21 september 2020

Archief voor 9 mei 2020

Adriaan vertelt vanuit Colombia: 11 mei

Adriaan van der Velden woont in Colombia en praat ons bij hoe het met hem gaat:

“6 weken zitten we nu al in een complete lock down. 6 weken opgesloten in ons eigen huis. Een keer in de 6 dagen mag ik naar buiten om me een halve breuk te sjouwen bij het kopen van onze boodschappen. Dat is dus echt niet het hoogtepunt van de week.

Wij wonen in een rijke wijk en dat betekend dat de politie streng controleert. Als ik de deur uit ga dan staat er bij de ingang van de straat politiecontrole. €160,00 boete als je geen vergunning hebt om naar buiten te gaan. Dus de straten zijn hier compleet leeg.

Dat in tegenstelling tot de arme wijken. Daar lopen de straten vol met verkopers en kopende mensen. De politie kan daar wel gaan controleren maar dat heeft totaal geen nut. Niemand heeft daar geld en dus kunnen ze boetes uitschrijven zoveel als ze willen maar die gaat echt helemaal niemand betalen. Daar moeten de mensen ook wel de straat op omdat ze gewoon honger hebben en geld moeten verdienen. Er is wel wat hulp maar dat is bij lange na niet genoeg.

Ik had me als vrijwilliger opgegeven om mee eten te bezorgen in de slopenwijken. Ik dacht me nog nuttig te kunnen maken. Ze waren heel enthousiast totdat ze zagen dat ik 67 jaar oud was. Ze hebben me heel hartelijk bedankt, want ik behoor tot de risicogroep.

Daarvoor ben ik dan al jaren elke dag minstens een uur aan het sporten. Dat is dus ook alleen maar voor het idee dat ik eigenlijk nog best mee kan. Daar wil ik nog helemaal niets van horen. Ik ben hier onder meer heen gegaan voor het weer en het leven op de straat en dat is nu al even verleden tijd.

We hebben er weer 2 weken bij gekregen en moeten nog binnen blijven tot 11 mei. Gelukkig mogen we sinds afgelopen maandag buiten weer een uur gaan sporten. Tussen 5.00 en 7.00 uur in de morgen. Nooit van mijn leven heb ik ooit een seconde gedacht dat ik blij zou zijn dat ik ’s morgens om 5.30 uur mag gaan hard lopen. Heerlijk die rust en die frisse lucht. Dit gaan we nooit meer vergeten, lege straten in een stad die anders 24 uur per dag bruist van het leven. In de baai vaart geen een enkele boot en een school dolfijnen heeft er nu hun speelplaats van gemaakt. Je zou bijna verlangen dat het zo mag blijven als je er langs loopt.

Maar dan ga je al meteen weer denken aan al die mensen die afhankelijk zijn van dit leven. Die nu zonder inkomen zitten. Voor al die mensen hoop ik dan meteen weer dat dit hopelijk niet heel lang meer gaat duren. Daar is het lijden van ons helemaal niets bij.”