18 augustus 2019

Adriaan vertelt vanuit Colombia

Adriaan: “Klote week

Een dikke week geleden stonde twee meisjes bij ons aan de deur. Twee leerlingen. Huilend en compleet in paniek. Ze smeekten om hulp en zeiden dat hij hun wilde vermoorden. Nadat ze een beetje tot rust waren gekomen bleek dat hij, hun stiefvader was. Ze snikten dat hij hun had geslagen. Dat bleek bij nader onderzoek zwak uitgedrukt. Ze zaten onder de blauwe plekken en hadden diverse open wonden op hun lichaam. Bij het voorstel om het gesprek aan te gaan met hun moeder raakten ze meteen weer compleet in paniek. Hun moeder was compleet onder invloed van hun stiefvader en ze wilden onder geen enkel beding contact met hen. Ze wilden ook nooit meer naar huis. Dus de politie opgezocht en de situatie uitgelegd. Daar hadden ze weinig motivatie om de zaak verder te onderzoeken en verwezen ze ons door naar het gemeentehuis voor verdere hulp. Die vertelden ons dat we ze maar onder moesten brengen bij familie en daar af moesten wachten totdat de situatie weer rustig geworden was. Maar ze hebben geen familie en ze bij ons onderdak geven bracht ook een bepaald risico met zich mee. De stiefvader heeft namelijk als bijverdienste het beroep van huurmoordenaar.

Mijn vrouw heeft toen maar de kinderbescherming gebeld. Die functioneert best redelijk in dit land maar heeft eigenlijk veel te veel werk. Na vijf uur aan de telefoon te hebben gezeten en tal van mensen uitgelegd te hebben dat de kinderen onder geen beding terug willen werd er actie ondernomen.

De politie werd gebeld en deze was ineens wel bereid om de zaak te onderzoeken. De betreffende politieman verschoot zich een ongeluk toen hij de verwondingen van de kinderen zag en verzond meteen een arrestatiebevel voor de stiefvader. Er was inmiddels ook iemand van de kinderbescherming gearriveerd die een opvanghuis regelde in een naburig dorp. Ze regelde meteen een medisch onderzoek of de meisjes niet ook seksueel misbruikt waren. Tussendoor was ook de moeder aan de deur geweest, zwaar emotioneel, die inzag dat er nu toch echte problemen waren. Het is triest dat de meisjes uitgelaten waren dat ze niet meer met haar mee naar huis hoefden te gaan. Het is triest dat zoiets kan gebeuren. Een moeder zou nooit gescheiden mogen worden van haar kinderen. Dit levert alleen maar verliezers op. De meisjes waren veilig op onze school. Ik loop daarom rond met een ongelofelijk rotgevoel dat zoiets kan gebeuren.”

Laat wat van je horen

*