27 mei 2018

Adriaan vertelt vanuit Colombia : Balen !

“Ik loop met behoorlijk tegenstrijdige gevoelens rond. Bij het begin van het afgelopen schooljaar hadden we 111 leerlingen. Dit jaar moeten de leerkrachten zeggen dat er geen plaats meer is. De teller staat nu op 125 aangemelde leerlingen.

Ik heb nog niet precies inzichtelijk hoeveel kinderen een sponsor hebben. De bedragen van de donaties heb ik sinds een week binnen. Daar zag ik een dikke meevaller bij maar ik mis ook enkele vaste sponsors. Die ga ik de komende weken vragen of ze vergeten zijn te betalen of dat ze afgehaakt hebben.

Maar volgens mij moeten we dik tevreden zijn en kunnen we zeker 80 kinderen een beurs aanbieden. Dan zouden de overige 45 kinderen eigenlijk schoolgeld moeten betalen maar ik en de leerkrachten weten dat de werkelijkheid er anders uit zal zien. Als we in totaal 20 kinderen hebben waarvan de ouders schoolgeld betalen dan is dat niet slecht.

De kinderen zonder beurs hebben het geluk dat onze leerkrachten een hart zo groot als een huis hebben. Zij kunnen net als ik bijna nooit nee zeggen als er een kind aan ze vraagt of ze op onze school mogen studeren. Maar we willen de klassen ook niet te groot laten worden. We hebben nog veel te veel problemen om verantwoord met grote klassen te gaan werken. Een van die problemen bezorgt me een behoorlijk rot gevoel. We willen kinderen die 0% kans hebben op een toekomst heel graag helpen op onze school maar het blijft ongelofelijk moeilijk.

We hebben het afgelopen jaar 6 van deze kinderen van school moeten verwijderen omdat ze te gewelddadig waren of dat ze voor geen meter wilden luisteren. Aan het eind van het schooljaar hebben we 16 kinderen niet over laten gaan omdat ze simpelweg niet genoeg kennis hadden voor een hogere klas. Als het aan mij had gelegen dan waren dat er nog zeker 10 meer geweest. We hebben uitgebreid met de ouders besproken dat dit absoluut het beste is voor de kinderen. Iedereen was akkoord maar van die 16 kinderen hebben zich er slechts 3 aangemeld voor het nieuwe schooljaar. Daar baal ik enorm van. Het zijn de kinderen die het hardste onze hulp nodig hebben en die zitten met ouders die het niet begrijpen of niet willen begrijpen. Dat moeten we op zien te lossen. Links om of rechts om. We moeten meer eisen van de ouders en meer communiceren. Ze zien nog steeds niet genoeg in dat onderwijs de enige mogelijkheid is voor een betere toekomst van hun kinderen.”

 

Laat wat van je horen

*