23 februari 2018

Adriaan vertelt vanuit Colombia: Gezinsuitbreiding

“Sinds een paar weken is ons gezin uitgebreid met een meisje van 11 jaar oud. Ik heb er wel even over moeten denken of het wel een goed idee zou zijn om met 65 jaar nog de opvoeding van een kind op me te nemen. Maar mijn vrouw is super enthousiast en ik wil graag de uitdaging aangaan om haar voor te bereiden op een goede toekomst.
Ze komt uit een gezin dat we, al vanaf de eerste week dat ik in Colombia kwam, hebben geholpen. Ze heeft nog twee zusjes en ze waren alle drie behoorlijk ondervoed toen ik ze de eerste keer zag. De eerste maanden zijn we de nodige keren met de meisjes naar het ziekenhuis gegaan om ze te behandelen tegen de parasieten. Daarna zijn er al heel wat kilo’s eten in gegaan om weer wat vet op hun ribben te krijgen. De ouders zijn min of meer analfabeet en eigenlijk niet in staat om de kinderen op te voeden. Kinderen zijn hier heel aanhankelijk. Het lijkt wel een soort van instinct dat ze ongelofelijk aardig zijn voor mensen die hun helpen. Het is voor mij bijna onmogelijk om hier ‘nee’ tegen een kind te zeggen. Waar ik ook kom, elk kind wil onmiddellijk op mijn schoot zitten of me als klimpaal gebruiken. Probeer dan maar eens ‘nee’ te zeggen als ze hulp nodig hebben. Gevolg daarvan is dat de meisjes elke week wel een paar keer aanschoven aan de tafel om mee te eten. Komt bij dat mijn vrouw een hart heeft zo groot als een huis. Wat we zelf niet direct nodig hebben geeft ze weg. Dat is geen enkel punt als het om kinderen gaat. Met ouderen heb ik daar een stuk meer moeite mee. De ouders van de meisjes maakten nogal eens misbruik van haar gulheid en daar was ik minder gelukkig mee. Dus hebben we voorgesteld om de opvoeding van de oudste dochter op ons te nemen. Nu moeten ze ook in staat zijn om voor de rest van hun kinderen te kunnen zorgen. De ouders zijn dolgelukkig dat wij dit willen doen voor hun dochter. Voor hun is het vrijwel een onmogelijke opgave. Ik krijg nu de harde werkelijkheid onder eigen ogen. Een kind dat helemaal niets van huis uit heeft mee gekregen en dat nooit op onze school heeft gezeten. Dat wilden de ouders niet omdat ze dan toe moesten geven dat ze zelf niet kunnen lezen en schrijven. We zien het echter positief. Een kind dat niets weet hoeven we ook niets af te leren en kunnen we heel veel aanleren. Geduld zal een eigenschap zijn die ik daarbij hard nodig zal hebben. Dat heb ik hier de afgelopen jaar meer dan genoeg gekregen.”

Laat wat van je horen

*