grootste minpunt voor mij van de corona crisis. Het gebrek aan fysiek contact. Het mondelinge contact heb ik de afgelopen week voor een heel jaar ingehaald.

Ik zit ook in de WhatsApp van elke schoolklas. Zo kan ik volgen hoe de kinderen het doen. Zo kan ik ook volgen hoe de leerkrachten het doen en daardoor hebben we regelmatig zinvolle discussies. Totdat ik zo stom was om een dag of tien geleden aan te geven dat ik vond dat de kinderen het geweldig deden. Het gevolg was dat ik 376 berichten van ouders en kinderen kreeg die ik dus allemaal moest beantwoorden. Gelukkig waren de meeste vragen over hoe het met ons ging. Maar ik ben er toch wel een dag of 5 mee bezig geweest om iedereen een antwoord te geven.

Dat voelt gewoon goed. Dat je weet dat mensen om je geven en je werk waarderen. Maar ik had het liever persoonlijk antwoord gegeven dan met mijn dikke vingers op een kleine telefoon. Ik ben bang dat dit er voorlopig nog niet in zal zitten. We gaan naar de 23.000 geregistreerde besmettingen en 800 doden. Deze cijfers lopen de laatste week sterk op en ik ben bang dat we de komende weken nog veel ellende gaan krijgen. Even had ik de hoop dat de hoge temperaturen het virus zouden verzwakken maar die hoop is vervlogen toen we zagen wat er in Brazilië gebeurde. Ik maak me vooral zorgen over Cartagena. Het aantal besmettingen stijgt te snel. In een week van 1600 naar 2200. Met nog steeds te weinig testen en nog steeds een veel te zwak gezondheidssysteem.”

Brabant is cultuur en dat moet zo blijven!

brabantse vlag

De plannen die het nieuwe college van Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant heeft met de cultuur in onze provincie baren ons grote zorgen. Brabant is cultuur. Onze inwoners zijn trots op het rijke culturele leven in Brabant en ze genieten er in groten getale van. Dit rijke culturele leven is een cruciaal aspect van het uitstekende vestigingsklimaat, dat op zijn beurt een belangrijke bijdrage levert aan de economische bloei van onze regio. Ondernemers van over de hele wereld – waaronder grote multinationals – weten de weg naar Brabant inmiddels blindelings te vinden.

Dansers, muzikanten, kunstenaars, designers, cultureel ondernemers en theatermakers zorgen dagelijks voor inspiratie, verdieping, verbinding en ontspanning. Precies dat geeft het leven kleur. Precies dat ook bevordert de sociaal-emotionele en cognitieve ontwikkeling van jonge kinderen.

Culturele instellingen, theaters, bibliotheken, musea zorgen voor de verbinding van de makers met de inwoners, dragen voor een belangrijk deel bij aan cultuureducatie. Ze faciliteren, ze maken mogelijk, ze voeden, ze slaan noodzakelijke bruggen.

De makers en de instellingen samen zijn de belangrijkste spelers in het veld. Ons als bestuurders past een rol om dat waar nodig te stimuleren, te ondersteunen en vooral te verbinden. Op die manier kunnen we met makers en instellingen de drie-eenheid vormen die de cultuursector zo nodig heeft en die het culturele leven op het peil brengt dat onze inwoners gewend zijn en dat ze verdienen.

brabantsedag 2015 copyright foto margot van den boer - 50 (565)Op dit moment gaat ons dat goed af, hier in Brabant. Landelijke, provinciale en gemeentelijke middelen zijn in redelijk evenwichtige samenhang. Dat wil zeggen: tot nu toe. Het nieuwe coalitieakkoord zet dat onder druk. Het coalitieakkoord straalt geen betrokkenheid uit, niet alleen naar de cultuursector zelf, maar ook naar het bestuurlijke stelsel dat zorgt voor een stevige voedingsbodem voor al wat Brabant zo mooi maakt.

Het nieuwe college neemt risico’s en speelt met het welbevinden, het welzijn en de welvaart van de inwoners van onze provincie. Juist in deze tijd van grote onzekerheid hebben wij als bestuurders de taak om deze cruciale wervelkolom van Brabant zo goed mogelijk te blijven steunen en versterken.

Als Brabantse lokale bestuurders met de portefeuille cultuur ondersteunen wij van harte onze cultuurmakers. We sluiten ons van harte aan bij hun protest en bij de open brief van de culturele instellingen. We roepen daarmee het nieuwe Brabantse bestuur op om zijn verantwoordelijkheid te nemen, hun bijdrage te blijven leveren en cultuur te verzekeren van de plek die het verdient. Onze inwoners hebben dat nodig. Juist nu misschien wel meer dan ooit!

 

Portefeuillehouders cultuur:

Roland van Kessel, gemeente Cranendonck

Jan de Bruijn, gemeente Heeze-Leende

Monika Slaets, gemeente Laarbeek

Ralf Stultiëns, gemeente Nuenen

Jos de Bruin, gemeente Son en Breugel

Mieke Theus, gemeente Valkenswaard